Droefheid, der mensen erfdeel en verdriet, uitgevaardigd door onbekende hand.......
Hoewel het pas januari was, dansten kleine, zwarte vogels in de lucht en een bleke halve maan vertoonde zich boven de nog kale bomen.
De droefheid drong achter mijn ogen en zij steeg me naar de keel; droefheid om evenzovele benoembare als onbenoembare zaken;
Droefheid om de moeder, die de zoon had moeten afgeven, overgeven aan vreemden en had moeten achterlaten in de inrichting;
Droefheid om de echtgenote, vastgekluisterd door de huwelijksbelofte aan de verlamde man;
Droefheid om de vrouw, die de zuurstoffles tot vaste "metgezel" heeft sinds jaar en dag en aan wie het onherroepelijke einde reeds is aangezegd.....
Verdriet drukt op de wereld en op de mensenharten met een loden last; verdriet, uitgevaardigd door onbekende hand; tranen zijn het erfdeel der mensheid; alsmaar meer tranen; zij vloeien binnenskamers en verder overal; tranen zijn ons erfdeel......
Schrijver: I. Broeckx, 25 september 2013
Geplaatst in de categorie: verdriet
3.2 met 6 stemmen
459