Inloggen

Alle inzendingen over afsch

12 resultaten.
Sorteren op:

Stervensproces.

hartenkreet
4,0 met 1 stemmen 100
...waren anders, totaal anders dan de avond en nacht ervoor. Ik kwam tot de conclusie dat ik al afscheid had genomen. Van de echte Helena.

verhuizen

hartenkreet
3,0 met 13 stemmen 655
...misschien behoorde je de tijd te nemen afscheid te nemen van je huis en je leefomgeving. Misschien wel ja, maar misschien ook wel omdat je de tijd had je te verheugen over alle positieve en nieuwe dingen die aan de nieuwe woonomgeving vast zaten. Misschien wel, misschien kon ze vast in...

Afscheid van mijn laatste oom

hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd. 81
...en houdt deze lang omklemd; is het een laatste afscheid? Ik moet de terugweg aanvaarden en terwijl de bus in snelle vaart voortraast door het weelderige zomerse Brabantse land (de mij onbekende dorpen met hun eendere bebouwing, de zomerse weiden met de welgedane runderen; langs kerken,...

"Een doodshemd heeft geen zakken"

hartenkreet
4,0 met 1 stemmen 85
Zij zou oma en moeder hebben kunnen zijn, maar zij had kinderen noch kleinkinderen. Op een dag ging ik voor 't eerst naar haar toe via de lange Ringbaan die de stad omcirkelt zoals een ceintuur het lichaam van een corpulent persoon omspant. Nog altijd zie ik auto's, bussen en motors passeren...

De troost van de dood.......

hartenkreet
4,0 met 1 stemmen 80
Buurtbewoners zien mevrouw sinds kort niet meer wandelen door de straat. Mevrouw sluit zich niet meer aan in de rij voor de kassa. Mevrouw zal voorbijgangers en winkelpersoneel nooit meer haar brede, hagelwitte maar geveinsde glimlach tonen waarachter haar onzichtbare, verwrongen ziel schuilging...

Met mijn tante in Den Bosch/"Ieder verdriet is een herinnering aan onze hoge rang"(Friedrich Nietzsche)

hartenkreet
3,0 met 1 stemmen 46
Toen de twijgen aan mijn venster kleine aanzetten vertoonden van minuscule blaadjes en bewogen in een licht briesje, heb ik koers gezet naar de stad waarvan mijn oude tante zo gecharmeerd en ikzelf helaas in mindere mate, maar we hebben de gevels bewonderd en ons begeven te midden van de menigte...

Een turquoise kop en schotel: herinnering aan mevrouw Van Keulen

hartenkreet
3,0 met 2 stemmen 29
Op mijn kastje staat een kop en schotel van breekbaar porselein met turquoise en zwarte motieven; srmzalig overblijfsel, souvenir, bewijsstuk en erfstuk van een vriendschap die drie jaar duurde en die plotseling afgebroken werd door het onvermijdelijke noodlot dat ons allen te wachten...

Aan mijn geliefde Galgeven

hartenkreet
4,0 met 2 stemmen 43
...de wind tot bedaren is gekomen, als in mij alles zwijgt; eens, vóór het grote afscheid.....

Bij het portret van mijn moeder uit 1986

hartenkreet
4,5 met 2 stemmen 94
Bij een groot warenhuis in het hartje van de stad, waar we samen zo vaak geweest zijn (ik duwde je rolstoel voort en probeerde mijn tranen te bedwingen), verkoopt men, zo bleek mij, een soort wit geverfde "vlinderkastjes" die kunnen dienen als fotolijstje. Het portret of de foto bevindt zich dan...

Ontmoetingen in het Openbaar Vervoer/"Zu jeder kommt einmal das Glück(?)"

hartenkreet
4,0 met 1 stemmen 71
...daar inderdaad het brood is en welke verlangens van hem daarop een surplus vormden: was niet moeilijk te raden. Het afscheid was moeilijk. Zijn glimlach was overdadig. Maar ik zei "tot ziens" en "het allerbeste".

Im Memoriam: Louis, een vriend

hartenkreet
4,0 met 1 stemmen 33
En dan zegt men: "Hij had vocht achter de longen"; een standaarduitdrukking, welhaast een cliché van de goegemeente, onwetenden, ondeskundigen en weinig geïnteresseerden, die nauwelijks op de hoogte zijn van de weidse wetenschappelijke terreinen waarop de medische kennis zich in al haar...

Afrikaanse portretten (Twee jaar na je vertrek.......)

hartenkreet
3,0 met 2 stemmen 1.523
Augustus nadert: de maand van ons afscheid. Nu zend je me die portretten van die alsmaar lachende Afrikaanse jongens met wie je zo bevriend bent.... Verwacht niet dat ik de steeds groter wordende afstand nog kan overbruggen, verwacht niet dat de lusteloosheid en het ongeloof in onze...