Alle inzendingen over vluchtigheid

dat moment waarop ik net dat pak koffie open heb gemaakt en er even in knijp dat de lucht erin komt die overgang van hard naar zacht, dat moment…

ik snuif de vochtige damp opstijgend uit het natte gras het vult mijn longen en aders zoals nieuw leven ruikt zoals aldoor het prille was het geurt mijn dromen vol van ruimte en lucht het geeft mij vleugels laat het zware gaan het schept een nieuwe vrucht zo voel ik even aan de schepping word gewaar van het onbestemde dat zeker…

Wolken voorbijdrijvend in rookgetint glas. Aan de voet van de doorzichtige kolom verkoopt zich het laatste nieuws: de invalide werd middenin het gezicht geschopt en toen met rolstoel en al overboord gegooid. De krant wordt omhoog gezogen fladdert, kantelt, drijft en duikt op de thermiek van uitlaatgassen klemt zich dan vast aan het glas,…

In de zwart-witfilm over de vijftiger jaren van de vorige eeuw, het tijdvak waarin ik geboren ben en dat me uit eigen foto's nog zo dichtbij lijkt; in die film die in het "Erfgoed Depot", een soort museum in Riel vertoond werd, waren weidse wolkenluchten te zien, veel braakliggend land, het water dat opdrong in 1953 en alles kapot sloeg, de ijverige…

Rook scherpt mijn denken in muziek zit ze gevangen de inspiratie Woorden vallen snel vervangen zelfs de stilte Een nieuw nummer velt lyriek amazonehout…

Mijn liefde, een vluchtige stof, ontvlamt alleen bij de juiste chemie. Dan is zij vast en constant, anders is zij vluchtig verliest vorm en inhoud verlaat spoorloos jouw atmosfeer en slaat ergens anders neer.…

Ik wil de nacht beminnen maar zij is te koud voor mij alleen Hoe hartstochtelijk wil ik opnieuw beginnen maar zij gaat immer heen…

Op elke wang een kus en één vluchtig op je mond die ik altijd al te vluchtig vond.…

't Vluchtig woord, dat van de lippen Af mocht glippen, Wortelt niet in 't open hart. Laat het vlieten, laat het schieten, Dat de borst zich uit moog gieten, En ontlasten van heur smart! In één woordje, door de winden Met hun adem weggespoeld, Is de hevigheid van vrinden In één oogwenk tijds verkoeld.…

er flitst een fietser voorbij met rinkelende flessen klessebessend allebei meen jij een supersnelle melkboer die geeft gas driemaal gis ik zondermeer een onvervalste waterdrager of een drank en flessolist…

als in een sneltreinvaart dendert het leven aan mij voorbij meegesleept door jouw kracht vooruitkijkend losse momenten in een rij vluchtig genot voor zolang het duurt met jou als chauffeur die m'n leven bestuurt…

Een jonge liefhebber van sprookjes ligt 's avonds in zijn bed. Tussen zijn lakens krioelen onnoemelijk veel gedachten en gevoelens. De jongen gaapt enkele malen voordat hij inslaapt, terwijl hij van verbazing druk in het rond woelt. Boven zijn gezicht zweeft een elfje rond, wachtend tot zij mag spreken. Hij sluit zijn ogen en hoort: "Met vreugde…

Wraak is een zoete, maar vluchtige drank.…

Je leeft leuk en luchtig als lachgas: grappig, vluchtig…

de wensen vandaag vluchtig varend zeewaarts heen morgen stormt het daar…

Een waterdruppel is net een mens, vluchtig en nietig op aarde, doch machtig en onsterfelijk in verbondenheid.…

Onbegrip is een tedere zaailing, een vluchtige kus op de wang van de vijand, keer op keer.…

vroeger, vluchtig als een droom drijft steeds verder af de trossen los geschoten uit mijn handen…

Het leven is vluchtig. De dood is in elk woord. Ik ben voortvluchtig, gevangen in het woord, ontsnapt aan het leven.…

hoe vluchtig lijken wijzers de cijfers te passeren anderzijds; hoe gestaag de secondewijzer van de stationsklok waneer er geen rookzuil te bekennen is.…

starend naar vluchtige wolken zie ik mijn oude luchtkastelen nog altijd met dezelfde ogen en het gras nog even zacht en groen…

Gij preekt: 'de tijd vliegt snel; het vluchtig leven slijt!' Och, wees gij zelf nu ook wat zuinig met de tijd.…

Denken vluchtig... Denken diep... Denken geloven... Denken hopen... Denken verwachten... Denken weten... Denken begrijpen... Wanneer is het eens stil in mij ...?…

je hangt nog in mijn trui met parfum van vandaag vluchtig word je even streel je klinkt van geur de echo reukloos na: houd mij nu vast vasthouden even maar…

je hangt nog in mijn trui met parfum van vandaag vluchtig word je even streel je klinkt van geur de echo reukloos na: houd mij nu vast vasthouden even maar…

-twijfel- danst rond mijn hart weggebroken een vlucht over huid geschoren -een tinteling- parelzoet druipt het zweet een kus angstig lief -een streling- vluchtig…

Transparante gedaante zweeft heel dichtbij, omhult mij met een nevel, een vluchtige kus. Even licht als duizend vuurvliegjes, daarna weer donkere nacht.…

Als ik denk terugdenkend aan nu dwars door onze muren van innig liefhebben denkbeeldig liefhebben vluchtig liefhebben zijn wij minnaars? van het ongeteugeld kijken steelse drinken en plezier niet slapen van liefde en schaamte en heel erg denken zijn wij minnaars?…

Zelfs de rook van het vuur dat alles verbrandt is minder vluchtig. -------------------------------------------------------- Uit: 'Persoonsverwisselingen', 2002.…

Bij de eerste druk al waardeloos papier Met als doelstelling een enkeltje vertier Dozen vol vermalen tot een natte pulp De beschreven bladen zakken in hun schulp Tegenwoordig moet het kortweg digitaal Populaire stukjes worden marginaal Met een entertje gewoon te niet te doen Onze tijd wordt nooit een eindeloos seizoen Oudere verhalen blijven…