Alle inzendingen over verscheidenheid

met leedwezen deel ik u mede ik zeg u gewoon dat vredig van ons is heengegaan dat jij bent overleden met grote dankbaarheid ach, gewoon normaal zullen wij je gedenken je was een kort verhaal je was een liefdevol mens een egotripper voluit altijd stond je klaar het interesseerde je geen fluit een leegte laat je achter nou ja, vooral…

beklimt de zilvergrijze gelaagde schubben van de dakpannen, op zoek naar kameraden om mee te babbelen, die zich vooralsnog hogerop amuseren Luie roodbonte koeien koesteren zich ongegeneerd en met traag malende kaken in de zonbeschenen grasgroene weide om nooit meer aan hun dagtaak te beginnen Honderdvoudig toont zich de Natuur in haar bonte verscheidenheid…

Nog even kort genieten van het samenzijn met al deze mensen, samen op een paar vierkante meter, die de veelkleurige verscheidenheid van onze wereld in een kwartiertje even prachtig heeft samengevat.…

Het zijn de mensen - in al hun creatieve verscheidenheid - die de geschiedenis maken.…

Een schurftige kameel draagt altijd nog wel de lasten van verscheidende ezels.…

Daarom juist is er die verscheidenheid op NEDERLANDS.NL!…

in het laatste uur voordat ze stierf schreef ze alles van zich af maar ook toen kon ze niet uiten waarom ze niet om leven gaf in het eerste uur na haar verscheiden las hij alles wat zij schreef en postuum nam hij haar kwalijk dat zij het antwoord schuldig bleef…

Ik sluit mijn neus, ik open mijn oren Ik haast naar huis, ik open de deuren Verscheidene keren praat ik met mezelf Mijn compagnon, mijn rivaal Ik sluit mijn ogen en draai muziek Om maar net te doen alsof er leven is…

Als onze dierbaren verscheiden na een lang gedragen lijden is ’t nimmer te vermijden dat zij die achterblijven zitten blijven met de vragen hoe ’t leed te moeten dragen. De pijn is onverdraaglijk het gemis onoverkomelijk de dood op zich ondoorgrondelijk……

Of zit haar kracht juist in VERscheidenheid?…

telkens als ik ga en zeg mijn tijd is daar, sluit jij snel je ogen alsof een knop wordt omgedraaid, jij naar binnen wordt gezogen diepte vezandt dan in een verkoeld gedag, verkleint al wat is gezegd is het de pijn van verscheiden die je in vermeden woorden legt…

Mijn prettig gestoorde minder toerekeningsvatbare aardige excentrieke overleden buurman, met chronisch pathologisch verlies van verscheidene liefdes, had op z'n begrafenis een muziekwens: Napoleon XIV: 'They're coming to take me away'…

Nu is weer Frits van Turenhout gestorven Bij steeds meer van mijn grote/kleine helden Moet ik de dag van hun verscheiden gaan vermelden Als laatste heldendaad door hen verworven Buiten beeld leest hij zijn sterfjaar van papier De uitslag is tweeduizend null null vier…

de innerlijke rust die jij voor mij zo vurig wenste is niet mijn deel noch lot- of reis- genoot het stormt in hoofd en hart golven zwiepen belagen het gemoed boorden stromen over onrust wakkert aan knarsetandend ervaar ik jouw verscheiden klaprozen in ’t groen waar ben je in mij dichtbij of onderweg…

En zo loop ik door de straten en beschouw ik die merkwaardige universa van de mensen; alle verscheiden; alle uniek. De vriendschap en de kameraadschap betekenen zoveel meer als het isolement en de diepe eenzaamheid!…

ik bewoog nog eenmaal mijn handwarme glas keek met weemoed door het gebladderd venster het raamwerk begrensde mij met dat wat was achter in mijn diepe tuin bij het bouwvallig priëel zag ik nog haar schim langzaam verscheidend in een duistere kim ik draaide me om, nam een laatste slok onder de dode schemerlamp, begroef daar mijn…

Zoals diverse, verscheidene. Dit germanisme doet vermoeden dat Duitsland toch nog de oorlog heeft gewonnen. Het Nederlands gaat naar de kloten, 'overnieuw' blaat men elkaar na, schaapachtig kijkt men naar de dam. En die bezwijkt niet, want iedereen wil daar overheen. Onverminderd zoekt men naar groener gras.…

Meerdere ipv diverse/verscheidene. Schaterlach van Zalm. Gestotter van Job. De kotsvinger van Hoogervorst. Het kwartje van Kok. Vis ipv een hengel. Precario versus minder regelgeving. De echte held in de ban van de ring. Koningshuis minder belast dan 'onderdanen'. Een borreltje meer, deze inzending, sorry.…

naar alle zijden om het gedoofd lawaai nog verder te verspreiden met grote ogen zoeken mijn zinnen de oorsprong van het eenzaam zijn in de hartslag van duizend vragen tot ik krachtig ben om het antwoord te kunnen dragen schoorvoetend aanvaard ik de jaren van ontdekkend bestaan pas op de helling van mijn voelbaar verscheiden…

slapen van de winter ligt gesmolten sneeuw Bloesem heeft kale takken zomaar opgefleurd Een koolwitje droogt haar vleugels Zachte adem trekt rimpels op het water Het geurt naar zuiverheid De hemel giet zonnestralen Dwars door het wolken rijk Ik snuif de glimlach van een paard Het krassen van een kraai Blinkerd het malse gras Verscheidenheid…

Lees jij nog de laatste uren die schoonheid vormen in gracieus licht een hand schraal de winters voert laat kelken sluiten in gevangen vorst de wereld weent om afgestorvenen verkwisting van het goed naar kwaad verschrompeld is reeds de rauwe aanwas broed zal allengs lijdzaam verscheiden gedoemd zijn zij die kwistig smeden een kort vermaak…

Vreemde saamhorigheid, in verscheidenheid vormen we een eenheid. Mij zal dat, overigens, worst wezen.…

een prachtig gezicht de blaadjes als fluweel vloeien over in elkaar geven een bepaalde warmte al klinkt zwart erg zwaar De combinatie met een witte roos als contrast heeft mij verwonderd Bij mijn afscheid van het aardse wil ik geen bloemen noch krans Dit boeket verbloemd misschien mijn angst voor mijn verscheiden wit voor geboorte…

Waarom kan men de multiculturele maatschappij niet waarderen om zijn verscheidenheid en kleur zoals een warenhuis; betredend vol variatie, vorm en geur… Objectief elk artikel bewust beoordelen zonder het meteen te bestempelen met vooroordelen.…

met provocerend proza een wonderlijke optocht ontrolt zich aan mijn ogen opgetogen, terneergeslagen eeuwige trouw, op de hak genomen liefdesmijmering, vers in geheugen lettergepenseeld vergezicht een bontje met een kort lontje verwondering, verbazing, woede liefkozing en oorwassing doodsklok en schalmei trompetteren opgewonden in verscheidenheid…

De zon schemert bloedrood Het bloed van de schaamte Rood van naderende dood Machteloosheid en kalmte Koester ik in mijn schoot Vergeet alles in deze nacht Blijf hopen op een wonder Macht van mijn wilskracht Stuur ik nu in 't bijzonder Naar mijn schoot en wacht Handen strelen weg de pijn Verzachten het verscheiden Van mijn kleine poppedein…

hoe klein is mijn wereld als ik de wereld beschouw hoe groot is mijn wereld als ik slechts denk aan jou 'k heb vele landen doorkruist middels verscheiden literatuur maar de mooiste reis zonder einde vind ik in jouw passie, jouw vuur werelds, zo ben jij voor mij een wereld met toppen en dalen waar dromen werkelijkheid zijn in verhalen…

En zoals de bevolking een enorme verscheidenheid aan menstypen kent en men zijn partner wellicht kiest op grond van heel specifieke, individuele eigenschappen, besluit ik te opteren voor een paar beige dan wel grijswitte hoge schoenen die mijn enkels zullen omhullen en mijn voeten zullen sieren en die mijn trage wandeltochten zullen begeleiden en ondersteunen…

Miriam Van Hee (1952) is een Belgische dichteres die verscheidene dichtbundels op haar naam heeft staan. Ze bestudeerde Russische dichters, vooral Osip Mandelstam, van wie ze gedichten vertaalde.…

Trapte verder langs en door dorpen en door wisselende landschappen zag een verscheidenheid aan soms lompe kerken die hun veel te lange schaduwen worpen Geslapen onder nachtelijke hemel bij maanlicht aan de oevers van een rivier of nachten onder droge beschutting bij hemelvocht zonder sterrenlicht Sliep soms op stro in een vaak dierloze…