Alle inzendingen over woonoord flat thuis

En zo werd dan ook mijn flatje mijn thuis; mijn thuis en mijn schuilplaats te midden van een roerige, verwarde en vaak kwaadaardige wereld.…

Velen hebben een thuis in deze wereld. Mijn thuis is en was mijn Tilburgse woning.....…

Ze klagen, want er valt altijd te klagen in Nederland en nu gaat hun gesprek over het groot onderhoud terwijl de stoere heren van de BAM toch gedienstig en trouw de flats in orde maken. Spoedig zal voor ons een nieuwe dag en een nieuwe toekomst aanbreken in onze oude woningen....…

De flats in de Nassaustraat zijn uit de aard der zaak alle uit hetzelfde bouwjaar: 1954 en ze hebben vrijwel alle dezelfde indeling. Bij "ontstentenis" van mijn eigen woning die gerenoveerd wordt, heeft men een andere flat, eveneens in de straat gesitueerd, voor me ingericht waarin ik momenteel verblijf.…

Ik had het smalle, kronkelende pad, omzoomd met bomen, bewandeld dat al belegd was met bladeren en ik was de flat gepasseerd, mijn geliefde woning sinds dertig jaar. Een lichtschijnsel ontsnapte aan de ramen op de tweede verdieping en het afschrikwekkende, sonore geluid van de boren weerklonk.…

Dertig jaar geleden nam mijn goede moeder mij mee naar de Nassaustraat die ik ook al dertig jaar liefheb. We bezichtigden daar voor het eerst de driekamerflat die ik nog altijd bewoon. Op die lang-vergeten dag dwarrelden lichte sneeuwvlokken rond de oude woonblokken en verwelkomde mijn aanstaande woning mij voor de eerste keer. Lange jaren zijn…

"Kamphuis Woonoord" in Lage Mierde bestaat of bestond uit enkele houten barakken, die ik nu nog zie op de zwart-witte ansichtkaart uit 1965 die ik mijn ouders zond.…

De betrekkelijk nieuwe flats aan de Wandelboslaan dragen mannennamen: "Vincent, Robert" Hun gevels verbergen chique appartementen. Ik was eens, in vroeger tijd, niet onbekend met hun (toekomstige?) bewoners toen ik nog journaliste was.…

al dit leven wil ik vertrekken van dit land geweld, oorlog en misbruik heeft mij reeds aangerand Verloren geraakt in dit bestaan stilzwijgend in de ban Ga ik weg en ik vertrek Zodra ik weet waar heen ik kan Vrijheid kan niet worden verkregen geen land is nog paraat zonder zich te laten verleiden tot het plegen van verraad Mijn woonoord…

Zo is het in de Nassaustraat, in wat mijn domicilie vormt sinds jaar en dag; mijn geliefde thuis waar ik eens mijn leven ten einde zal brengen.…

de nieuwe flat kijkt uit over het diep grillig ontbladerde bomen verbergen onvoldoende een gegraffitteerd huis dat leeg en obstinaat de woningnood tart zoekenden vals perspectief biedt kom maar kijk maar uitdraagt wetend dat de slopersattributen klaar staan om dagdromen finaal kapot te maken ruimte vergroot voor schaalverkleining mensen…

Dat is mijn Huisje Buiten geworden, mijn eerste eigen thuis na Mischa. ‘Je houdt weinig over’ ziet ook Woemi en ze wil haar portemonnee trekken als we bij de kassa staan. De stoommaaltijd heb ik al teruggezet. Vanaf nu ga ik op de kleintjes letten. Natuurlijk betaal ik zelf, het is mijn open dag.…

landschap is een treurig aquarel Uit schoorsteenpijpen vluchten vreemde kleuren Die ongenood het zwarte zwerk besmeuren De dood heeft hier een ijzeren gestel Signalen van de schepen klinken schel De lucht is zwanger van ontstegen geuren Er valt geen dierlijk leven te bespeuren Dit is het voorgeborchte van de hel De duivel kon geen beter woonoord…

Anoek, de jongedame die sinds een goed jaar de flat aan de andere zijde bewoont, is thuis. Voor mij vertegenwoordigt zij de gave, ongeschonden jeugd; zo ver van mij, zo onbereikbaar ver. En in de avond en nacht is er nog het licht dat mij bereikt, als een weldaad, als een symbool van veiligheid....…

Geen niemandsland bevindt zich tussen beide Waarin wij ons neutraal bezinnen kunnen En ons toekomstig woonoord vrij verkiezen.…

In mijn mooie nieuwe agenda die mij optimistisch een mooi nieuw jaar voorspiegelt zonder mijn ellendige ongelukkige liefde voor jou; een agenda gelardeerd met onwerkelijke vrouwenportretten van fotomodellen en Barbiepoppen, heb ik het adres genoteerd van je verre woonoord en bestemming dat ik van je neef ontving, geschreven in nagenoeg cryptische, geheimzinnige…

slechts een raam de drempel was vergeten nu stoot je je eraan je voelt de draden trekken knipt jezelf uit het huis weet dat open armen wachten met de melodie van eindelijk thuis…

Het deed haar denken aan de verzamelwoede van haar buurman thuis. Hij had een plantenbak met heel aparte bloemen opgehangen in het voorjaar en zodoende waren ze in gesprek geraakt. Hij woonde op de benedenverdieping van haar flat en als je buiten op het grasveld stond kon je op borsthoogte de plantjes bewonderen.…

Er wordt naast ons huis een flat gebouwd, of beter, een appartementencomplex, zoals dat op de vastgoedmarkt tegenwoordig heet. Vandaag begon onze dag dan ook iets na zevenen omdat men de werkzaamheden hervatte met het uitbikken van cementresten die de vorige dag in de aanvoerbakken waren achtergebleven.…

Nog een keer ben ik naar het flatje geweest; leegte en stilte; het hart en de ziel waren eruit gesneden als uit een nog levende vogel. De klokken tikten nog. De stoel stond er nog. Het hoedje hing nog aan de kapstok; het kolderieke, kokette hoedje dat ze welhaast bij wijze van "practical joke" placht te dragen; het hoedje van waaronder ze met alerte…

De flat waarin ik al dertig jaar woon behoort tot de eerste flats van onze stad Tilburg en zij bevond zich in die verre, vroege jaren aan de rand, aan de grens van een vlakte, waarover zij uitzicht bood. De jonge vrouw die sinds een goed jaar mijn buurvrouw is, vindt onze flats leuk en sfeervol, zo verklaarde ze eens in het trapportaal.…

, samen door de voordeur die we deelden geen flat maar een echt huis we haalden alles leeg behalve de herinneringen onzichtbaar voor wie komen gaat is de taal die op de muren staat houd me nog even vast voordat we sluiten, hier gingen we ons vaak te buiten aan elkaar een hand de laatste kus nu ga ik maar…

Vandaag ga je naar de notaris voor de sleutel van je eerste huis Je vraagt of ik met je mee ga de eerste stap naar je eigen thuis maar mijn hart huilt ... Alle papieren zijn doorgespit ik heb je geholpen waar ik kon Maar waar ik het meeste mee zit ik wilde dat ik loslaten kon maar mijn hart huilt ....…

"Schat, zou je mijn haar willen knippen, het wordt zo lang en ik heb er zoveel last van". Bij de aanhef wist ik natuurlijk al dat er iets aankwam wat ik doen moest, want een schat ben je niet zomaar natuurlijk. Dat vroeg hij gisteren en blijkbaar dacht ie dat ik meteen in het gareel zou schieten, maar dat was dus niet zo, ik had net iets teveel…

Haar wereld is een kamer in 't vierkant nauwelijks een voorschoot groot tussen vergeelde foto's en 't uurtje dat ik wekelijks kom wacht zij gelaten op de dood. Als ik er ben keurt zij haar pillen haar drankjes en haar knie 't is water zegt zij noemt mij weer jongen en vindt dat ik er goed uit zie. Zij schenkt mij koffie is weer…

Met ingehoudem adem luister ik oorverdovende stilte geruisloos zuchtend en krakend statig en imposant door de tand des tijds aangetast maar onbewogen stille getuige van de geschiedenis dit huis mijn thuis…

En als hij binnen is dan weet hij; dit, nee dit wordt nooit meer "thuis".…

We gaan een ander thuis beginnen…

Mijn vlakke land, mijn thuis, waar ik leef en zal sterven, waar ik huil en waar ik lach. Zo zal ik je altjd meedragen. Met heidevelden als mijn huis, waar ik jarenlang kan zwerven, waar ik geniet van iedere dag. en antwoord vind op m'n vragen. Mijn vlakke land, dat ben jij, waar mijn wieg heeft gestaan.…

passie bespelend met eigen handen en vingers de diverse akoestische instrumenten en getekend door de jaren tijd zingen zij nog immer heerlijke Ierse liederen Allen met volle baard nu soms grijs gekleurd vertellen zij met hun hele ziel en zaligheid het talrijke luisterend publiek in diverse klinkende muzikale tonen over hun trots hun thuis…