Alle inzendingen

hier kleuren woorden zich met liefde geurt vrijheid door een open raam door zinsbeteugeling wordt nu een sprankelend stukje leven weer teniet gedaan jij goochelt met zinnen raakt mensen aan zij willen ongestoord hun eigen keus beminnen je haalt de hengsels aan sluit onbetreden pa...

Het heeft geen zin om een onderscheid te maken tussen ziekte en normale veroudering omdat de onderliggende mechanismen vergelijkbaar zijn en beide gepaard gaan met beperkingen en handicaps.

(bij een rondedans, op de wijze van 'Hansje sneed dat koren was' etc.) Ik zie je wel, al ga je snel U in het bos vertrekken*. O maagdeken, uw klaar’ aanschijn En kun di* niet bedekken. Voor die u mint, mijn lief! Ik bin ’t*, Ai, wendt uw snelle voetjes! En is ’t uw wil, zo sta wat...

Zijn leeftijd was gezegend: vierentachtig, Doodop was hij als Parkinsonpatiënt En als je reeds op aarde heilig bent Wordt je de hemel sowieso deelachtig En dus begrijp ik eigenlijk niet goed Waarom je voor de paus nog bidden moet.

Door tal van verontruste ecologen Is deze week de noodklok weer geluid. Wij putten immers Moeder Aarde uit Zolang wij hier ons welvaartspeil verhogen. Toch schijnt het ons alleen te kunnen boeien Hoeveel wij economisch kunnen groeien.

De lente krieuwelt in mijn hals zwoelt stilletjes de haartjes daar en riebelt van mijn kruin heel steelsig naar mijn tenen Subtieletjes daagt hij me uit: Vooruit trek eens wat kleren uit geef eens een stukje van je huid waarmee ik fijn kan spelen. Laat eens een pietsje dijbeen zien een ...

de hengsels van de oude rugzak trekken mijn schouders recht tegenwicht houdt evenwicht ook als een psalm de kerk uitwaait en mijn welwillend been zich wetens tegen God`s open deuren richt een exotisch joch kijk ik niet vol aan zijn tafels zijn te leeg poppenhuisjes trippelen langszij bewo...

Een roker, een man uit Hoboken Kreeg 'n cursus laatst tegen het roken Hij zei: 't was al weer De zoveelste keer Maar 'k heb toch nog wat opgestoken

Dan giert weer afgunstig door het hoofd gevoel niet te verdragen niet te verduren als ik jou nu zo zie met die ander samen Wringend knijpt de strop rond gedachten steeds vaster tot alles eendimensionaal woedend gericht is op dat wanhopige Uitgewrongen gevoelens blijven achter duistere...

onwennig zittend in de bus rijden we probleemloos naar het zuiden jij kent mij niet noch ik jou verblijvend in een school druppende kraan op kamer tien dagen vakantiecursus wie ben jij ken ik jou excursies bij de vleet de ene lezing absorbeert de andere cultuur actief belevend ik nade...

ben toch gezwicht: heb net gedicht 't is licht ontwricht maar 't ligt op zicht als netgedicht nu hoop ik maar dat mij hierin wat dicht-inzicht wordt toegedicht

De lange weg, vol met hindernissen is met veel omwegen bewandeld met fatsoen en geweten gehandeld. Hoe kon je jezelf zo vergissen? Als de druppel de emmer dreigt te doen overlopen komt plots de oplossing ergens uit geslopen; volkomen onbegrijpelijk waar vandaan maar ze garandeert je een voo...

Het was wel anderhalf uur, dat je belde met je beste vriend en compleet de tijd vergat. Pratend, diepzinnig over het leven dat je met hem ooit leidde maar beide geen voldoening kon geven. Wijzer geworden, door wederzijds leed en levenslessen, goede en slechte… Wonderbaarlijk hoe snel j...

laat mijn woorden je raken waar mijn handen niet mogen laat mijn ogen je strelen ik ben blij dat je er bent waar je niet kunt ontvangen wat mijn hart je wil geven blijf nog even hier bij me het is goed zoals het is

Schrijf ik niet duidelijk? Is het onbegrijpelijk? Schop ik tegen heilige huisjes? Voldoet mijn schrift niet aan de hedendaagse schoonheidsmoraal, de regeltjes die nageaapt moeten worden? Gebruik ik teveel bijvoeglijke naamwoorden of puilt mijn taalgebruik uit van saaie nietszeggende en zelfs overbod...

Wanneer ik met de eigen schaduw vlucht Langs starre straten en kanalen En luister naar de eindeloze zucht Waarmee mijn longen ademhalen Zie ik geen enkel noodlot overbrugd Door mijn verdwenen idealen. Ik ben een grijze dag, een leeg gehucht, Een labyrint waarin ik zal verdwalen. Eeuwige...

O kijk waar het plichtsgevoel me bracht jarenlang deed ik het in de nacht lag me altijd te ergeren in bed aan het lawaai waarmee het milieu was gered maar vandaag heb ik nagedacht luisterde eindelijk naar mijn inwendige klacht en pleegde ik de daad van verzet; heb de vaatwasser overdag ...

Een verdronken vlinder op het water, hij drijft voorbij en ik kijk toe. Geen gedachten aan toen, aan later, ik sluit mijn ogen, voel me moe. Ik tel minuten af maar zonder doel, waar ga ik heen en met welke reden? Vandaag geleefd zonder enig gevoel, en blijven hangen in het verleden. En e...

Verkruimeld Als een vastgepinde vlinder Het stof van zijn huid gespoeld De lust, de overlast afgeschud Graait en tolt en zoemt Iemand onder mijn harnas Wisselt van geest en gezicht In een bekende schemer Een soort pluimgewicht

Johnnie Zwartman was de eerste in Nederland (af)studerende creools-surinaamse kweekschoolleerling. Begin 50’er jaren. Ik sprak hem in uitspanning De Druijf op het Rapenburgerplein. In 1988. De oude jodenbuurt, naast de Y-tunnel. Amsterdam. Johnnie: ”In Suriname was na de Tweede Wereldoorlog n...

woedende zon scheurt watervlak binnenwater overzijde wacht op avondlicht voor oeverbloem een bejaarde engel slechts vergund een avondmist in wie- rooklucht eist het hart een bedelend oog om een bedauwde vrucht ter voeding van de smart bij het laatste woord gezuiverd lot het hemeldek ge- ...

Zij ligt hier opgerold Haar wervels kreunen Getuigen van de zucht De vloek die verstilt Het lijf dat buigen moet Uit een gestolde pose Een scha(n)delijke metamorfose Van hier naar haar Naar daar

driehonderd jaar geleden ben ik ontwaakt en de schare bewonderaars heeft mij beroemd gemaakt mijn meester had mij snel vervaard' ik rust nu op linnen heel bedaard in drommen komen ze voorbij stappen naar voren en weer opzij lopen wat naar achter kijken schuin omhoog en ik berust ...

De pretentie als zouden we weten waar we het over hebben, kleineert het mysterie.

(prodepressiva) ik tel de groeven in mijn droef gelaat vervolgens tel ik ook mijn grijze haren veroorzaakt door het aantal crisisjaren mijn lichaam is in haveloze staat een oud, geheel versleten apparaat dat zelfs de laatste hoop heeft laten varen nog even en u mag me doodverklaren want ...

Ik sluit de luiken van mijn ogen En bid dat de lente aan mij voorbij gaat Elke centimeter van mijn lichaam snakt naar zon Als een junk snuif ik jouw geur tot ik misselijk van genot ter aarde stort Verliefd en verloren

Ik zou naar Rome om daar hand in hand Met al die heiligdommen wat te bidden Voor de man die weg wil uit ons midden, Maar zag op tijd de datum in de krant. Dit moet een grap zijn. Want die oude heer Leeft toch sinds mensenheugenis niet meer? __________________________________ ...de paus ...

Betreft behandeling dispuut. Na alles te hebben overlopen - de verdeelde meningen, het geruzie - kom ik tot de volgende conclusie. Een sanctie is op zijn plaats. Doch, niet in de mate die eerder vooropgesteld was. Getekend, ‘De meester’. Deze nota deed mij huiveren. Het leek de doodsteek aa...

Schuif op naar 't graf: uw huis moet leeg. Een nieuwe bewoner staat ervoor. Hij is nu jong en gij zijt veeg*. Zijn voet volgt in uw spoor. Benijd hem niets: de tijd is kort. Een ander volgt alweer zijn stem. Ge ligt nog nauwelijks of hij stort U na en wacht op hém. --------------------...

kijk papa ik maak een loop dat spreek je uit als een vergrootglas ik ben kwetsbaar als een lek regenjack je hebt een hoed op die iedereen stom vindt en of je 'm nu ophoudt of afzet de boot is aan en niet de hoed maar de critici hebben het gedaan ander voorbeeld ik roerde in mijn soe...