Als smeltend ziele-ijs/Bevroren tranen
Verdriet had zich opgestapeld als een onzalige Toren van Babel en het bezette mijn middenrif als een steen tot de tranen uit mijn ogen vloeiden als gletsjers, als smeltend ziele-ijs; de tranen die een heel leven lang bevroren waren geweest. En ik huilde.....
4 juli 2026
Geplaatst in de categorie: verdriet

Geef je reactie op deze inzending: