Weerzien

In een mistig, vochtig seizoen, toen een late herfst de wereld verraste en toen de bomen beantwoordden aan de ongeschreven opdracht van de Natuur, aan de cadans en het ritme, hen door een Onbekende ingegeven, zag ik haar weer. Ik verbleef al geruime tijd op het terras onder de zwarte luifel waaraan regendruppels kleefden en zag haar aan komen lopen in de verte. Ze had beantwoord aan onze afspraak en even later had ik haar oude, wijze en rustige gezicht, altijd al getekend door hardnekkig acné vóór me. Eens waren we collega´s en na de stormvlagen, beroeringen en bewogenheid van mijn lange leven vonden we elkaar terug alsof het lot ons elkaar nog wilde schenken, alsof niet velen, dan wel allen mij ontvallen waren, alsof niet de relaties en de levens afgebroken waren als luciferhoutjes, als rietstengels onder de stormen van het leven, alsof wij nog een toekomst zouden kunnen hebben die ons zou kunnen koesteren, beschermen en toelachen

vriendschap

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

4.0 met 1 stemmen 9