Alle inzendingen over zwaard

Het dondert en het bliksemt weer op Nederlands gebied De doodsbedreigingen gaan zo snel,je gelooft je oren niet En de ware Nederlanders hullen zich in angstvallig zwijgen Uit angst door meningsuiting ook zo'n brief te krijgen Zelfs onze leiders lijken nu door deze vrees bevangen Zij zien het zwaard van Damocles al boven zichzelve hangen…

Dat zwaard hè? Dat zwaard zou niet mogen bestaan, maar ja het bestaat wel en als je weet wat een bloedhekel ik heb aan wapens, dan snap je ook dat ik meer dan een bloedhekel aan dat zwaard heb. Wordt vervolgd…

IJzig snijden de jaren Van zoeken naar oevers Van het voortschrijden De splijtende handen Krassen in snedes In vlakken van toen Op golven gedragen Door niemand aanschouwd Blaast hij zijn adem Zijn lokroep weerklinkt Galmt in de nacht Nimue! Nimue!…

IJzig snijden de jaren Van zoeken naar oevers Van het voortschrijden De splijtende handen Krassen in snedes In vlakken van toen Op golven gedragen Door niemand aanschouwd Blaast hij zijn adem Zijn lokroep weerklinkt Galmt in de nacht Nimue! Nimue!…

maar hoog in de lucht, waar kometen zich misdroegen, en draken doolden, hield hij zijn zwaard. tot, zijn koningshart werd doorboord en zijn moed bezweek allemaal om haar.…

Het is roemrijker de oorlog te doden met het woord dan met het zwaard, de vrede te winnen met de vrede dan door de oorlog.…

Zwaard van dood en verderf Tevens van roem en eer... Nu geheel verlaten, op de plek wat slagveld was Vele mensen afgeslacht, door het zwaard.. Ver van huis, mensenlevens verborgen Maar zwaard en aarde, ademen de verschrikkingen.. Voor immer…

Wie naar het zwaard grijpt, zal door het zwaard vergaan.…

Lees Matteüs 26:52, waar Jezus tegen Petrus zegt: "Steek uw zwaard terug in de schede, want allen die naar het zwaard grijpen, zullen door het zwaard vallen."…

Trok het zwaard van de muur, ik liet me helemaal gaan, plots was ik weer mezelf, rust er nu een vloek op mijn bestaan?…

Het zwaard van een strijder, het blinkende zwaard dat niet alleen verderf aan zou richten maar ook een schild zou kunnen werven tussen goed en kwaad. Toen begon het gevecht. Ik begon hevig te zweten en de tranen liepen over mijn wangen. Het leek wel of de duivel in mij was gevaren. De scherpe punt van mijn zwaard rustte op mijn nek.…

Gevochten zwaard waar zijt gij mee ontdaan? Gestold bloed aan uw gesmeden ziel. Vrijuit kunt gij niet gaan, de heerser wekt de slaper. Noch zo fragiel, laat u niet verassen. Hij bewerkt zijn zwaard met precisie en zal u bekomstigen met het element van verassing.…

'Iemand met zoveel beschikbare vrouwen hoeft niet nog ook zo'n belangrijk, historisch zwaard te hebben!', bromt hij. Net wanneer hij het zwaard van de wand wil pakken, voelt hij de punt van een zwaard in zijn rug. 'Afblijven, hebzuchtig pastoortje!', roept Thierry achter hem, 'die is nog steeds van mij!'.…

Een pen is sterker dan een zwaard.…

Een zwaard hangend in mijn fictieve kast, want ik HEB niet eens een zwaard, een pistool uit de holster pakken, beide heb ik nooit vastgehad. Een geweer laden, je moet dan nog een actie ondernemen, om te zorgen dat je ermee schieten kunt geloof ik, maar je ziet al, ik ben zo slim met wapentuig dat dit niet aan me besteed is.…

De missie van Merlijn was zijn zwaard - zij had beloftes aan zichzelf aanvaard - het vuur bleef smeulen - als stralende sterren aan een gitzwarte hemel - om als een orkaan telkens weer op te laaien - een worsteling met integriteit en loyaliteit - het juiste moment is vaak moeilijk te bepalen - bang om te verliezen luisterden ze naar de stilte…

Nu hij sterker in al die kerkers hoofd zakelijk zenuwen en banen levend in die wereld meer stilaan staat gewaar wakker lichter wordt. Dichter in zichzelf heden gestapeld steenoven en verdere bloedverwanten, de witte ballonnen en galjoenschepen volle wind voelt als zuurstof verlicht. Tuiltjes vergeetmijnietjes kan zien linten in zoveel…

nu is mijn leven te geef ik open stallen en hallen van mijn eigen kasteel kom maar publiek vergaap je aan zwaarden koetsen, ridders en paarden droom in het bed waar we vrijden en sliepen voel aan de muren de aanval van toen het bloed in de groeven de sporen van hoeven kijk naar de brug de stinkende grachten denk even terug hoe…

ze zwelgt zijn zinnen zonder zuchten zomaar zondag zal ze zondaar zijn zijn zwaard zal ziedend zaaien zij zal zich zielloos zingen zomaar zonder zelfzucht…

Hij was dubbelhartig en heeft in z'n wanhoop met twee van z'n zwaarden een dubbele zelfmoord gepleegd.…

´Adel, o heer´, sprak Antar, ´dat is onder vrije mannen, de stoot van de speer, de slag van het zwaard, de volharding onder het stof dat opdwarrelt in de strijd.´…

spiegel het zwaard dat jou neerhalen moet in een glimp van vergeving de kleur van haat verzaak in de strijd jouw eigenheid niet staar in hun ogen vergevingsgezind…

Een beginnende beul in Atjaf Voltrok bevend zijn eerste straf Na een diepe zucht Ging 't zwaard door de lucht Maar ziezo, de kop was eraf…

Nooit gedacht dat lange verlangen stukgemaakt Een oneerlijke strijd vecht zich uit tussen jong en oud Wanneer dan de zwaarden woorden zijn, is alles weg en blijft sneeuwwitte as over Koppigheid versus vrijheid…

in raadselen verpakt samengehouden door stof omringt door aarde verborgen voor hen die zoeken zal het nooit meer doodgaan maar licht ademen voedsel zijn voor lot en dromen en zwaard voor slang en onkruid want zij zijn offer voor deze onsterfelijkheid…

Terwijl Falcone's zwaard rust naast zijn voorbije leven is het een Rechter elders die de misdaad het leven zichzelf dag na dag laat vonnissen het is als een krans van een Rechter op klompen voor Rechter Falcone…

Het zwaard dat doorklieft een eenzaam en dor bestaan van een vruchtbare relatie als een winter die naar lente verlangt.…

ratelt voorbij en het zwaard van zijn adem bliksemt! en zijn stem galmt! en zijn hoef graaft de donder op! ---------------------------------------------------- Uit: 'Portret van een landschap', gedichten 1953-1997.…

Boven mijn hoofd aan een zijden draad Slingert het zwaard al heen en weder 't Moet vallen vroeg of laat! Het trilt, het velt mij neder! Doch om mijn hoofd ook ruist een stem, te midden van al mijn vrezen, die mij gebiedt met zachte klem, toch niet bezorgd te wezen.…

ondergraaf niet langer een leven dat verwoesting haalt uit zichzelf aanvaard niet meer de betrachting van een reikende hand die vruchteloos blijkt breek niet verder de vervoering die ontegensprekelijk aanwezig is en niets onderschrijft de emotie wanneer getrokken zwaarden drenken in bloed…