Alle inzendingen over ziekbed

Jouw stem gekrompen nu de blik in de ogen mat pak jij op de tast mijn hand, klopt mij geruststellend toe Het licht wordt heller de kou die van binnen komt gaat niet meer weg en blijft voortduren op de achtergrond Jij zingt het eerste lied mij ooit liefdevol geleerd over de vroegste dageraad ik neurie zachtjes mee en na…

Elk boek in mijn boekenkast heeft zijn geschiedenis en zijn achtergrond en herinnert in vele gevallen aan verre, vervlogen tijden. Zo trof ik onlangs een kinderboek aan met de titel: "Barendje en het Hongaartje" en met een afbeelding op de kaft die herinnert aan de vijftiger jaren van de vorige eeuw. En ik besefte: ZIJ heeft het mij geschonken, wiens…

Ik hou van je, mijn metgezellin van mijn jeugd, van jou, die aan mijn ziekbed stond; aan wiens ziekbed ik stond; van jou die het schuldeloze kind dat aan je zijde liep zozeer kent.... Maar hel en verdoemenis; het noodweer van tragische misverstanden is boven onze hoofden losgebarsten en waar is de weg terug voor ons?…

En aan mijn ziekbed, dat echter geen ziekbed zou blijken te zijn, nog vóór het tijd werd voor een CT-scan, deelde ik een jeugdherinnering met haar, die ik boven alles liefheb en vroeg ik haar of ze zich die kerstnacht herinnerde, die stille, magische kerstnacht van vijftig jaar her, toen de straten overdekt waren met sneeuw en we met onze ouders naar…

Nog onlangs sprak ik verre van een vriend Die had naar veler idee de dood verdiend Hij wilde dat beslist van mij niet weten heeft toen met vaart mij het huis uit gesmeten Ik heb hem dat beslist niet euvel geduid Hij had gelijk de rekening moest nog uit Na een merkwaardig ziekbed is hij dan nu dood De kist is verzonken in kleurig glas in lood…

In zijn nadagen sprak hij, ijlend in zijn koortsdromen, nog altijd haar naam uit, de liefste die aan zijn ziekbed hem herinnerde aan die gezamenlijke wandeling, eens, als vader en dochter, over de paden die zich slingerden over de heide. ZIJ was bij hem toen zijn oogleden voorgoed vielen over zijn porseleinblauwe ogen......…

Het zijn mijn dochters en mijn zonen Die nooit ter wereld zijn gebracht En dit denkbeeldig nageslacht Schept er vermaak in mij te honen: 'Dat jij ooit bij ons in kunt wonen Als je als grijsaard bent ontkracht Dat wij je ziekbed dan verschonen En zorgen voor je dodenwacht Om jou afdoende te belonen, Nee vader, dat had je gedacht!'…

Drie dagen later stond Bjarne aan het ziekbed van zijn vader die in de terminale fase van zijn leven was. Het ziekenhuis waarin zijn vader was opgenomen lag op loopafstand van de woning van Bjarne. Samen met Astrid hadden ze de beslissing genomen om zijn vader daar te bezoeken.…

Een nieuwe zomer treedt al aan op kousenvoeten en ook in de Dillenburglaan tonen de nu gekandelaberde bomen een nieuwe tooi, als een zieke die na de lange tijd van zijn ziekbed is hersteld. Een goedmoedige duif zetelt doodgemoedereerd op de hoogste tak.…

Eerst was er het vergeten van kleine dagelijkse zaken die langzaamaan verergerden en jou verdrietig maakten Daarna ging het wat sneller en kreeg de ziekte vat op jou, onze sterke moeder die nooit een ziekbed had.…

In de verte schemerden door de ramen van de coupé de parallelle torens van de koepelkerk met hun bolronde bekroning, eens van zo dichtbij aanschouwd tijdens het ziekbed van mijn liefste moeder dat spoedig zou voeren naar de onherroepelijke dood.…

pertinent om weg te kruipen want kruipen heb je al te vaak gedaan je hebt beslist de strijd eens aan te gaan al voel je angstzweet van je voorhoofd druipen je weet: nu is het pompen of verzuipen een engel heeft ook vleugels om te slaan de verre diepte laat zich luidkeels horen er daagt een wereld die geen mens nog kent de sluier op het ziekbed…

De schoonheid van literatuur, muziek en filosofie, jouw metgezellen in jouw leven, werden afgebroken door de ontluistering van je ziekbed. Tenslotte sloot je kalm je ogen. Je was mijn vader......…

De Dood, die onbekend en onbemind, Zo uit het oog, zo uit het hart vandaan, De weg vervolgt die hij vanouds moet gaan, Weg waarop niets hem aan zijn offers bindt, Vindt soms op stille ziekbedden, waaraan De laatste hand hij leggen zal, een kind Dat hem herkent en glimlachend bemint En hem verzoent met heel zijn doodsbestaan.…

, dat ik aan je ziekbed, dat zich gedurende elf maanden had voortgesleept, aan je benevelde geest het beeld opriep van onze gezamenlijke wandeling, zo lang geleden, in die onvergetelijke zomer, over de paden die zich slingeren over de Strabrechtse Heide.…

De panden in de Tuinstraat, die de Heuvel met de Nieuwlandstraat verbindt, rijzen hoog op en tijdens mijn wandeling besef ik dat daar eens Martin woonde in zijn riante studentenkamer; Martin, mijn vriend; economiestudent die als weinig anderen aan mijn ziekbed heeft gestaan; Martin die het kleine, groene metalen kikkertje van zijn reizen voor me meebracht…

Mijn flat is fraai opgeknapt en hersteld als een zieke die na een kort ziekbed opgewekt en welgemoed het leven weer oppakt. Als iemand in wie de levenskrachten die uit hem of haar geweken waren als nooit voorheen zijn teruggevloeid.…

Ik wilde je opnieuw je vrijheid geven maar jij wilde daar niets van weten, ik zie nog hoe je menige dag aan mijn ziekbed hebt gezeten. Het klopt dat liefde alles overwint. wij zijn daar een goed voorbeeld van. Want wat er ook gebeurd is je was en bent nog steeds mijn man.…

discussie toetsen en getoetst worden dagelijks werk leerlingen (niet) volgen leidt tot repercussies de claimcultuur werpt zijn schaduw vooruit geen commentaar de ultieme verdediging bleke bekkies bij docenten en directies gehesen stormlamp een demotiverend ding het onderwijs verwordt tot een zorgenkind de externologen dringen rond het ziekbed…

En daar kwam iemand aanschuifelen: een vroegere kennis met wie ik eens getuige was geweest van een langdurig en desastreus ziekbed. Eerst nog aarzelend kwam ze dichterbij. "Ze moest veel huilen", zo verklaarde ze tijdens de "emotie-regulatie-therapie" en "Nee, het was niet gemakkelijk" en "Ja, ze had veel meegemaakt".…

Vervolgens werpt de lamp haar uitbundige en heldere licht opnieuw in de rondte en ze is als een zieke bij wie na een kort ziekbed de beterschap intreedt.…

Echter een van de heren knutselde opgewekt een voortvarend aan de lamp en repareerde deze als een arts die een zieke na een kort ziekbed geneest.…

Wat mij opvalt is dat men in doodsnood of op een ziekbed zich afvraagt: "Is er dan tóch een God die bestaat?". Ik heb een paar mensen gekend, die zich bekeerden op hun ziekbed........ ..ik was ontroerd, want dat viel níet mee........ ...vooral van díe mensen waar ik het niet van verwachtte.......…

Verwonderlijk dat ik de enige was aan zijn eenzame ziekbed. Met drie boeken en fleurige, vrolijke orchideeën, als afkomstig uit een andere wereld van schoonheid, geluk en ongekende dromen wenste ik hem te verrassen, mijn kameraad en mede-journalist.…

Hij had zijn jonge bruid na een lang ziekbed verloren aan darmkanker. Willem, Guus en Gérard leven niet meer. De onoverwinnelijke dood heeft hen weggenomen. Mijn vader en mijn ooms hebben als niemand anders kameraadschappelijk, beschermend en liefdevol aan mijn zijde gestaan in een lang vervlogen tijd.....…

Het huis van mijn oom Leo, de oom met het mij demonisch en satanisch aandoende gezicht, van mijn oom, de handelaar in vodden en lompen en van mijn tante Dora, die in latere jaren zou sterven aan borstkanker en van wiens ziekbed ik getuige zou zijn, lag ingeklemd tussen de hoog oprijzende muren van een metaalwarenfabriek en de spoorlijn en ik was bij…

Maar het ging nog verder, want we schakelen nu over naar onze cameraman ter plaatse, die aan het ziekbed van Ruben staat. Cameraman, wat kan je filmen? Wel, ik kan Ruben hier filmen op intensieve zorgen in een hospitaal in Tripoli, hij is juist geopereerd aan zijn benen en hij wordt nu nog beademd.…

Dat zijn dochtertje Ann na een lang en pijnlijk ziekbed op haar tiende jaar overleed vermoordde in hem al het geloof in een christelijke God. De evolutieleer is de Seculiere Bijbel, Darwin de Nieuwe God waarin de biologen geloven. Alle soorten, inclusief de mens, komen voort uit één oervorm van leven.…

Daarbij denk ik aan een goede vriend die kunstmatig stierf na een ziekbed ten gevolge van een hersentumor. Het was niet de pijn die hem tot wanhoop dreef, maar de totale afhankelijkheid waarin hij verkeerde, zodat hij geen grip meer had op zijn leven. Dat was voor hem en voor zijn naasten een lijdensweg. Waarom lijden mensen?…

In het ziekbed van het roefke mag je lekker uitrusten en wordt je innerlijke mens gesterkt. Dat leven als varen is wel logisch maar zo had ik het nog nooit bekeken. En ik vind het heel aardig dat het zo is eigenlijk. Op de boot heb je geen gedachten en je moet wel bezig blijven, zo is het ook nog een keer: niet denken maar doen.…