Ontmoetingen bij de bushalte/Vervolg

Op een mooie, nog koude dag, toen her en der al paarse, witte en gele krokusjes waren verschenen, nam ik naast mevrouw plaats bij de bushalte van lijn zeven. Ik begon zomaar voetstoots met mijn openingszin: ¨Het valt niet altijd mee¨, een voltreffer
Mevrouw was allerminst de sterkste volgens haar zeggen en ze wees op een dakloze zwerver, die rustte op een kartonnen doos, vlakbij de halte. Ze beweerde dat ze zich eraan ergerde dat sommigen zo bedelen en ik zei dat ik het ¨zielig¨ vond en dat de daklozen er soms niets aan kunnen doen, argeloos en onwetend als ik was over de associaties die mijn opmerking
eventueel bij mevrouw teweeg zouden kunnen brengen. Haar broer, gelukkigerwijs nu overleden, was ook dakloos geraakt na het overlijden van zijn echtgenote en mevrouw had hem over moeten geven aan de zorgen van een instelling. We stapten beiden in lijn zeven en ik zei nog ¨tot ziens¨ maar ik was kennelijk ondanks alles toch tactloos geweest

emoties

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 6