Hartenkreten over verdriet

De jeugdjaren van mijn arme moeder, die ik lang geleden heb moeten overleveren en overgeven - alsof ik haar verraden moest - aan het onverbiddelijke levenseinde, waren getekend door armoede. Haar latere leven werd gekenmerkt door kwetsuren en kwellingen, vermeerderd door een overgevoelig karakter. En zo vertelde ze me eens hoe ze in een speelgoedzaak…

De gebouwen van het Twee Steden Ziekenhuis en van Zorgcentrum De Hazelaar, gesitueerd in Tilburg West, grenzen zo ongeveer aan elkaar en het is alsof deze met elkaar wedijveren in lelijkheid. Aldus is een panorama geschapen dat allerminst stemt tot vrolijkheid.... Men kan zich daarnaast de terechte vraag stellen of de kleurige en feestelijk aandoende…

Een steen, geworpen in een vijver laat kringen na, kringen die wijder en wijder worden door de goedgunstige werking van de tijd. Zo gaan de kwetsuren en de diepe verwondingen tot het verleden behoren....…

Het was negentienzevenenvijftig. Perry Como wist zijn publiek voor zich te winnen en hij overrompelde het met zijn song. Catch a falling star zong hij And put it in your pocket, safe it for a rainy day. Mama zong gelijkluidend met galmende stem als zij de was deed in de kleine keuken. De tekst van het lied bemoedigde haar. Ze had haar zoontje moeten…

Verdriet had zich opgestapeld als een onzalige Toren van Babel. Het bezette mijn middenrif als een steen tot de tranen uit mijn ogen vloeiden als gletsjers, als smeltend ziele-ijs: de tranen die een heel leven lang bevroren waren geweest. En ik huilde.....…

Lang geleden vloeiden mijn tranen - en allerminst voor de eerste keer - toen ik hen vergezelde in het Noord Brabants Natuurmuseum. Ze waren mijn oude, zo kwetsbare ouders; mama met de mallotige bontmuts die zij in latere jaren vaak droeg; vader in het driedelige grijze kostuum met het vestje. Ik voorzag het onvermijdelijke, onherroepelijke afscheid…

Een steen, geworpen in een vijver, laat kringen na; kringen die wijder en wijder worden door de tijd. Zo gaan de kwetsuren, de diepe verwondingen en het verdriet tot het verleden behoren.…

Verdriet spoelde aan op de kust van mijn leven als de branding die nadert en zich terugtrekt en die opnieuw nadert en terugdeinst. Op mijn wangen voelde ik de zachte stroom, de vloed van tranen kriebelen. Het assortiment in de bloemenzaak was niet zo groot, maar een azalea trok mijn aandacht, Vaders lievelingsplant, gewoonlijk een geschenk voor zijn…

We hadden de oude, middeleeuwse kapel bezocht en de vele flakkerende vlammetjes van de kaarsjes hadden ruimschoots tot onze verbeelding gesproken. In het lokaal van het café-restaurant had ons gezelschap zich rond een lange tafel geschaard. Het rumoer van de luide stemmen van de overige aanwezigen op de achtergrond was overheersend zodat we welhaast…

De oranje zonneschermen aan de gevel van het "Boshuis" zijn half gesloten zoals ogen die door droefenis of treurnis half geloken zijn. Dit feit schijnt terecht te zijn en het vormt een metafoor voor de droefheid die heerst in dit Zorgcentrum. De tranen van mevrouw vloeien eveneens bij ons weerzien maar het is de vraag of mijn momentane bezoek…

De bejaarde groenteman kwam in die tijd nog altijd iedere week de groenten bezorgen. Mijn moeder had er een handje van relaties te onderhouden met klusjesmannen, leveranciers en winkeliers, overigens nooit erotisch, maar om op half-vriendschappelijke en hoogst oppervlakkige wijze te babbelen over huis-, tuin- en keukenaangelegenheden. De meer diepgaande…

Het waren haar lievelingsboeken; een bundel met "cocktails"; badinerende stukjes die vooral ook over het huishouden gaan en wat daarbij zoal komt kijken en een boek met Franse recepten van Heleen Halverhout. Het waren de boeken van mijn overleden moeder en ach, als ik hun bladzijden zo opsla, dringen de tranen achter mijn ogen; hoe ging ze op in het…

In een sfeer, in een omgeving, in een buurt waarin men bij voorkeur niet vertoeft wegens het schrijnende en uiterst pijnlijke gemis van zelfs het meest geringe genoegen dat een kennismaking met de Schoonheid ondanks alles in de meeste gevallen betekent, stond ik lange tijd te kleumen terwijl de kou van een vroeg voorjaar mij eveneens pijnigde en terwijl…

Achter de hoge flat aan de Sweelincklaan strekt zich een feeëriek park uit, waar herten ronddartelen en uitrusten en waar in het voorjaar verliefde stelletjes genieten van de zon, van het water, van het groen en van hun liefde. Daar, op een bankje, zaten wij, twee vrienden, naast elkaar en mijn tranen stroomden terwijl een majestueus hert ons onverschillig…

Hoewel het pas januari was, dansten kleine zwarte vogels in de lucht en een bleke halve maan vertoonde zich boven de nog kale bomen. De droefheid drong achter mijn ogen en zij steeg me naar de keel. Droefheid om evenzovele benoembare als onbenoembare zaken. Droefheid om de moeder die de zoon had moeten afgeven en overgeven aan vreemden en had moeten…

De "Huiskamer voor Pleegouders", mij tot nu toe onbekend, bevindt zich onvermoed in een pand dat enigszins afzijdig ligt aan het Wilhelminapark en dat eveneens behoort tot het uitgebreide en veelzijdige scala van instanties en instituties waarmee de hulpbehoevende Tilburgse bevolking wordt ondersteund en op de been wordt gehouden. Een binnenplaats…

Op een van mijn talrijke maar nutteloze wanhoopsexpedities naar het stadscentrum had ik mevrouw al eerder ontmoet, maar ik herkende haar verouderde gezicht, getekend door diepe lijnen, aanvankelijk slechts met enige moeite... Het alomtegenwoordige leed, in ieder geval weer verschillend en kennelijk door een Satan uitgedeeld had nu pas echt toegeslagen…

Met een snelle auto is de afstand Tilburg - Nijmegen gemakkelijk te overbruggen. De imposante Waalbrug wachtte vandaag als het ware al op ons en toen we op de plaats van onze bestemming gearriveerd waren, zagen we in de verte en in de hoogte de petieterige figuurtjes van het verkeer op de brug. Onze boot maakte zich los van de kade en de zware motor…

Bij "Multivlaai" (waar zelfs een busje met daarop de naam van de genoemde zaak in trotse kapitalen voor de deur staat) stonden vandaag zoals altijd de diverse heerlijke, kleurige vlaaien te pronken onder de toonbank. Maar het gonsde in de winkel: de vader van de verkoopster was overleden. Haar diepgaande leed bezette haar gemoed. De bezoekers van…

Gekleed in zijn geruiten colbert zat mijn vriend vóór me; he-man of altijd kind gebleven? Brede, indrukwekkende mannelijke schouders die de welhaast onbeheersbare stortvloed van mijn tranen zouden kunnen stelpen of een wankel, fragiel staketsel dat al op instorten staat bij de minste of geringste verzuchting als een bouwwerk zonder gedegen fundament…

Verdriet had zich opgestapeld als een onzalige Toren van Babel. Het bezette mijn middenrif als een steen tot op het moment dat de tranen uit mijn ogen vloeiden als gletsjers, als smeltend zieke-ijs. De tranen die gedurende mijn hele lange leven bevroren waren geweest en ik huilde... Het lieflijke jonge meisje (waar kwam ze plotseling vandaan?) was…

BEA, NICO EN JAN JACOB spontane ontmoeting en het TroostGedachtenis-concert en -Kerkdienst van 12 en 26 november a.s. in de Westerkerk Ze zaten aan een visje Ze zaten met hun 2: Bea en Nico Bij de Volendamse Vishandel Aan de Kinkerstraat in Amsterdam Maar die 2 werden er 3 Ik, Jan Jacob, mocht aanschuiven aan ‘t tafeltje Het…

"Curae leves loquuntur, ingentes stupent" ("Kleine zorgen daar praat men over; over grote zorgen zwijgt men") aldus leerde ik op school en ik weet nog altijd niet of je daarom bleef zwijgen tijdens onze zo frequente wandeltochten op die zondagmiddagen.... Later, veel later kwam het mij ter ore hoe het noodlot je getroffen had. En nu je geestesvermogens…

Stil en verlegen zat ik in een uithoek van het terras terwijl mijn tranen vloeiden. Bittere tranen om de gemene kwetsuur, afgevuurd op mijn hart als een projectiel, als een onomkeerbare pijl met uiterst trefzekere uitwerking. Het bittere leed stapelde zich op en het bereikte onvoorziene, ellendige dimensies. Dat alles om een woord, om een verderfelijk…

Het verdriet dat zich schuilgehouden had in duistere, verborgen uithoeken van mijn ziel, geest en gemoed brak los uit de kluisters en het bevrijdde zich en een wilde stroom van tranen baande zich een weg naar buiten, als een tomeloze, onbeteugelde rivier.... Een Cerberus bevindt zich op mijn weg, een woeste hellehond, een monsterachtig beest dat…

De Opstapbus is voor komen rijden en ze hobbelde aanvankelijk door de straten die geen schoonheidsprijs verdienen. Later voerde onze chauffeur ons met ferme hand over de snelweg naar onze bestemming, het dorp Zundert. Het landschap buiten weerspiegelde een desolate winter. In het pannenkoekenrestaurant nam mijn grenzeloze verdriet proporties aan als…

Een kastanjeboom met trotse, witte kaarsjes die in de verte zichtbaar is, vormt een merkwaardig contrast met het geheel verwaarloosde en verloederde interieur en zij kan meneer en mevrouw niet troosten. Zij rijst op tussen bouwvallige panden en ingezakte daken in een achterbuurt. Meneer en mevrouw hebben een psychiatrisch verleden en liggen de hele…

De zonneschermen zijn opgetrokken bij "Anvers" aan de Oude Markt en ik neem op het tarras een plaats in beslag voor een kop Earl Grey thee. Starende blikken van verschillende bezoekers en passanten. Ik vraag me af wat er in feite voor bijzonders is waar te nemen. Serveersters met een lang, zwart schort om de heupen. Tranen die zich schuilhouden in…

Zachte voorjaarsregen tikt tegen mijn vensters en trompetgeschal weerklinkt uit de speakers. De trompetten heffen een treurige melodie aan; een treurnis die correspondeert met het verdriet in mijn hart; beter gezegd met mijn dode hart dat in mij rust; dat niet kon genezen, niet kon herstellen van de slagen, schokken en kwetsuren, haar toegebracht door…

Mijn verdriet komt en gaat; wast af en aan als het getij dat de kust geselt en streelt. Na de zoveelste ruzie stapelde het leed zich in me op; de tranen brandden achter mijn ogen maar vonden een uitweg en ze rolden gestaag over mijn wangen; tranen om het menselijk tekort. De arme, goede stadgenoten troosten mij. De markt strekt zich uit met haar…