Dat bijten deed hij sinds zijn kindertijd. Vingertoppen afgrazen en tot bloedens toe kapot vreten. Dat was een vorm van tijdverdrijf? Pure spanning mijnheer. Over wat er ging komen. Kon er mijn zenuwen mee in bedwang houden. En ook maar nauwelijks. Er moest een fiets aan te pas komen. Die vrijheid van de tochten die ik maakte op de fiets. Alle weertypen…

De herfstmaanden van 1995 stonden in het teken van de hardnekkige depressie van Emma Petronella. Door een lekkage in de kelder van haar riante leefzaal was de houten vloer onder water komen te staan. Ze bleef er stoïcijns onder, Emma liet het water dagen staan zonder zich om de gevolgen te bekommeren. Er ontstond een noodsituatie. Schrijver Jan Boter…

Tijden vervagen wanneer herinneringen dwalen. Momenten van gelukzaligheid die niet hoeven te verklaren. Leefmomenten die ieder wel kan herkennen. Wat eens geweest was komt niet weer. De zachte hand verstrooit vriendschappelijk zodat het weer herleeft. Cultuurgewoonten waar het vormsel in is geboren. Kledinggewoonten waar het feestelijk gebeuren…

In de Amsterdamse Spaarndammerbuurt leefde de zonderlinge Bjarne Gosse een eenvoudig bestaan. Op 25 januari 1986 verscheen in het opinieblad “Vrij Nederland” een artikel over de kunstenaar Jean Fautrier. Emma dacht dat Bjarne het wel interessant zou vinden en stuurde het artikel naar de jonge kunstenaar in de Amsterdamse Spaarndammerbuurt. Het gebeurde…

De zomer begon langzaam plaats te maken voor de herfst. Het werd vroeger donker en het werd later licht in de ochtend. Arthur had Bjarne laten weten dat hij hem voorlopig niet meer kon helpen met de schoolopdrachten op zondagmiddag. Hij moest zijn vader helpen in de grote paprika kassen, waar de paprika’s werden geoogst. Bjarne vond het jammer, want…

Op mijn dagelijkse wandeling door het Deventer plantsoen, zag ik hem plotseling zitten, op een bankje, omringd door wel honderd duiven. "Roekoeman!!" riep ik "Mijn hemel, dat is lang geleden." Hij keek op van het voeren: "Ah meneer,.. Martens was het toch? Dat u destijds nog levend uit die stiltecoupé bent gekomen." *) "Kwestie van meebewegen, kalmte…

Als ik thuiskom, voel ik een beetje spijt. Denk ik. Of schuld. Twijfelend vraag ik mijzelf af of ik terug moet fietsen naar ‘de plek des onheils’. Dan slaat de vermoeidheid in mijn lijf echter toe en steek ik mijn middelvinger op. Zo, dat schuldgevoel is weggevingerd. Vanmorgen ben ik vanuit een drukke nachtdienst direct doorgegaan voor het halen…

“Volgens mij hebben wij elkaar eerder ontmoet,” zei ik zo vriendelijk mogelijk tegen een kandidate die ik meende te herkennen van een vorig examen. Tegelijkertijd probeerde ik ook weer niet al te opgewekt te klinken, alsof ik blij was dat ze voor een herexamen kwam. Ter geruststelling voegde ik eraan toe een goed geheugen te hebben voor gezichten, maar…

Tja, na een maand of elf heb ik de behoefte om weer eens te schrijven. Inmiddels ben ik verhuisd, wél in dezelfde woonplaats, en daar ging veel aan vooraf. Ik stond 14 jaar ingeschreven bij de woningbouw en had flink wat punten, met als gevolg dat ik drie huizen aangeboden kreeg, nou nou... Maar het eerste huis dat ik gezien had, beviel me toch…