Alle inzendingen over ziekte besef

O ALLAH uit alle ziektes koos U deze ziekte voor mij. Diep bedroefd, gekweld maar toch blij. U gaf mij ziekte maar ook enorme kracht. Ik besef nu wat U van mij verwacht. Als u zo mijn zondes uitwist Weet ik dat U het goede voor mij heeft beslist.…

In vreemde ogen zie je meer Dan dat je altijd hoopte De ziekte die je sloopte De blikken doen zo zeer ’t is niet het afscheid dat zo’n pijn doet maar het besef al van tevoren dat je hen in de toekomst niet zult horen en niet hun dagelijkse groet hoe kun je nu dan nog genieten die wetenschap vast in je hoofd lamgeslagen en verdoofd van…

De zon scheen fel op mijn meubelen. Stofdeeltjes dansten in de strepen licht, die mij zo vroeg in de middag hadden gewekt. Ik liet me uit mijn bed glijden, ging als een bolletje in het warme zonlicht liggen. Nu was ik dan, alles waar je als weldenkende jonge vrouw zo bang voor bent; niet wie ik had willen zijn. Ik probeer te worden, wie ik voor…

ik heb toegekeken vanaf mijn prille jeugd hoe de ene mens zich vormt naar de ander jouw gebogen rug het kruipen op knieën voor de lieve vrede vergeet ik nooit meer liever zoveel liever had ik je rechtop gezien blijkbaar was je een goede leermeester je weet niet half hoeveel ik op je lijk…

een oceaan verder in een onbekende taal gillen jonge blauwvissen genade en het klagend besef dat uitsterven niets te maken heeft met sterven maar tranen ziet men niet onder water…

De tijd ontbreekt in ons haastig bestaan geen tijd voor elkaar, geen tijd voor vrinden de rust die je zoekt is moeilijk te vinden materialisme staat bovenaan toch komt bij iedereen op een bepaald moment het besef van dit jachtig gedoe een ziekte, een sterfgeval of dreigement en je vraagt je af waar hollen we naar toe?…

Vandaag zou je negenenzestig zijn geworden helaas mocht dat niet zo zijn op je achtenveertigste ben je gestorven na een leven met ziekte en heel veel pijn. Ik heb je veel te kort gekend jij was volwassen, ik een kind en als ik op het kerkhof loop is er alleen een steen die ik vind.…

Aan de rand van ons 'feestje', besef ik heel goed, dat jij af en toe best moet slikken. Je meisje verdrietig, door ziekte en dood, en jij zal me nooit laten stikken. Ik wil je vertellen, hoe moeilijk soms ook, dat ik voor ons beiden blijf vechten. Jij bent mijn rots, mijn eeuwige steun, je hebt je aan mij kunnen hechten.…

Zo zacht als de wind Zo mooi als een vlinder Tippel je Mijn gedachten in Ik slik je door Vast gevangen In mijn emoties Donker en zwaar Kom je weer Uit mij Gesloten in richting Verzwaard zink je weg Je verdrinkt En ik kijk Toe…

Schoon is de dag zonder zorgen Schoon is de dag van de lach Schoon het besef om te leven het besef dat je ook huilen mag...…

Een langere weg klaagzang geen idee waarheen nergens naartoe vliegend in de ruimte geen besef van tijd liggend in de verte iedereen verdwijnt liever staande elfen en feeën leven of stilte luid of dood…

Besef je wat het met me doet als je me lief aan zit te kijken met je prachtige bruine ogen zodat vlinders in mij neerstrijken Besef je wat het met me doet als je zachtjes tegen me praat me vertelt wat je van me vindt terwijl je me met kusjes overlaat Besef je wat het met me doet als je jouw gevoelens wilt delen merk je dat je door dit…

Is het dit hart dat breekt Bij het besef : zij is er niet, want zij is dood.…

Ik zie de chaos in de lucht Alle sterren kris kras door elkaar Voor elkaar op de vlucht Terwijl ik ernaar staar Ik zie de chaos in onze relatie Alles kris kras door elkaar Tussen ons steeds die spatie Besef, terwijl ik naar de sterren staar.…

Vlinders Vleugelen Voort Zwanen Zwaaien Zuiver Wolken Waaien Wazig Herfst Hangt Hoog Zomer Zakt Zichtbaar Dagen Dromen Droog…

Waarom die hoofdpijn die mijn geest bezet? Opdat ik mij niet al te zeer verhef? Kwestie van kans, waarvan ik deze tref? Gevolg van welke oorzaak?, hamert het. De vraag die mij gedadeloos verplet is deze: heb ik wel voldoende lef om met een wereldbeeld en zelfbesef iedere dag weer op te staan uit bed? Het duizelt me, maar eens komt het terecht…

Vandaag kwam het besef in volle hevigheid neer Het besef: ik ben je kwijt En shit, wat doet dat zeer Steeds hield ik nog hoop dat je er wel komen zou Maar ik wilde niet zien dat je dat zelf niet wou Je wilt niet echt uit de ellende al zeg je nog zo hard van wel Zet dan die verdomde stap eens! de eerste van 't hele stel!…

Besef dat je moet leven om dood te kunnen gaan.…

Het besef dat je maanden, misschien jaren, tegen elke dag op gaat zien. Dat je je elke dag weer door de dag heen moet slepen. Je jezelf moet dwingen om aan te kleden, te wassen, je boterham te eten. Zonder enig begrip waarom je dat moet doen. Nee, dit kan en wil ik niet nog een keer meemaken.…

Het standaard antwoord luidt dan ook: Ik besef het niet of heel gewaagd 'het dringt nog niet helemaal tot me door'. Zondagavond zal het weer zo zijn. ‘Besef je wat voor kans jullie hebben laten liggen, zo’n kans om wereldkampioen te worden krijg je misschien nooit weer?’ Dat besef zal vermoedelijk iets sneller doordringen.…

koortsachtige warmte omgedraaide maag koude rillingen de wereld vaag geen pillen nodig het gevoel is fijn liefde is de ziekte jij het medicijn…

Wat een onvoorstelbaar bericht, je hebt akute leukemie. Met recht een klap in je gezicht, hoe krijg je dit onder de knie? Men zegt dat je kracht naar kruis kunt dragen, maar is dit niet wat veel? 't Roept op tot zo onvoorstelbaar veel vragen, hoe wordt mijn lijf toch ooit weer heel? Voor jou ben ik een totale vreemde, 'k weet dat je ziek…

onderhuids doet de ziekte haar werk en ondermijnt ondergraaft verminkt nog onzichtbaar voor het oog maar vaag voelbaar er klopt iets niet meer een vijand is binnengeslopen in het geniep terwijl de buitenkant nog glimlacht stromen binnen de tranen om wat wegvloeit onherroepelijk zoals een uitgesproken tekst die nog even blijft hangen…

Het is een verschrikkelijke ziekte. Diegenen die er onder lijden vinden zichzelf SUPERnormaal, iedereen die hun ziektebeeld niet deelt vinden ze niet normaal; ze vinden die 'abnormaliteit' zo bedreigend dat ze vinden dat ze het absolute recht hebben met alle middelen die abnormaliteit te vernietigen.…

Hij is al een hart-patiënt, maar heeft ook COPD, de letters staan kort gezegd voor een ongeneeslijke longziekte. De ene keer is het erger dan de andere keer en hij moet altijd uitkijken: elk zuchtje wind levert hem een koutje op, dat koutje gaat doorgaans over in het grovere geschut en zo tobt ie alweer anderhalve week met hoestbuien en nachtelijk ongerief…

Vandaag besefte ik Een grote klap heb ik gehad Ben het nu voorbij Heb de schok geabsorbeerd Schokkend in een rij Nadenkend droef Vrij voorzichtig blij Over wat ik heb geleerd Na al die jaren Vandaag besefte ik Mijn familie speelt een spel Zoiets als levend domino Twee stenen vallen snel (links van mij) Maar ik weiger sowieso Standvastig…

Diep in de winter kwam ik eindelijk tot het besef dat ik een onoverwinnelijke zomer in mij had.…

gedachten kunnen zich op een merkwaardige wijze uiten tot een nieuw besef.…

of groot verdriet Van dat alles was er niet Wij raakten elkaar uiteindelijk kwijt Zonder maar een spoor van strijd Met schuldgevoel, een hart van steen Koos ik voor mij en ging toen heen Haar achterlatend vol verdriet Want echt begrijpen ging toen niet Het geluk vond haar gelukkig weer Mijn schuldgevoel is er niet meer En nu na jaren besef…

Mijn gedachten zijn weer troebel, en ik voel me waardeloos… Ik besef dat ’t leven een leerweg is, geen moeilijke leerweg. Er is maar één ding dat je in de weg staat, en dat ben jezelf. ’t Is zo ontzettend makkelijk jezelf voor de gek te houden. Hoe groter dit besef bij me wordt, des de zwaarder mijn last… ergens doe ik kennelijk wat verkeerd….…