Alle inzendingen over vredig

Ik voel me nu gewichtloos ben bijna m'n geest voorbij van binnen brandt mijn innerlijk licht nog nooit was ik zo vredig en blij. Ik voel me samensmelten met een doorschijnend licht sereen ik word opgenomen door de kosmos hier wil ik snel weer heen…

wauw, wat ben je lekker warm ik wurm me tegen jou aan en voel jouw warmte diep bij mij naar binnen gaan je ligt te slapen als een roos van de wereld niets bewust je hebt niet eens in de gaten dat ik je zachtjes heb gekust ik leg mijn armen over je heen en hou je liefdevol vast alles klopt tussen ons tweeën alles past vredig voel ik…

nog leefde en dit huis een thuis was voor iedereen die kwam maar jij bent alleen achter gebleven je hebt ze overleefd als “magere Hein’s” toekomstige bruid heb ook jij maar één leven en de klok loopt achteruit het is nu avond de dag des levens voorbij en over de stoelleuning hangen je kleren als altijd netjes in de vouw stil en vredig…

'Ik heb nooit geweten dat sterven zo vredig kan zijn.'…

IK slaap, rustig en vredig. Ik slaap, met de dekens om me heen. Ik slaap. Ik droom, over allerlei dingen. Ik droom, over spoken en spinnen. Ik droom. Ik slaap, rustig en vredig. Ik slaap. ZzZzZ…

Terwijl het laatste gedicht het tijdstip verteert staat de maker geledigd op van zijn tafel hij reinigt zijn vleesmes en kijkt uit het raam op de sierbestrating zieltogen de bladeren verlost van hun zomer, de windengel hurkt in het eeuwige onkruid en wacht tot er tijd is dus vredig de avond vol afscheid en oorlog wereld waarheid en liefde…

Stil en vredig was het bezoek aan mijn ouders bij die steen op de hoek.…

als vader schreit huilt de kinderziel hulpeloos als het kind huilt troost moeder zijn geschrei als moeder schreit brengt het gehuil het gezin bijeen…

Tanka: Zomeravondbos: zacht, lieflijk geurend strelen zuchten het lover, waar verborgen leven wacht op een strijdperk bij nacht. Tekst in proza: Wat is het heerlijk om op een mooie zomeravond door het bos te lopen, terwijl er een koele of zoele zucht door bomen en struiken gaat. Wat een stemming van rust en vrede stralen al die eiken…

Navond, navond, Vredige avond, De avond maakt de mensen goed. -------------------------- * 't Dumstert: de duisternis valt…

Het was een mooi, lief en vredig sprookje, maar nu is het een kille donkere put. Het is angstaanjagend na te denken over welke zijgang je moet kiezen, bedenkend wat er daar op je zit te wachten. Is het eindelijk weer het vredige sprookje of raak je nog verder in de diepe donkere put.…

Ik kijk naar buiten En ik zie Allemaal mensen Mooi en vredig Ik kijk naar binnen Binnen in mijn hoofd En ik zie Allemaal gedachten Kolkend door mijn hoofd. Onderbroken gedachten Ik kijk rond En ik zie Mezelf Eenzaam en alleen Vredig en stil. Vreemd en toch normaal. Ik kijk naar buiten… Onafgebroken……

Van toen af aan speelden alle lammetjes weer vredig samen in de wei.…

Zoude ik mij spelender- wijze vermeiden, Dingen bezingend, die buiten mij zijn: Vrede - van 't vee in de vredige weiden, Vreugde - van bloemen en zonneschijn? Zoude ik van vreugdige, vredige dingen Zingen, een lachje van spot om de mond? Zoude ik zo luchtige liedekens zingen, Zo ik hier binnen de vreugde vond?…

Krijg vrede met je onvrede, het resultaat is vredig.…

Door zand omgeven Kerkhof van woestijnrozen Een vredige rust…

Er is bijna niets prettigers te bedenken dan vredig buiten de blaas ledigen in het maanlicht.…

Een mens als ik, had zich graag, tot het einde van haar leven vredig en liefdevol gehouden aan haar woord!…

Mijn liefde doet mijn intelligentie ontspringen uit een vredige en harmonieuze bron der bronnen!…

Ik ben zó waarlijk serieus gelovig, dat ik voortdúrend vredig, liefdevol en vergevingsgezind ben. Onvoorwaardelijk!…

In een staat van vredige tevredenheid volledig voldaan!…

In de stilte, doodse stilte met m'n ogen dicht In de stilte, vredige stilte zo heel dichtbij jouw lieve gezicht.…

Met troost voor de ziel en vredige gedachten voor een nieuw bestaan.…

het weer is gunstig en vredig en dan ineens helder blinkend licht mensenharten openen zich als een bloem want de vredesduif is neergestreken, al hun verlangens groot en klein zijn met vreugde beantwoord.…

tussen heiligen van glas in lood in het donker zo wonderlijk belicht bij verstilde stemmen en oude gezangen bekruipt me een heimelijk verlangen te leven als een vredige kloosterling…

Ze liet iets zien van dat vredige geluk dat men, zonder het te beseffen, kan verwoesten.…

ik wou dat ik kon schilderen met de kleuren van de wind dan kleurde ik de wereld in een vredig, warme tint dan was het leven handelbaar geen oorlog, angst, verdriet maar de wereld zit zo niet in elkaar en schilderen... dat kan ik niet…

Een lichtblauw riviertje stroomde tussen twee hoge, bosrijke heuvelruggen door. In dit mooie heuveldal met weiden vol bloemen en mals gras woonde een tevreden en vrolijk kaboutervolk. Die kleine mannetjes en vrouwtjes bebouwden vol blije werklust hun akkers. De dwergkoeien, die ze hielden, waren niet veel groter dan katten. De dieren graasden met smaak…

Straten geuren naar zoete hemelbloemen terwijl de zon vredig ondergaat aan een oranje horizon een aangename bries streelt langs mijn betraande wang langzaam trek ik dan mijn leed uit… als een gekreukte japon…

Lang nadat mijn ziel langs de vingertoppen van het hiernamaals kroop, ontdek ik dat achter de kinderen van ons wakker bestaan bloed doorzet en onder ons vredig komt van ‘s morgen goud tot schaduw’s laat.…