Alle inzendingen

Fijner dan stof Ontastbaar vermenigvuldigd Zweeft de korrel Verschilt van vorm Van de bol naar het ei Van geribbeld tot scherp gekant Van kussens tot ondiepe schalen Het oppervlak toont een moeilijk patroon Een lijn die kronkelt zonder regelmaat Cirkels in motieven verdeeld Als een iris,...

Ogen om in te verdrinken liefde om in te baden Tanden die naar me blinken borsten om naar te raden Een mond om te willen zoenen billen om te willen kneden Goed gekleed inclusief schoenen loop jij met rasse schreden Monden vallen bij een ieder open al loop je alleen maar voorbij Elke ma...

Wie schrijft, blijft; wie praat, gaat.

een aangespoelde vogel, lege flessen, half vergane bomen en een man die zichzelf de storm niet bespaart maar langs de vloedlijn loopt. is het een jutter waard hiervoor naar zee te komen? hij heeft geen wagen en spant geen paard maar rijdt op een motorscooter in volle vaart een aangespoeld...

achterlaten die korrel van zand wegstromend met mijn verleden tot een ander’ zand korrel me terug en wederom een verleden creëert op haar beurt zal deze moeten voelen en achterlaten

Een voetpomp, staander, een plastieken buis, een mooie doos, een speeltje, 'k neem 't mee naar huis. Zes euro en dertien cent, 't is een verrassing voor mijn kleine vent. Oh, opa, waarom gaf jij mij zoiets nooit eerder, dat is een echte raketlanceerder. Fonkelende ogen, een dikke zoen...

In de bus wordt ik aangestaard, door jong en bejaard. Buiten lopend kijk ik in een ruit, en denk 'vandaag zie ik er goed uit'. Meisjes kijken me glimlachend aan. Ik knipoog naar ze in het voorbijgaan. Giechelend lopen ze door. Ik lach hierbij van oor tot oor. Zelfverzekerd flirt ik met...

De nacht werd dreigend wit verhit bracht luchtig berooid en vergeeld een groen, van top tot teen besteelt ventje. Duidelijk nog dizzy van de rit bleef hij roerloos in zijn cockpit zitten tot hij vastbesloten uit het vaartuig gleed Hij leek niet erg op de dampkring gekleed doch iets scheen h...

Ze denken nog allemaal Johan Cruijff te zijn, deze oude grijze mannen. De volgende dag weer pijn, als de spieren worden aangespannen. "Ik wil wel maar kan niet meer", is van toepassing op dit stel. De derde helft als drijfveer, na weer een vermoeiend duel. Nog zo blij als een kind, al...

Jij tintelt al mijn zinnen raakt mij woordloos aan maakt mij warm van binnen laat mij tollend naast je staan neemt me mee in draaiende wielen kijkt door mijn ogen om je heen samen een gedachte, twee zielen verbrijzelen we steen voor steen al is het pad soms slingerend raken wij elkaar w...

besturen is georganiseerd dienst verlenen effectief door degelijke kennis van zaken communicatieve vaardigheden en sociale instelling gespierde handen die het stuur hanteren worden vanuit het zenuwstelsel voorzien van positieve prikkels intuïtief neigend tot het kiezen van juiste directies ...

Speelse gedachten dwarrelen in de stralen van de lentezon.

In iedere eerbare ambtenaar sluimert een beul.

Ik lust ze rauw. De slome parelduiker ruift als water, proeft zo rins als gesponnen chagrijn. De liefde kropt, zeg ik. En hij: zing maar een toontje hoger, moeder, als een bevangen Lorelei. Wat bindt ons dan en komt ons nader als we vervuurd en breekbaar zijn en het verlangen naar de ein...

In mijn hoofd zweven ontelbare wazige flarden onzekerheid en ook angst die mijn hart verharden In mijn hoofd zweven prachtig heldere beelden die mijn hart laten smelten en wonden weer heelden In mijn hoofd zweven soms bange gedachten ze krijgen de overhand in stille donkere nachten ...

De kampioen darten kon zijn auto niet starten en na aanvankelijk getier besloot hij in stil plezier een paar rondjes te gaan karten

Ach soms een pilletje tegen de pijn Of een poedertje voor de nachtrust Er is niemand die het aan mij zal zien Als ben ik nog zo moe en uitgeblust Een wijntje tegen de overtollige stress Wat dagdromen voor mijn schijngeluk Het zijn de hulpmiddelen van buitenaf Maar van binnen ben ik helemaal...

Waar hoeven net niet vochtige zandkorrels raken, schrijven schelpen namen in opgewaaid zand de wind heeft vrij spel, raakt zacht elke letter aan tilt deze op, neemt haar mee in een golvend verhaal als een waaier vliegen zij richting horizon ontmoeten elkaar net niet, alvorens zij...

in het roze van de avondzon zag ik je ogen ze donkerden de nacht vanmorgen keken ze zo veelbelovend toen het ontwaken ons de vroege uren bracht wisten lente in ontdooien zagen winter zich in krokussen ontplooien en lachten naar elkaar hoorden vogels voorjaar fluiten en in tone...

Toen ik er niet op rekende zag ik je zomaar staan Terwijl ik me had voorgenomen alleen verder te gaan Hier kon ik echt niet omheen en wilde dit evenmin Zo een mooie en lieve vrouw geeft het leven weer zin Sta weer fluitend op uit bed voel kriebels in mijn buik Hoor ineens weer de vogel...

Leg jouw wonden bij mij neer Zo groot en zo verborgen Ik zal ze goed verzorgen Geef mij jouw diepste zeer Herkenbaar, al jouw pijn Ik was wie jij nu bent Ik heb het ook gekend Ik wil graag bij jou zijn Terwijl je in de spiegel kijkt Zie je niets dan al je wonden Verborgen en ve...

Het huis waar de achtjarige Jennie en haar pop Rubberientje woonden, was groot. Een oud, zes kamers tellend landhuis. Een zolder strekte zich boven het hele huis uit. Die zolder was vol rommel. Een zware kist en nog veel meer. Mama kwam en zei: “weg allebei, ik wil deze zolder brandschoon maken!...

In alle stilte van mijn dromen Ben jij eindelijk bij mij Ja, je bent voorgoed gekomen In jouw armen ben ik vrij Pijnlijk zijn de lange dagen De angst voor jouw afwezigheid De jaloezie blijft alsmaar knagen Bang dat jij je ooit bevrijdt Bang dat jij me wilt verlaten Blijf ik alti...

Nadat hij lang voor de gemeente werkte leek het niet vreemd dat hij de ogen sloot. Hij deed ze niet meer open, hij was dood en niemand die daar ook maar iets van merkte. Ach, tien jaar niet bewegen is niet raar voor een gepensioneerde ambtenaar.

Ik ben verliefd en niet zo'n beetje Op kleine Evie want zo heet je Je bent mijn schat,mijn lachebekje Ik sta nu bij je wieg en wek je Kom maar hier in armen Dan kan ik me heel zachtjes warmen Aan jouw babyhuidje zo zacht Aan jouw snoetje dat lieflijk lacht Evie...zo klein en zo onschuld...

de jeugd verzorgt de stervende frisse huid tegen het vale de schok bij beiden de belofte en het kale lieve toewijding in rust aanvaard en oneindig tactvol naar elkaar gestaard ik ga, jij blijft hoe was dat ook alweer als het leven lacht in oneindigheid en meer en na dat moment ter...

de stilte de storm beiden razen van oever naar oever op weg naar wat vergeten is wat verstild is wat nog open moet herstellen net zo lang tot klaarheid schijnt en rust mag zijn

wie telt de druppels van het dauw, zoet en zacht wie was het kind dat liggend nog lacht totdat de aarde haar zal ontvangen in dankbaar verlangen te geven, te verzorgen opdat op n frisse morgen de dauw likt aan het blad van een volgend levenspad

dag allerliefste lieveling de scheur, zo rauw, zo groot geef hem terug , zijn vlees, zijn geest zonder hem ben ik bloot half, leeg, lomp, reddeloos ik zoek en zal blijven zoeken oh god verzorg hem in uw liefde wind hem in uw doeken hij is mijn man, mijn leven hij is ook uw zoon bemind ...

daar gaan ze stil in de rij zichzelf voorhoudend ’t is zo voorbij de gêne, de schaamte als fysieke pijn bloot maar fier om ’n voorbeeld te zijn ontreddering diep verborgen achter de laatste vernis die hedentendage weer onze verpakking is