Alle inzendingen over vóór de oorlog

De vorsten spelen 't hoge spel, 't Plunderende, volkenmoordende spel, Waar 't krijt gekozen is, wordt al Wat oogst beloofde Groen weggemaaid; 't Hinderlaagbiedende struikgewas En 't breed gekruinde hout geveld; Bloemrijke villa's en nijvere hoeven geslecht; En vóór de oorlog Is reeds het schone land geschonden, Natuur verkracht.…

Van hun stoelen heb ik het vermoeden dat mijn vader ze in de jaren vóór de oorlog daar heeft achtergelaten, je kent ze wel, oranje/bruin gestreept en drie ongemakkelijke veren aan de achterkant, zwarte vlekjes geven aan dat het weer er flink inzit. Maar náást die tent staat een gloednieuwe Kia Sorento..…

‘Inderdaad vóór de oorlog. Zeker woonden toen hier veel joodse mensen. Veertig procent? Als jij het zegt. Uit boeken? Praat me er niet van. Ze werden weggesleept. Schreeuwend huilend. Verraden. Voor onze ogen. Uit huis over straat. Vreselijk. Ik was de oudste, zo’n jaar of veertien. We waren met vier, m’n broer en twee zussen. Hoe oud ik dan ben?…

De Amsterdamse Tijd van vóór de oorlog. Dat is niet alleen fijn voor alle Nederlandse boeren en hun koeien, maar ook voor onze gezondheid. Kunnen we met de dokterskosten die we daarmee uitsparen gelijk ook van het eigen risico af.…

Neerbuigendheid Dat de katholieke hoogmis werd beëindigd met een gebed voor de vorst of vorstin, mocht protestanten er niet van weerhouden vóór de oorlog pakkende werkjes het licht te doen zien met de strekking, dat het katholieke volksdeel niet te vertrouwen was, omdat het twee overheden boven zich duldde: de Nederlandse en de Vaticaanse.…

Toen ik een jaar of acht was, het was in ieder geval nog voor het uitbreken van de oorlog in mei 1940, woonden mijn ouders in Amsterdam, op een bovenwoning in een arbeidersbuurt.…

Rutger, luister even: als ik cello speel, dan zit ik in de voren van het boerenland. Ik ruik de paddestoelen, want het is mijn aarde. Ik laat geen water achter in de lente.…

Zo vallen de vóór de oorlog populaire jeugdboeken ook te karakteriseren. Nu zouden we ze ronduit racistisch noemen. Dat niemand daar toen mee zat, zegt eigenlijk genoeg. Het waren blijvertjes, waarvan na de oorlog - in de vijftiger jaren – de oubollige teksten wat aan de “moderne” tijd werden aangepast. Wat bleef was de denigrerende inhoud.…

Kortom, het leeft in Termunterzijl als nooit te voren! Dit was T.U.I.G van der Riggel voor Absurdistisch Magazine Edition IT vanuit Termunterzijl…

Mijn vader verdiende net genoeg, dat zijn gezin sober kon leven, en dat was nog ver voor de oorlog. Op een boterham kreeg je meestal margarine en daarop suiker of een speculaasje. Kaas en worst of vis kreeg je meestal in het weekend, dan gingen mijn ouders op zaterdagmiddag naar de markt, want daar was het toen goedkoper.…

Het was in de tijd dat hij nog de plusfours droeg en de lange kousen; het was in die verre, voorbije tijd vóór de grote oorlog, vóór de Wereldbrand die onze continenten in haar ban hield en die deze bijna verscheurde en verwoestte.…

Wij, op onze beurt, zien Tonny Ahlers als een kleine crimineel die zich met tal van louche zaakjes bezighield, vóór, tijdens en na de oorlog, en die bij de SD in het gevlei probeerde te komen. Maar wij zien hem vooral als een praatjesmaker, die zich veel groter voordeed dan hij in werkelijkheid was.…

Morgen zal het vrede zijn en zal de zon je strelen zal de wereld weer een speeltuin zijn en kun je rustig spelen.…

Het is maar goed dat wij ons niet kunnen voorstellen dat wat onvoorstelbaar is.…

Het was in die lang vervlogen tijd, kort na de grote oorlog. "Niet brommen, popje!" had ik gezegd.…

Ik zat in 't hoge gras; Het was een warme zomerdag, En uit de donkre schaduw zag Ik naar de lichte plas. En onbeschut voor 't zonnevuur Lag 't slaperige land Te domlen in het middaguur, Door moeheid overmand. Het was zó stil, zó stil.... De vogels droomden op hun tak, Het windje sliep op 't watervlak, En rustte koel en stil. Een…

'k Zie je komen in mijn dromen. 'k Zie je komen in de nacht. o Zo teder, weer zo lieflijk, met je liefde jong en zacht. Ach mijn liefste blijf bij mij ook al is het donker buiten, kom stil liggen aan mijn zij tot het schemert aan de ruiten. Laat mij van je dromen zijn, o zo teder, o zo zacht. Kom weer slapen in mijn armen: in mijn hart…

Ja, toen stond ik er vóór!! Jaren zijn voorbijgegaan. Ik heb de hel gezien. Ik heb de vlammen van het vuur gevoeld. Momenten van vertwijfeling zijn geweest. Maar ik ben er nog. Nee, eigenlijk ben ik er niet meer. Ik ben veranderd. Ik ben er een ander mens door geworden. Het leed heeft me gelouterd. Het heeft me veranderd.…

Vóór het paviljoen dat de zwakzinnigen, alsmede mijn broer, huisvest en waar zorgzame verplegers over hem waken, houden een kromme berkenboom en armzalige takken die een zwakke bloei tonen in het hoopvolle vooruitzicht van de lente, nauwelijks het leven....…

je auto kwijt je teddybeer je bedje en je boeken en vluchten altijd verder weer we moeten blijven zoeken je bompa en je lieve ma die blijven in de oorlog de school moet terug opgebouwd en ik eet snoep en koeken OORLOG om DE VREDE WE LEREN NIET VLUG BIJ gebrom en dreunen heel de nacht het is nog koud en buiten slaapt een volk een kind…

Hoe verziekt is deze maatschappij, dat kinderen niets anders te spelen hebben dan oorlog, net als hun broers, ooms en vader? Wij maken ons druk om normen en waarden, hondenpoep en struikgewas, burengerucht en wat al niet meer. Maar hoeveel mensen leggen, als er weer oorlog komt er hun hoofd voorgoed bij neer?…

oorlog scheurt de aarde en laadt op ons de schuld wij zwijgen met gesloten ogen ontdaan... door het tumult…

En dat is de wereld, van de echte stilzwijgende helden, toch wens ik de mensen die zo, intens dicht bij de oorlog betrokken zijn Veel moed en wijsheid toe!…

natuurlijk zwijgt het recht als de wapens spreken want recht is krom het gaat om het verhaal krom recht te spreken en om de macht te doen wat men wil genadeloos, wellustig baas te zijn, het boze weg te jagen van altijd bang en op de vlucht…

natuurlijk zwijgt het recht als de wapens spreken want recht is krom het gaat om het verhaal krom recht te spreken en om de macht te doen wat men wil genadeloos, wellustig baas te zijn, het boze weg te jagen van altijd bang en op de vlucht…

Dat beslissen tot oorlog niet meer wordt genomen. Dat mensen wereldwijd hand in hand mogen gaan.…

bloed, overal bloed mensen dood voor goed. Door bommen en kannonen Vluchtende mens met een wens Vrijheid want dat brengt blijheid…

En nu, nu is er dus oorlog, de eerste bommen zijn gevallen. Verweg en toch zo dichtbij. En ik, ik moet een mening hebben, maar ik voel me alleen maar zo vreselijk verdrietig. Ik voel de woede en agressie op beide fronten, maar bovenal, het pijlloze verdriet en de angst.…

Bijna alles meegemaakt behalve oorlog in de zin van bommen en dat het nog lang zo moge blijven…

de oorlog sluipt dichterbij. geen ontsnappen meer mogelijk……