Alle inzendingen over verdrietige man

Ik wilde hem niet vragen waarom hij verdrietig was, want ik zag tranen in zijn ogen, maar hij begon er zelf over. Hij zei: ''Kees, ik heb veel verdriet, mijn vriend Rutger heeft het uitgemaakt.…

De klaagmuur voor z’n opgekropt verdriet. Daar wordt hij niet bestempeld als ‘melaats’ en zullen kou en scepsis hem niet deren. Hij lucht z’n hart: “m’n vrouw begrijpt me niet”.…

Haar leven was een zoektocht De zoektocht naar geluk Maar alles wat zij in haar zoeken vond Liep elke keer weer stuk Haar leven ging niet over rozen En toch geloofde ze er nog in Op een dag zou ook zij het vinden En had haar zoektocht zin De liefde van haar leven De prins voor haar bewaard Iemand die nam, maar ook zou geven Dat was het…

Geld is uitgevonden om belastingen te kunnen heffen.…

Er is een schreeuwend tekort aan respect.…

Maar ik weet het, er staat een andere maan. Was ik maar nooit gegaan, want Ik had hoop onder de maan, En zag al de helpende hand. Was ik maar nooit gegaan.…

Mijn hart bloedt Verscheurd door verdriet In mezelf, woede woedt Tot recht geschiedt Ik moet schuld bekennen Dat ik jouw last niet verlichten kan Verdriet temmen… Een gebroken man Niets helpt, niets baadt Woorden betekenen niet Alles schaadt Bedwongen door verdriet Ik doe wat ik doe Maar help niet Triest en moe Overstelpt door verdriet…

Ze was altijd zo bazig weet je en ach, het boek was ook al jaren uit..." Voor het eerst sinds de dood van zijn vrouw, was de oude man intens dankbaar voor zijn verdriet.…

De scherpe kanten van borderline-achtige taferelen zijn hartvertrappend en mensonterend, dat verdien ik al met al niet, dat hou ik ook niet vol, het heeft me dan ook enorm uitgeput, in een moordend tempo, het laat een verdrietige man achter, die nog wel heel dankbaar is voor het extreem liefdevolle, maar wat helaas niet opweegt tegen het extreem haatdragende…

Hij heeft verdriet Maar slikt het in Uit het niet Dat heeft geen zin Het ging zo fout Met een mooie meid Te snel getrouwd Haar hart ijskoud Hij was in haar ban Verzonk in haar ogen Met een andere man Is hij nu bedrogen Hij heeft verdriet Maar slikt het in Uit het niet Dat heeft geen zin Hij lijdt in stilte Zij toont berouw…

Hij blijft maar spelen met de letters maar tot mooie zinnen komt hij niet dan wordt hij best weleens neerslachtig want ook een dichter kent verdriet. Verdriet,wat eens zijn inspiratie was en waarmee hij nu niet uit de voeten kan zijn eigen verdriet niet te beschrijven is dan voelt hij zich een eenzaam man.…

' 'Ik heb verdriet' 'Zal ik je troosten?' 'Nee ik wil huilen' 'Waarom?' 'Anders ben ik geen mens.' 'Ik kan zien dat je een mens bent' 'Alleen mijn eigen blik telt.' 'Hoe heet je verdriet?' 'Het heeft geen naam.' 'Naamloos verdriet leent zich slecht voor tranen' 'Hoe kan ik een goede naam vinden?…

Laat die man toch voor wat hij is, Later voelt hij zijn gemis. Steeds omwille van de vrede, Vaak met een stil verdriet. Heus hij is het echt niet waard, Dit verdriet brengt de vrede niet. Je bent een goeie vent, voor een ieder die jou goed kent.…

het diepe verdriet dat je bracht omdat je hem toen hebt bedrogen Jij wil alle touwtjes in handen jij moet degene zijn die wint maar ik kan écht niet begrijpen dat je gaat over de rug van je kind Waarom sta je als man zo zwak waarom heb je geen rechten waarom die eindeloze strijd als je voor je kind moet vechten…

Dat ik zo ontzettend veel om je geef Maar ik ga het je niet eens uitleggen Laat het je wel voelen, zolang ik leef Kijk hem nu lekker slapen, mijn man Mijn allesie, mijn steun en toeverlaat Die in mijn ogen alles kan Voor ons door 't vuur heengaat Dit is de liefde van mijn leven Deze man die ik beschrijf 'k Zal liefde aan hem blijven geven…

Het verschil tussen de man en de vrouw is, dat de vrouw met oude kranten de kachel aanmaakt. De man herleest ze.…

golven gevangen in het web van getijden bestuurd door de maan…

Als de maan het hoogste punt bereikt valt weerschijn in twee felle ogen worden blikken omhoog gezogen naar de hemel waar zij lichtend prijkt. Het snel kloppend wolvenhart versmelt met de diffuse gloed van boven huilend kan hij enkel vleiend loven als hij zijn liefde aan haar vertelt.…

schuiven de maan en de man getweeën gedwee naar de zee…

Zij weet van mijn liefde voor haar en zij wilde zelfs haar monoandrie aan mij opofferen; hoezeer ik ook over haar naakte lichaam fantaseer, want een man verliest zijn streken niet met zijn stembanden, ik prefereer de platonische liefde, zolang zij niet voor mij kiest, maar zoals ik al schreef; wie kan drinken uit een opgedroogde woordenstroom?…

Of als de maan nu eens voor altijd, Achter de horizon verdween. Hoe zou de wereld er dan uitzien, Verdord en doods misschien? Wees zuinig op wat ons is gegeven Laat alles wat leeft leven.…

Al is de nacht nog zo donker en verschuilt zich de maan als hij mijn serenade heeft gehoord zal hij straks weer schijnen gaan. Hij baant zich dan een weg dwars door de wolken waarna hij naar beneden kijkt waar ik mijn lied zal vertolken.…

Je tranen van verdriet zie ik nog steeds rollen Over je wang langs je neus naar je lippen, mooie volle Ik veeg ze voor je af en troost je zo ik kan Je weet niet wat je wilt maar ooit word ik je man…

Zoals u wel door zult hebben denk ik zeer diep over de dingen na. Dit gaat zelfs zover dat ik echt aan handelen niet meer toekom. Het verbaast mijzelf dan ook, dat ik hier en nu nog tijd heb om dit met u te de delen, Het is dus een tijdrovend en vermoeiend proces en daar gaan we al de mist in. Het is een proces en u weet, op allerlei gebieden…

kijk naar me alsjeblieft ja, kijk maar goed mijn moppie hier voor jou staat: daar is ’t ie dan: de ideale man het absolute toppie ik doe niets fout, ik ben jouw droom gemaakt van stevig eikenhout wil met jou samenleven de ‘oude dag’ beleven jouw toekomst? mij wel toevertrouwd! een drankje…?…

De dagen lengen, terwijl de maan terugtrekt met het getijde.…

In dromen kan ze nog enkel zweven maar dichterbij begint het leven in sterren schijnt een nieuw verhaal zo zingt de maan een volheid van muziek ontneemt het beeld van zijn tragiek onthult haar ware nachtegaal.…

Geoefend in verdwijnen Meester van het vergeten Zwierf hij naar verzonnen streken, op Safari In de duinen of ruiter van dolfijnen In een peilloos blauw spande hij een keten Tussen staartvin en middel Terwijl ze doken ademde hij door verscholen kieuwen In het slakkenhuis van zijn oor En gedreven in vernieuwen Werd hij een ander, iets tussen man…

'k Zie de eerste sterren verschijnen en een bleek opkomende maan het is alweer bijna tijd om naar binnen, naar bed toe te gaan. Nog even het late journaal en de sloten controleren dan heerlijk gaan slapen onder een donsdek van veren. De dag is weer voorbij en de nacht begint nog even samen kijken naar het lief slapend kind.…

behagen van de vrouw zonder verwachte tegenprestatie Desondanks komt zelfs de metro-man nog steeds van Mars hij kan praten, breien en neuken maar niet alles tegelijk…