Alle inzendingen over toekom

ik zal altijd naar je toekomen, ik ben voor altijd jouw vriend.…

Als de ongelukken van de doden in het gewone verkeer (ongeveer 70 per maand) evenveel aandacht zouden krijgen, zou de heer Van Vollenhoven niet meer aan zijn Margriet toekomen!…

Men weet niet hoe dit is, dat woorden Toekomen en zij zijn bereid Om de geruchten die zij hoorden Daad te doen zijn en werklijkheid.…

- 'Ik zal 't u wel eens geven, Toekomende jaar misschien, Als gij wel leert en braaf zijt,' Zei de oude, - 'wij zullen zien.' 'Toekomend jaar!', zei 't knaapje, 'O, Grootvader, maar dan zoudt Ge lang reeds kunnen dood zijn; Ge zijt zo ziek en zo oud!' En de oude stond te peinzen, Hij dacht: 'het is wel waar!'…

Met mijn warme handen en mijn tedere woorden, zal ik naar je toekomen en troostend jouw zuurstof proeven. Geluidloos ademend verjaag ik jouw demonen, ik wil in jouw naam zuiver wonen.…

Heel stil en onbeantwoord het vragen zonder weten de antwoorden vergeten roep om liefde nooit gehoord het gedonder in de glazen woorden van betekenis en toch dat hevige gemis laat gevoel door bloed razen geopende handen vol liefde om te geven en te ontvangen bevredigt heel stil puur verlangen verdwenen zijn woorden die griefden…

Hoe fluister ik stilte in lang vervlogen tijden, waar letters waarheid lazen in geschreven zinnen hoe fluister ik liefde in tedere gedachten waar opengevouwen handen mij niet meer kunnen bereiken hoe fluister ik dagen vooruit naar jouw armen, als nachten zwart en eenzaam zullen zijn hoe fluister ik een toekomst zonder schreeuw…

engelengeduld gebundeld, wel duizendmaal het voelt voor mij als wezenlijk bovennatuurlijk het draagt in mij onschatbare gebaren ik ervaar datgene dat ik als mens wil vasthouden, bewaren nu telt, zegt morgen tegen mij wees niet bevreesd voor het nog ongeschapene onderga onbaatzuchtig en zeker niet bedeesd jouw verloren maar toekomend…

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - * bedoeld als welkom voor een leerling van Gezelle die hem een gedicht had doen toekomen. wanneer ge mij verzet = ontspanning bezorgt al vliegen achter ‘t land = al vliegend over... vand = vond hoppelend = popelend zenden op de locht = het leven(slicht) in sturen…

ik, de dromer die de toekomst omver fantaseerde ver voorbij de grenzen van werkelijkheid vertoefde in een niet bestaand heelal en daar de feesten vierde van wat het zou zijn als mijn handen de wereld maakten en dan tekende ik jou in de kleuren die je toekomen ik, de denker die alles altijd aan stukken bedacht met meer kracht dan de waarheid…

me verloren, oh zo klein kan de letters niet meer vinden schrijf geen namen in het zand wil de cirkel weer verbinden doch mijn zinnen staan in brand wanhopig stormt hoop voorbij op vlagen van de draaiende wind verbrijzelt honderden vragen in mij waarop ik toch geen antwoord vind verbijsterd verkrampen mijn handen ik schreeuw om toekomende…

In de Volkskrant van 6 juli besteedt Ellen de Visser aandacht aan de toekomstverkenning die het RIVM; Het Rijksinstituut voor Volksgezondheid en Milieu onlangs presenteerde. Al honderd jaar houdt het zich daar mee bezig. Het zet zich in voor een gezonde bevolking en een gezonde leefomgeving en maakt zijn visie om de vier jaar in een rapport bekend aan…

waarom je niet blijft, desnoods even, waarom ik niet wil dat de deur zich echt sluit, waarom ik – genadebrood etend – verlang naar een woord, naar je stem, naar je huid, mezelf volledig vergetend Maar doe nu maar dicht, sluit de deur met een klap Doe mij maar de pijn, laat me janken, me vloeken en huilen en dan stap voor stap weer toekomen…

Op de verjaardagskaart had ik mijn goede wensen voor haar vijfenzestigste verjaardag kenbaar gemaakt en had ik aangegeven dat ik haar de warmte die ik haar zo graag wilde schenken, wilde doen toekomen door middel van een zelfgebreide sjaal. De sjaal had ik gebreid uit zachte, zeegroene en witte wol en keurig verpakt in cadeaupapier.…

opacriminaliteit - niet meer zo veel op vakantie - Lombok over het voetlicht brengen als krachtwijk - brood van twee dagen oud leren eten - eigen 100-dagentournee gestalte geven - vaker Chinees halen - informeren naar toegangsprijzen canonmuseum - iets cynischer worden - gsm-roman lezen - iedereen tot vervelens toe 'de beste wensen' doen toekomen…

Hij had met mij willen delen, hij had mij willen doen toekomen, hij had mijn geest en gemoed willen voeden met die tomeloze muziek die hemzelf zozeer beroerde, die hem fascineerde en die hem mateloos troostte met zijn ambtenarenbestaan en ongeluk.…

Binnen dit leven voortdurend bezig angstig te zoeken naar restanten van een ander leven, maar tekens van weerzin en wanhoop, een vuilnisbelt, een oude teddybeer, beheersen het landschap. Er is moed voor nodig om te beginnen, het gezicht van aarde hoopvol te vinden, de ochtend een gelegenheid. ---------------------------------------- uit…

De wereld is te klein meneer, om oorlogje te spelen. We hebben haast geen ruimte meer, om elkaar te kelen. Je kunt gewoon met goed fatsoen geen bom meer laten vallen. Eén fout in de berekening en je bent er zelf niet meer. De wereld is te klein meneer, u staat weer op mijn tenen. Ik hoor uw hersens kraken. U wilt trappen naar mijn schenen…

De week voordat mijn moeder gehaald werd op haar duikadres was ik bij haar met mijn zoontje elf maanden oud ze nam hem op schoot hield hem met een hand omklemd en legde met de andere een plaat op de grammofoon wil je even? vroeg ze mij ik liet de plaat spelen mijn zoontje begon te schommelen zie je wel zei mijn moeder hij is muzikaal…

Als de toekomst even vast ligt als het verleden maakt dat haar niet minder interessant. Een goed boek blijft ook boeiend ondanks de wetenschap dat de laatste pagina’s al geschreven zijn voor men begint met lezen.…

Nu, vijftien jaar later, met de markt op de voorgrond, zien we juist het omgekeerde. De samenhang in de zorg wordt door de concurrentiegedachte sterk tegengewerkt. De ondoelmatigheid wordt hierdoor vergroot. De ketenzorg komt nauwelijks op gang en de coördinatie voor de patiënt is nog steeds inadequaat. Hoewel we al twintig jaar spreken over disease…

Het einde van het jaar nadert, het voelt wat unheimisch. Mijn gevoelswereld is van de leg alsof het zich van iets moet ontdoen. Ik tel de dagen af, nog vijftien, dan is het jaar om. Dan kunnen we weer terug naar normaal, weer gewoon doen. Geen boom voor mij, geen tierelantijnen. Hoe meer de commercie zie opdringt, hoe meer recalcitrant ik mij voel…

Híj had met mij willen delen, híj had mij willen doen toekomen, híj had mijn geest en gemoed willen voeden met die tomeloze muziek die hemzelf zozeer beroerde, die hem fascineerde en die hem mateloos troostte met zijn ambtenarenbestaan en ongeluk.…

Want aan de orde van de dag: bezetting West Bank, pesterijen kolonisten, verdrijving van land, het onmogelijk maken van een tweestaten-oplossing door steeds meer haar niet toekomend land te bezetten en van de buitencategorie de doorgaande bombardementen op het al zowat uitgewiste Gaza. Om het maar weer even op te sommen.…

Niemand heeft het in de gaten niemand wil het ook maar zien niemand heeft een schouder over en wil me helpen bovendien Troost is ver te zoeken verdriet hoopt zich op het verscheurt mij van binnen heeft zich genesteld in mijn kop Voorbijgaand leed? niet te lokaliseren vruchteloos heb ik gezocht maar blijf het onverminderd proberen Eens…

je speelt vandaag droomt voorzichtig over morgen lacht en praat staat mannen uit te dagen weet waar je voor gaat toch vlecht de zon onzekerheden in de uren versombert in een ander licht je weet dat dit niet lang kan duren stikt weer in herinnering door een omgeving zonder zicht wilt verdriet met handen breken vergeten wat…

keek je na je blik verdween in vele ogen ik riep je naam ruggen bleven blind hoofden stil gebogen ik mocht je schimmig kussen tot de wellust kwam dan ging je weer je eigen gang ik vrijde met je schaduw tot licht onze naaktheid bedekte en zon liefde scheen ik zocht je en wachtte verloren jaren, ongezien ben je er altijd…

wolken en wat grijs tikje ondoorzichtig de zon komt door maar begint toch heel voorzichtig een matte sfeer iets te benauwd alsof je adem dubbelvouwt en niet naar buiten lijkt te komen ik weet de weg jij kent de plaats de bank is vrij kom naar de boom als we nu willen dromen…

soms moet ik groter denken dan het kleine waarin we verkeren niet over zorgen het leven weer steeds opnieuw uitproberen dan beef ik de aarde tsunamie de zee spreek met de trollen dans met een fee schud aan de sterren met een stevige hand om even te roeren in astroland maar als ik dan terugkom en jou vind in het bed…

ramen dubbel glas de wereld was er pas toen jij haar binnen bracht de lucht in scherven stak wind in rinkelende stukken de vloer zijn bodem gaf het was de kooi waar ogen zonder mededogen je ontkleedden zonder handen woorden beten zonder tanden en de glimlach die nooit miste bij het spuien van vergiften gevangen in een lijf je geeft…