Alle inzendingen over verlie

slaap zacht mijn liefste mijn hand zweeft boven je hoofdje liefde is een krachtige wind mijn lippen strelen je ogen toe slaap, als de roos die je bent krijg ik het hart of de stekels ach, het maakt me niet uit ik straal wat warmte in het licht van mijn hoop ze is van breekbare zon slaap maar, in mijn hart…

ik zie ons in mijn dromen de eenden dansen op een podium van helder water en de zon schenkt ons deze aardse hemel onze lichamen fluisteren de warmte tegen elkaar ik strijk een haartje uit je smeltende oogjes het belemmert mijn dwaal bomen ruisen wat muziek ze zijn zo gelukkig even dansen onze lippen ze lezen elkanders lief…

Mijn toren kucht langzaam brokkels uit en de ruiten worden als vaders ogen troebel ik verlang naar de zachte aanraking die het gif stilletjes opzuigt en uitspuwt uw lach en uw ogen gommen de barsten van onze tekening die nu nog een ets is maar weldra zal krioelen van de kleuren aan mijn voet steken bloemen het hoofd op onder uw vruchtbare…

Na de zoveelste ruzie met mijn enige en zo dierbare zus heb ik uit consternatie mijn duur gekochte contactlenzen door de afvoer van de wastafel gespoeld. Eén klein, mintgroen gehavend schijfje was aanvankelijk nog zichtbaar op het witte marmer, zodat ik kon vermoeden welke weg het andere, bijbehorende, was gegaan. Ik kon de beide, onmisbare optische…

liefste, met watten lippen kus mijn wonden droog laat mijn bloedend oog van uw schoonheid nippen streel me met uw vingertoppen en laat onze monden niet bij lieve woorden stoppen liefste zon in mijn verdriet mijn paardje, mijn schoonheid wiens rug met m'n benen versmolten is, stop op m'n wenen waarop ik richting vreugde glijd…

een huisje wiens muren heldere klanken ontwaren uit een doolhof van gestommel en boven wie de regen nog voor het dak verdampt ik zie hoe condensatie de inwendige warmte tegen de ruiten kleurt en mijn voeten vangen de muziek uit de trilling van uw marmeren vloer mijn hand glijdt kussend over de gouden deurknop vanuit…

dagen vol hoop en dagen vol verwachting dagen waarin alles een ballade leek dagen dat droefnis de vreugde opslokte en dagen die op hun sterfbed niets meer waren dan een verlossing ik bundel ze in een woord dat niets kan doen dan zichzelf zijn en zachtjes om jou smeekt…

Twee verliefden. Een spoor van wit in ‘t zand. Wolken boven het water trekken voorbij aan dit winterland. Even één zijn met de kou. Totdat de zon het zicht doet smelten.…

Er schijnt paniek te heersen op de vloer Der internationale beursgebouwen, Want in de toekomst heeft men geen vertrouwen En alle koersen zijn op hun retour. Zelfs aandelen die veel verwachting wekten Zijn nu opeens toch boemerangeffecten.…

Met een kohlpotlood trekt ze nog een extra lijntje onder haar ogen. Door die dikke zwarte lijn lijkt haar gezicht nog bleker. “Ik moet het aan hem duidelijk maken,” denkt ze bij zichzelf, “en als het niet gewoon met woorden kan, dan maar op deze manier”. Het begon allemaal twee maanden geleden. Madelief had bijna twee maanden verkering…

Hoe jij bent vind ik heel bijzonder dat stukje herkenning voelt als een wonder In jouw sterke armen voel ik mij zo gelukkig en fijn het past allemaal zo goed misschien moest het wel zo zijn Alles lijkt mooier Ik voel me verwend door jouw liefde doordat jij in mijn leven bent!…

Een stille lach, een fluisterende stem. Vol bewondering denk ik aan hem. Een lieve blik, blozende wangen. Zonder te spreken, blijf ik verlangen. Een tinteling, een gevoel. Misschien is dat wat ik bedoel...…

half verlamd geleden, gestreden lig jij in bed te wachten tot je dood zal gaan waarom jij lief, bijzonder persoon nooit iemand kwaad gedaan onrechtvaardig een mooi woord maar wat heb je eraan soms zeggen woorden minder dan wat in gedachte wordt bedacht maar onuitgesproken in harten blijft bestaan het is moeilijk te bevatten…

Fluisterend herken ik melodiën die spelen op het schijnen van de maan zie dat licht toch overal zijn en waar sterren vallen in het niets. Je ogen zuigen al mijn aandacht op omdat ik dat ook graag wil één zijn met jou, en het delen de nacht brengt meer dan dromen. Wij spelen een spel, mastermind daar we houden van geven en nemen verslavend…

In het verrukkelijke water zwemmen met de vrouw en kinderen om mij heen De vrede had niets van een requiem en betoonde zich toen nog niet zo gemeen Plots een hoge golf en daarna nog één en ik vluchtte in paniek naar het strand om mij klonken schreeuwen en geween ik rende…Twee kinderen aan de hand De stroming werd voortdurend heviger dan…

verliefd zijn was dromerig luisteren naar je nietszeggende prietpraat, eindeloos staren in je te zwaar aangezette ogen, indringend ruiken aan je vette ongewassen haren, zachtjes strelen over je droge korrelige huid, likkend proeven van je berookte lippen, verliefd zijn is....gelukkig voorbij.…

jij was zo mooi jij was zo warm ik was verliefd jij lachte maar een zomer lang hield ik van jou ik hield je vast jij liet me maar nu is het herfst 't is koud op straat 't is net zo koud als in mijn hart eens was het mooi eens was het warm ik zong een liedje voor mijn lief…

Vanmorgen vroeg liep ik op straat en hoorde plots een stem Een lief klein meisje riep mijn naam een meisje dat ik ken Ze zag er echt heel schattig uit ze zwaaide hard naar mij Ik vond haar lief en lachte terug het maakte me heel blij Haar papa zag ik gister nog het meisje weet van niets Een geheimpje tussen hem en mij we hebben…

Je hoort een elftal woorden, er is meegespeeld, gewonnen of verloren...…

Ik sta bij de foto van mijn opa en steek een kaars aan. Rillingen glijden over mijn rug en ik krijg kippenvel. Ziek van verdriet neem ik plaats op de bank in de kerk. Schuin tegen over mij staat zijn kist. Mijn ogen zijn er al de hele avond op gevestigd en het kwelt mij. Zou opa, opa nog zijn? Ik spreek mijzelf een geruststellend woord toe en sta…

Ik sta op de drempel achter mij de trap omhoog omlaag naar de kelder buiten is het gras weer groener groeizame regen en goede temperatuur de zon verborgen in gesluierd licht binnen voelt zo benauwd, elke uitweg afgesneden, de lucht zwaar als water in een dikke, volgelopen deken aarzel weg te gaan of te blijven liefst alle twee kunnen…

(voor Cecilia Beaux (1855-1942)) Je bent geboren in Philadelphia. Je was de jongste dochter van vader Jean Adolphe Beaux, een Franse zijdefabrikant, en moeder Cecilia Kent Leavitt, een lerares uit een rijke familie. Twaalf dagen na je geboorte stierf je moeder op drieëndertigjarige leeftijd, een groot tragedie, waarbij jij en je zus Etta werden opgevangen…

Het is veertig jaar geleden dat ik als jonge vrouw van twintig lentes de Pedagogische Academie aan de Oude Dijk in Tilburg bezocht en vandaag heb ik het interieur van het honderdjarige schoolgebouw opnieuw kunnen bezichtigen. Als (amateur-)journaliste werd ik met mijn collega rondgeleid door de directeur van de daar nu gevestigde Mavo en ik herkende…

laat mij weten hoe wegen mijn stappen dragen mij voerden naar vragen over wie ik was hoe velden vol stilte vertelden in droomloos passeren hoe leeg de wereld weersprak diep daalt de helling van bergen kaalslag misoogst ook nog het groeien van morgen hoe transparant is het water dat stroomt in een bodem van hemel verlandend…