Alle inzendingen over strot

ik heb zo helemaal niets met blauw bloed, alhoewel van mij de paleistrappen rood mogen kleuren, de klootzakken zien ons nog steeds als horigen, doofpottend zit de uil in de olmen, onderdanig narrend positieberekenend, dat schept een band, prins bennie is fout bezig en juultje zielig, kans gemist, crypto greet is nu geert, de elite gekeeld....…

Niet enkel La Bardot, die ervan gruwt, krijgt nu dat erfgoed door de strot geduwd.…

‘k Heb hem gegrepen en razendsnel zijn strot stijf dichtgeknepen.…

De lange uren alleen in het donker het te grote bed weer leeg en koud De beloning als ik je dan zie ondanks natte gezwollen oogleden en een hese dichtgejankte strot Ga niet meer weg blijf dicht bij me het leven is te kort voor telkens afscheid…

Het valt niet te verwonderen dat je in circussen vaak olifanten kappers-acts ziet opvoeren, de spreekstalmeester of een andere clown inzepend met wat eiwit-nepschuim en hem vervolgens de strot afsnijdend met hetzij een Turks kromzwaard, hetzij zo'n breedbladig slagersmes voor het kloven van kluiven. Een slurf is daar bijzonder geschikt voor.…

uren turen ademloos naar hoe jij vloeibaar verder leeft in water dat jouw ogen weergeeft wazig, bodemloos broos bid ik bang in wanhoop stokt in mijn strot het woord God als ik in dromen wegloop over de groene velden uit jouw vele verhalen die zich in mij inktzwart kil en hard herhalen…

glansde en polijstte niet maar brak en hakte stukken overbodig tot een vuur Je smeedde woorden tot een taal uit ongenaakbaar staal door het vlechten van metaal koud en hard of gloeiend heet uitgewalst tot strofen met het rood gevoel van diepe warmte je zinnen kaalgeslagen en gewet door het verleden snijdt heden door de strot…

En vat de dood mij bij mijn strot en vangt mijn doodsstrijd aan, sta dan niet kweez'lend rond mijn bed, maar wild een drinklied ingezet. Ik wil niet sterven als een vod, 'k wil rechtop met hem gaan.…

mijn kennis fileert onbevangenheid tot op het bot al wat hij niet heeft geleerd vliegt hem naar de strot als vriend van willen weten ontruimt hij ieders lot de planken vol van niet vergeten bedrijven er zijn levensvlot zelden heb ik hem kunnen vangen in mijn web van dwaze spinsels van onzin, gekte of verzinsels; de waarheid heeft zo zijn…

verwoorden van het requiem is de hemel beschrijven op aarde letters en klanken zonder stem vrij van gewicht en waarde het is ook ruimte scheppen na een reeks van vertaalde gedachten loslaten van dromen in de steppe ophouden het zalige geluk te verwachten tot een woord tot slot zijn velen niet in staat soms komt het niet uit de strot…

als u de ladder speels beheert de letters in uw tonen keert tot 'od er im af los al it od' weet dat gedraaide ‘re’ uw lot uitdaagt mogelijk zelfs uw levensboom omzaagt niet met 'wreken''preken''streling' maar hoe verheven ook uw 'regering' ‘streven’ grijpt u bij de strot u doet afbreuk aan uw leven verkondigt de dood in de pot…

ben jij soms die vieren-gever gefrusteerd tot op het bot en dat commentaar wat jij levert komt me uit mijn strot...…

sinds jaar en enkele dagen blowde ik high tot low bij de vleet het ging me inches lang zo zeer de strot uithangen trok het niet meer zoals dat heet op en rond een ander kruispunt mondje dicht de Baarsjes ongeveer vul ik nu de zakjes eigen teelt want deze sexy ook wel gelikte blowverbodsbordenverkoopster eet graag van alle walletjes meneer…

Mijn dagboek is volgeklad Morgen is een open einde Op de trein volg ik de stroomdraden De dunne boog neerwaarts Ze zingen onbestemd eentonig Sneeuwvlokken smelten op het raam Shaduwvlakken schuiven over het gelaat Een donkere woede zet me klem Snoert de strop om de strot Tilt me op Laat me los Tot ik oplos in een luchtbel Alles gaat…

Zoog de steeds maar brandende zon uit mijn vermoeide lijf het laatste restje vocht fatade ik met loden benen een wel heel schichtige morgana na Wakkerde vochtig omklemt door koele aarde dwangbuisachtig Terwijl het boven mijn hoofd lange tijd schaduwde strotte iemand door mijn opengebroken mond bij regelmaat helend geperst vocht…

Machteloos medelijden door je strot geduwd krijgen is misschien een kunst, maar ik mag nog steeds mezelf benoemen. Mijn eigen waarde hechten en schijten aan en op de geleide wereld. De lijdende wereld kijkt toe wanneer ik met pijn en moeite in de weg probeer te staan. Ik ruk haar hart eruit.…

Hij was altijd betrokken en meelevend geweest tot de dag kwam waarop ik moest vernemen dat de dodelijke ziekte met de onheilspellende naam "slokdarmkanker" hem letterlijk "bij de strot had gevat". Bestralingen en chemokuren volgden. Nooit meer zou hij me komen halen met zijn meer dan luxueuze auto. Zijn naam was Johan.....…

Ik vang de wereld op met lege handen, de zwaarte grijpt me naar mijn strot, mijn adem breekt en wordt bot.…

Verdriet kan soms zo sterk zijn het vreet je helemaal kapot houdt je angstvallig in zijn greep en pakt je bij je strot. Dan zou je heel hard willen gillen en er komt maar geen geluid als dan eindelijk de ontlading komt dan gil je, nee dan schreeuw je het uit.…

De woorden wil ik niet horen ik sluit mij af voor de werkelijkheid wanneer ik de klanken niet opneem is het géén realiteit De klanken klinken klote rauw, uit het diepste van je strot jij hebt goed raak geschoten mij geramd tot op het bot De zinnen glijden gemakkelijk als kwijl uit jouw mond een servetje zou wel handig zijn wanneer je…

Ik prijs ze als het moet de hemel in Waarna ik ze laat storten Zo snoer ik ze de mond Grijp ik ze bij hun strotten En knijp er tot de laatste zucht En vreselijke krampen de tegenstander Slopen door gebrek aan lucht En als hij daarna bungelend aan een Zijden draadje hangt Verslagen en doodziek Dan kan ik rustig toegeven Dat ik mijn voordeel…

Weer die kanker met zijn klauwen grijpt het leven bij de strot weer dat zuigen in het heden snijdt hij morgen finaal aan go(r)t weer die dagen van verwachten hoop en einde loos de pijn weer die woorden zonder zinnen hoe lang zal leven leven zijn niet de bommen in de metro noch het geloof in een eigen god nee de rugzak…

stapel ergernis tot het de strot uitkomt aanbid uw kwelgeesten noem uw nederigheid geloof in het ware der woorden eerbiedig ze als uzelf nijg gelaten moede hoofden neem très au serieux d’authoriteit in majeure minzaamheid erkent uw minderheid tegen getal grof gebral regels zijn voor bestwil algemeen strekt het belang neem in droom…

Ik hoor getijden van verre en dichtbij - echter de bootsman haalt mij met een ruk binnenboord en wrikt de heilbot uit mijn strot. 22 januari 2002 Zonneleen 53…

weeldebomen kleuren zwart oevers lijken aangevreten gulzig door cyclopen wijn proeft grote afkeer watervallen storten langs gelaat en hartzeer neplicht hangt de strot uit de hemel krijst de sterren stuk wandelen zwenkt doodlopen lief woord is als de lente ontluikend schoon smaakt zoet kus verheft gelijk een drijfveer als dan je ware…

Je ziet weer die handen het grijpt je naar je strot want diezelfde handen maakten jouw leven kapot. Je lichaam zo klein die handen zo groot je voelt weer de pijn verlangt naar de dood. Zijn gezicht lacht zijn ogen staan kil vluchten en rennen dat is wat je wilt.…

Liefde gedeeld, hart klopte in mn strot. Gedeelde spanning achter beslagen ramen, in elkaar verzonken, kreunend elkaars namen. Je sijpelt door mijn lichaam, als een ader van dun bloed. Het maakt me stil, maar mijn god, wat voelt het toch goed...…

in de spinsels woelt er een magere fret onder het kalken gewelf van mijn schedel hardnekkig knaagt hij aan de draden tot de stroom breekt, een schicht in het merg waarna het tandwiel van de klok stokt in een grijze, lillende kwab kweek ik woorden die ik losschraap als een fluim die aan de strot kleeft en dan stolt tot een korstig vlies…

Vóór hij wist wat hij nu precies wilde, vloog hij haar naar de strot. Maar buurvrouw was hem voor – hij voelde haar stevige handen om zijn eigen strot. Ergens klonk een benard gepiep. Het laatste wat hij hoorde, was dat ellendige piepen – of kwam dat uit zijn dochtertje?…

Een laffe indringer Kruipt en kronkelt onderhuids Hij waarschuwt voor een ijl spook Dat mij gebruikt en ruikt Hoe ik verstar, stik, kook Hij geniet van mijn stille stuip Kil knijpt hij de strot dicht Knaagt aan de spieren Klauwt naar het gezicht Hij raast De nacht rekt zich loom uit De slaap weigert het woelend vlees Hij nipt gulzig…