Alle inzendingen over voetsporen

Dan zijn er altijd voetsporen in je hart door mensen gemaakt, die je nooit wilt vergeten. Mensen zonder waarde kun je dan vergeten. De voetsporen blijven. Het is fijn een vriend te zijn en een vriend te hebben.…

Voetsporen van jou en mij. Steeds verder het geluk voorbij.. Voetsporen van ons bestaan. Steeds verder bij elkaar vandaan.. Voetsporen van vier naar twee Stil dragend het verleden mee..…

Voetstappen kraken op ’t held’re laken van vers gevallen sneeuw verbreken de stilte van de morgen die in kilte uit de nacht ontwaakt met ’n kermende schreeuw De man sjokt voort door niemand gestoord in zijn eenzaam bestaan dat hij zelf doodbedaard onder zwerversleven schaart om in vrijheid over aarde te gaan Dan staat hij stil daar hij…

Ooit liepen wij daar Hand in hand Achter ons de voetsporen Van waar wij waren beland Vandaag lopen wij daar Maar niet meer hand in hand Achter ons geen voetsporen De sporen verdwenen van het strand Ik heb daar niet gelopen Niet op het verleden-strand Geen sporen, geen jij en ik, geen liefde Alles door het water weggebrand…

Het leek vertrouwd alsof het zo hoorde, maar de zee die onze voetsporen vervaagde de omgeving die ons verstoorde.. het was te mooi om waar te zijn, dus ik blijf erover dromen. Alleen daar pak jij mn hand weer vast, alleen daar kunnen we hier samen nog komen..…

Mijn voetspoor in het zand is de weg die ik bewandel met angst te verliezen zonder het lef te kiezen en het slaan van wonden ik zoek jouw hand slechts een streling is genoeg die angst te overwinnen…

Vergeefs zoekt de dag voetsporen van gisteren maar zij vindt morgen…

In de voetsporen van een ander laat je geen afdruk achter. (Tenzij je heel grote voeten hebt).…

Zijn voornaam zet hem in ieder geval in de voetsporen van Max Euwe, wereldkampioen in 1935.…

Daar Melkert nu de socialisten leidt En in Wim Kok z'n voetsporen moet treden Raakt zijn partij een aantal fractieleden Straks na de parlementsverkiezing kwijt. Vandaar dat hij zichzelf heeft opgedragen Er al een paar bij voorbaat te verjagen.…

haar handen bevangen door stilte zij wijst geen weg richt zich op aarde waar voetsporen ontstaan, zacht en onzichtbaar haar ogen bevangen door kilte zij ziet transparant verkijkt zich op zijn gelaat nabij haar mond onbevangen blaast schelphuis van verlangen voorzichtig opzij…

hakken in het zand worden langzaam aan voetsporen vol vechtlust trots zie ik hoe jij je weg vindt in jouw leven met dyslexie…

Vage voetsporen; hand en vergrootglas deinen. Recht naar de bosrand! Trots gegrom! Een hap! Het been van de bange dief wordt stevig omklemd. Prozatekst: Dat veld lokt zo om er al rondkijkend in heen en weer te drentelen, genietend van weide- en bloemenpracht.…

En ik voel mijn hand door de jouwe heen gaan, ik droom dat je me vraagt in jouw voetsporen te komen staan -Maar de stilte is pijnlijk al worden er wat woorden gesproken- Je vertelt me dat je blij bent met de steun die ik bied, maar zeggen dat jij er ook voor mij bent nee, dat gebeurd nog steeds niet -En al zijn er zoveel mensen aanwezig…

je kwam met nat in je haar de nacht was een kwart voorbij kwam het van de regen, de dauw of was je ergens gestrand kopje onder gegaan je schudde neen de slaap kwam niet meer die nacht en toch bracht de ochtend weer licht de scherpe geur van vers- gevallen sneeuw toen ik het raam opendeed naar buiten keek je voetsporen niet meer vond…

met vallen en opstaan verankert beetje bij beetje elk voetspoor mijn gehechtheid bij elke stap de gedachte hoe duizelingwekkend je aardigheidjes mij aantrekken met spreidarmen vang ik je walswind je stof uit rulle grond gewaaid poedert mijn gezicht onontkoombaar is de terugkeer naar mijn gang van kruipen met opstand en verval beetje…

met vallen en opstaan verankert beetje bij beetje elk voetspoor mijn gehechtheid bij elke stap de gedachte hoe duizelingwekkend je aardigheidjes mij aantrekken met spreidarmen vang ik je walswind je stof uit rulle grond gewaaid poedert mijn gezicht onontkoombaar is de terugkeer naar mijn gang van kruipen met opstand en verval beetje…

Naar het oude huis, naar de "boerderij" waar zovele van mijn voetsporen liggen, waar eens de dartele hond met glanzende zwarte vacht die niet meer te midden van de levenden is, speelde en mij kwam begroeten, zal ik blijven verlangen.…

Zoals voetsporen over een wintervlakte, hard op zacht of zoals late zon nog naschemert in oktoberwijn. Zoals een zwaan een v trekt over water zal ik schrijven, in trage cadans, beetje zen. Met woorden nog aangevroren in mijn pen. Om langzaam van jou te genezen moet ik je lezen.…

We nemen voetsporen van reeën waar op ons eveneens zanderige pad en aan de horizon verheffen zich de geelwitte duinen. We worden vergast op aangename zonneschijn en tenslotte op een heerlijk worstenbroodje met chocomel aan "onze" houten tafel.…

Hij kwam eens met een blinkende stalen vogel uit het verre land waar zijn voetsporen liggen.... Nu wacht hij bij de Halte Sweelincklaan nog op mij.…

(voor Lilla Cabot Perry (1848 - 1933)) Je bent geboren in Boston, waar je vader dr. Samuel Cabot een geëerd chirurg was en je moeder heette Hannah Lowell Jackson. Je had zeven broers en zussen, waaronder Samuel, Arthur Tracy en Godfrey Lowell. Je studeerde taalkunde, literatuur, poëzie en muziek. Als kind zat je graag te lezen of te sporten in…

In de voetsporen van jou volg ik een pad, het pad van de liefde dat me zal leiden naar een plaats van intens en oprecht geluk Een stille wind waait zachtjes door mijn haar, een wind van verbondenheid die mij zal meevoeren naar de hemelsblauwe lucht waar ik één word met jouw adem Een vlinder vliegt spelend om me heen, een vlinder…

Vaak doorkruiste ik de langgerekte Korvelseweg; vele voetsporen heb ik er liggen en ik herinner mij momenten van geluk uit vroegere tijd, uit mijn jonge jaren, eens, op de Korvelseweg, te midden van de voorbijgangers, tussen de mensen, te midden van het drukke verkeer......…

Goud op snee, vervuld en verguld draagt men water naar de zee, ik zie ze lopen door de duinen en over het strand, voetsporen markeren het zand als land dat verloren gaat in de onstuimige branding, koppen schuimend in golven, keer op keer verliest men terrein, overvloed doet een individu geen goed.…

niet op of om geopende handen reiken maar raken niet ik wil vluchten in verloren klanken Jouw sprankelende stem, ooit zo onbereikbaar opent een nieuwe dag en neemt me mee vanuit een gerafeld verlangen gevangen laat jij mij leven door jouw warme lach Donker is jouw huid, naakt en onbevreesd kijk jij mij mooi, nog steeds kan ik jouw voetsporen…

Ik laat voetsporen achter in 't zand, de zee overspoelt woest het land. Schuimende koppen, brandende kou, Engeland, dat aan de overkant ligt, is niet te zien, laat staan te horen. Ik droom weg .. even níet storen. Ik droom en droom alleen van jou, mijn Noordzee, mooi als 'n gedicht, je laat mijn hart luider kloppen.…

En ten slotte: omkijken in verwondering naar mijn voetsporen voor een keer duidelijk zichtbaar in het land dat ik liefheb.…

Dag, lieve oude dame, ik liet mijn voetsporen achter op de vloedlijn, maar u heeft mij overspoeld.…

Smeulende tongen smelten Innig rillend Draden in een bloedlauwe bries Welig speeksel van de dageraad Een bron van bruisbelletjes Een lelie zou in haar voetsporen groeien Murmelt de profeet in zijn baard (Versneden kul voor de sul die knielt voor het gouden kalf) De dorst van haar vezels Bloeit roezig onder mijn vingers Het sap gloeit vol…