September - mijn favoriete maand - is vaak nog mild als de temperatuur niet de hoogte in schiet en een zoele wind ons verrast. Een luchtig wolkje zeilt voorbij achter het geboomte tegen een lichtblauwe hemel en een intercontinentaal vliegtuig trekt in hoger sferen haar spoor tegen het zwerk. De herfst treedt nog altijd niet aan.....…

Hij stapte in in lijn zeven die halt hield aan het station. Hij was van plan aan de chauffeur van het voertuig zijn bedoelingen en bestemming mee te delen, maar hij stamelde in uiterst wanhopige verbijstering en geestverwarring, stootte klanken uit en was niet in staat over het voetlicht te krijgen wat hij wilde uiten. Nodeloos, gebrekkig en hulpbehoevend…

Mijn goede vader, die mij in alles heeft bijgestaan, was een Verlichtingsdenker. Hij hield vast aan de "Clarté Francaise" en het "aude sapere" maar hij staarde met grote verontrusting en ontzetting in de oneindige, lege en angstaanjagende kosmos; zijn onherroepelijke en onvermijdelijke toekomst en bestemming. Hij voelde zich een korrel zand in…

Zijn gezicht was als zwart geblakerd door een waarschijnlijk Afrikaanse tropische zon, maar hij verklaarde een rasechte Tilburger te zijn, geboren in Kraamkliniek "De Meiboom". Zwart krullerig haar bezette zijn schedel en zijn regelmatige tanden blonken als waren zij van ivoor. Hij had me zien sjouwen met mijn manke been met twee zware tassen en…

Er waren best ingewikkelde handelingen nodig om het pakket naar Engeland te zenden, maar de verkoper was gelukkigerwijs expert. De "Royal Mail" ligt op zijn achterwerk en de Brexit betekende een revolutie. Mijn pakket bevatte aantrekkelijke kaarten voor mijn Engelse vriendin met daarop kunstzinnig verantwoorde afbeeldingen van leuke vogels.…

Het pand waarin de natuurvoedingswinkel sinds lange jaren gevestigd was, staat nu leeg. Het schijnt dat het vervangen gaat worden door nieuwbouw. De gele trucks van Van Riel, "bemenst" door gehelmde heren en door één dame, die zich met recht profileren mag als "one of the boys" zijn daartoe druk in de weer. Ik observeer een en ander vanaf de overkant…

De lange Enschotsestraat strekt zich uit van de Ringbaan Oost tot aan het N.S.-plein, gelardeerd met fraaie woningen en tuinen die nog volop bloei tonen in september. Daar is de foto genomen in 1958 die mij toont op de bank met mijn eerste pop in de armen (ze droeg de naam Rosa). Het was voor het huis van oom Gérard, de broer van vader. Oom Gérard…

Het assortiment bij Boekhandel "Gianotten" aan de Emmapassage in Tilburg mag er zeker zijn en dit is volop de moeite waard. De rijen romans rijgen zich aaneen als in een rangorde in een leger. Ondanks alles hoef ik me niet te bekeren tot de "woordenbrij" die te omvangrijk wordt voor mijn verouderde verstand en gevoelsleven maar uit de collectie…

Ik ben gisteren gearriveerd in wat men aanduidt als de "logeerwoning": de woning in mijn straat op de vierde verdieping die tijdelijk mijn huisje moet vervangen in verband met het groot onderhoud dat plaats moet vinden. Bepakt en bezakt ben ik hier aangekomen. Ik zal vannacht het bed beslapen dat bestemd is voor twee personen tot de morgen zal dringen…

Voorzichtig en aarzelend betrad ik de woning op de begane grond: zijn woning, zijn bedoening, zijn kleine universum, zijn armzalige thuis sinds twintig jaar, waar de aquarellen aan de muur hangen. Zijn kunstzinnige schepping die hem zal vergezellen tot aan zijn sterfdag en waar, zoals ik weet, een kleine boog, een arcade de toegang naar de zijkamer…

Ik ontmoette hem toen hij de trappen opstormde op weg naar zijn appartement. Ik vroeg hem de oude klok, die mijn wand gesierd had, die mij dierbaar is en die na aan mijn hart ligt - waarvan ik in mijn jeugdjaren de cijfers aflas - naar de berging te brengen. "Daar zijn we buren voor", verklaarde hij opgewekt en enthousiast en voortvarend tilde hij…

Een uiterst taaie dennenboom houdt nog altijd stand in "ons parkje" aan de Ringbaan Oost te midden van haar soortgenoten: de esdoorn, de linde en de beuk. Op een oude zwart-wit-foto uit 1958 sta ik met mijn vader, moeder en zusje onder die boom, in de sneeuw, die in dat verre, voorbije jaar zo overvloedig de wereld bedekte. Zestig jaar na dato,…

Hij had aangebeld en hij verscheen aan mijn voordeur om spoedig aan de slag te gaan om de klus in het souterrain te klaren. Ik had de sleutels van de berging weer eens verloren. De klus die hem opgedragen was bleek een rotklus. Na zeer geruime tijd daalde ik naar beneden, de drie trappen af om te gaan kijken hoe het ervoor stond. De verlichting had…

In de blinkende, gloednieuwe zaak van KPN in onze Heuvelstraat komen wel meer senioren "die er niet meer mee om kunnen gaan". Op de grote beeldschermen is de collectie mobiele telefoons als het ware "digitaal tentoongesteld". Een van de blinkende, ingewikkelde Smartphones mag ik binnenkort tot mijn bezit rekenen; een intelligent, plaatsvervangend…

Altijd al was in de Kwaadeindstraat, onopvallend ingeklemd tussen de huizenrij en onvermoed, niet ver van het De Pont Museum en het Wilhelminapark de zaak van de sleutelmaker gevestigd. Het is begin september, de wereld is nog gelardeerd met de bloei van de zomer als ik voor het eerst de sleutelmaker ontmoet en meteen al glimlacht de nog jonge man…

Nu is af en toe het door merg en been dringende geluid van de zware boren te horen en op de achtergrond weerklinken de hamers en de werktuigen. Als in een film trekt dit alles aan mijn oren en ogen voorbij. De gehelmde heren staan soms gemoedelijk in een groep met elkaar te confereren totdat zij de werkzaamheden hervatten. Het werk vindt zijn voortgang…

Onze fraaie en befaamde LocHal staat altijd open voor een groot publiek en vandaag zocht ik er mijn toevlucht en hoewel zij een stenen, anonieme kolos is, fantastisch ingericht met tal van bewonderenswaardige artefacten en parafernalia, verwelkomde zij me vandaag met haar lichtschijnsel en haar gigantische boekencollectie en zij sloeg als het ware haar…

Als ik weer de parallelle straten zie vanuit de snelle auto die zich voortspoedt langs de armzalige arbeidershuizen die zich aaneenrijgen en als ik het raam zie van mijn kamer waarin ik sliep, studeerde en speelde, besef ik dat daar mijn jeugd voorbijgegleden is, zo lang geleden, snel als de voorbij-ijlende wind, niet te achterhalen, onvermijdelijk,…

Weer is een persoon opgedoken uit de grauwe massa van de stadsbevolking, uit de voor mij doorgaans brute anonimiteit.... Mevrouw kwam aanrijden in haar scootmobiel en zij hield halt vóór de glazen deuren van de supermarkt die spoedig zouden openschuiven; grijs, lang haar, neervallend op haar schouders en rug en gebonden in een staart; bijeengehouden…

Het was een van de favoriete adagia c.q. het Leitmotiv van mijn arme, goede vader; "Le passé n'est rien que le passé" en ook ik kan bezwaarlijk ontkennen dat in de krochten en spelonken van het duistere en tot nietswaardig stof vergane verleden de ervaringen rusten en de ijle, vluchtige herinneringen, zonder substantie en onbevredigend, ongrijpbaar…