Alle inzendingen

Gedichten met een gouden randje ik lees ze o zo graag er lekker even mee wakker worden zo ook weer vandaag. Toch lees ik ook gedichten die missen die gouden rand wat één en al verdriet is wat is er met hen aan de hand. Men zit met zoveel vragen doen zichzelf weer dingen aan ik wou da...

Toch wel, want zover als ik kijken kan, reiken dan de dijken van de walen, niet veel verder kwam het einde nooit in zicht, tot eindelijk te zien was tot nooit, toen zag ik mezelf pas; ‘ooit, je zult zien,’ zal tijd sterven en bovendien, wij ook, zij aan zij.

Daar zat het, de dag was oud, het was net alsof het zout, alsof het zoet werd, zo kwetsbaar en introvert, het trof de branding, stond er middenin en ging, het liet zich gaan, brak de branding aan en vertrok

Ik zal afdalen en me overgeven Aan het gevoel dat je me geeft Zonder nog te verzetten Leg ik me neer Ik ben verliefd Zeg ik, tegen me zelf en ik zink In een zee van onzekerheid Verdergaan zonder toegift kan niet meer De golven zijn te hoog Ik verontschuldig mezelf tegen mijn ziel Voo...

krachten botsen als een grillig lot brengen mensen samen en uiteen schuilen diep en vluchten ver zoeken naar de levensbron jalousie en ijver maken tongen los het oog ziet slechts een deel kent niet de ruime blik van verre horizonnen maar slechts een blinde vlek die groter wordt verdwaald...

Maak toch o Heer dat de Zeeuwen dit keer tijdens mijn optreden hardop lachen en niet na een stilte van anderhalf uur verklappen dat zij in een deuk hebben gelegen. Maak ook o Heer dat zij daadwerkelijk overgaan tot de aanschaf van mijn liedbundels en LP's. Wij smeken U o Heer anders m...

Een poes die whisky dronk als water, ging uit met een gesneden kater, maar spijtig sprak zij na haar roes: "Zo'n kater is niet voor de poes."

ik ben veelvuldig in contact getreden met het recente verleden de lijnen naar de toekomst zijn vaak overbezet historische gebeurtenissen lijken vandaag de dag ondergesneeuwd retorische vraag is of dat ooit essentieel anders was petite histoire van alledag (en allenacht) boeit mensen verre...

De dood is niets. Ik ben slechts aan de andere kant. Ik ben mezelf, jij bent jezelf. Wat we voor elkaar waren, zijn we nog altijd. Noem me, zoals je me steeds genoemd hebt. Spreek tegen me, zoals je dat vroeger deed. Niet plechtig, niet triest. Lach om wat ons samen heeft doen lachen, denk aa...

hoe goeddoordacht ik het gebruik ook nuttig acht het blijft moeilijk te verteren dat na het smaakvol consumeren, als ik op mijn gemak gezeten, wat rust en hoopgevend lijkt mijn uiteindelijk verteerde eten er als overbodig afval prijkt nee, er is niets wat mij meer ontlast als ik een ti...

alle pracht is in haar zijn mond, ogen en postuur weerspiegelen de lijn van menselijke natuur met dit lichaam die een cello vorm vertoont speel ik monogaam wat in stereo wordt beloond een geestverwante gloed straalt er van binnenuit door beminde huid mij in liefde tegemoet. in jouw...

Het steegje loopt een beetje krom net als jij huisjes, klein, gerimpeld als oude handen zomaar een steegje doodlopend, keitjes gebroken door de tijd

Een vlucht regenwulpen Tekent het bestaan. Ik zie ze vliegen En bedenk me Dat ik niet weet Waarheen ze gaan. Waarschijnlijk net als Bepaalde mensen op reis Naar een beter leven. Vluchtend naar de toekomst! En weg... Uit dat pijnlijke verleden...

“Hoe was het vandaag op je stage?” “Mwa, gewoon.” Mijn dochter keek niet op van haar bord. “Kun je wat duidelijker zijn? Wat bedoel je met gewoon?” Zuchtend als een leeg lopend ballon legde ze haar vork neer. “Nou, gewoon, het werk is vet saai. Het enige dat ik moet doen is kleding...

Ergens tussen hoop en vrees Ondergedompeld in diepe pijn Hoor ik de echo van je stem Het geluid waar ik wil zijn Als ik mijn ogen sluit zie ik jou Mijn liefste mijn verlangen Onbeschrijfelijk is het gemis Tranen beroeren mijn wangen Waar jij leeft zijn mijn gedachten Diep verweven in m...

Een schrijver moet de weduwnaar zijn van zijn eigen verbeelding.

haar diepe liefde ontaardt in een verslaving voor die foute man één ding kan haar nog redden breken, maar dan rigoureus

Veel Groningers, zo las ik, zijn te dik. Dat komt misschien wel door de aardgasbaten Waar zij natuurlijk te royaal van aten En zo werd het hier toch nog dikke mik. Terwijl na sluiting van de laatste mijn De Limburgers juist uitgemergeld zijn.

Avondbloeireuk van late vogelkers en vroege ligusterhagen, de geur van de liefste die tussen de lakens schuift en je erectie verwacht. Reuk van gemaaid gras vijf uur in de morgen geur van hooi en kruid opstandig zerp van sperma als je de liefste hebt bevrucht en je glijdt uit haar i...

Een beul met een schuimkraag op de lippen Zijn jeukende hand is de zweep ontwend Wringt in zijn broekzak De voering door ringen gescheurd Een duifgrijze mist zwelt Omzwachteld me in wijde slierten Schuift over prikkeldraad Ik blijf, sidderend, wenend In de aardkorst geschroefd De beul...

En peinzend zie 'k uw zee-blauwe ogen pralen Waarin de zachtheid kwijnt, de liefde droomt En ik weet niet wat mij door mijne aderen stroomt: Ik zie naar u en kan niet ademhalen. Een gouden waterval van zonnestralen Heeft nooit een schoner aangezicht bezoomd... 't Is of me een engel heeft ver...

Een lastige dame in Mühren Kon ’t kuuroord geen dag meer verduren Ze werd echt strontziek Van heilgymnastiek Maar volgens haar arts had ze kuren

oude voeten in koude aarde mijn vader zakt in wintergrond verdriet dat niet bedaarde zon, toen je op de heide stond

wij keken wij lachten wij dronken wij huilden (als onze glazen) wij liepen wij zweefden wij praatten wij zwegen (als de dood voor onzinnen) wij fietsten wij vielen wij aten wij zaten en daar zat ik dan.

te rekenen naar de hoeveelheid eikels die deze herfst voortbrengt wordt het een ouderwetse winter met strenge vorst en sneeuwpret gerekend naar het aantal eikels dat in de categorie –mensen- steeds vaker zijn opwachting maakt zou het winters zijn het hele jaar

spinnenwebdraden worden omlijnd door glanzend vocht: herfstbekroning

als een open boek laat ik mij door jou lezen dicht ik mijn woorden één voor één in een ogenblik verdwaal je in mijn wezen kijken jouw ogen door mij heen

Dood eng woord nooit gehoord in de stilte van de dood Ik heb je lief al lachen de vlinders m'n lente weg Ik heb je lief omwille van zijn en doen Denken dat gedachten pijn verlichten is misschien absurd Toch doof ik je ogen niet noch je gezicht De rimpels en pijndrempels m...

Geloofsopvattingen komen voort uit het denken van mensen over hun oorsprong en bestemming en over de zin van hun bestaan. Achter de zintuiglijk waarneembare schepping werd een niet zintuiglijk waarneembare schepper geprojecteerd. Meningsverschillen ontstonden bij de invulling van het begrip Schepp...

Ik denk aan je even verloren in zoeken naar waarom van steen en oude ogen Die zochten de plaats waar ze woonden in een stukje wereld dat je zag wegkwijnen wegglippen in zand Ik bid voor je in alle rust stilte en eenzaamheid wachtende op rimpels en antwoorden op vragen die ik no...