Een prijs voor de saamhorigheid

Gelukkigerwijs had ik de lichtblauwe bloes met het fijne streepje, die ik van mijn tachtigjarige tante had overgenomen, aangetrokken en droeg ik daarop de kralenketting. Nu zou ik zeker aansluiting vinden bij de dames en heren die de grote zaal van het bejaardenhuis bevolkten en die razendsnel waarnamen, vaak al bij een eerste oogopslag, dat ik bij lange na hun status en standing niet kon evenaren, die echter nergens op gebaseerd was en zeker niet op "morele" kwaliteiten maar vaak slechts op het dure ensemble van Gimbrère dat men droeg, op de gouden choker om de hals, het horloge of de ringen aan de oude, gerimpelde handen of de BMW voor de deur...

Men was bijeengekomen voor de Bingo en toen ik bovendien, gezeten aan de lange tafel, aankondigde dat ik vrijwilligster was, scheen dit voor een nietig, grijs dametje tegenover mij, wiens haardos ongeordend over haar schedel was verspreid, zonder meer een aanleiding te zijn haar ongeremde en eindeloze gebabbel over familie-aangelegenheden en, niet te vergeten, tal van buitenissige, bijzondere en extreem desastreuze ziektegevallen, waaraan kennelijk tal van mij totaal onbekende personen ten prooi waren gevallen, op mij af te vuren. De dame naast haar kon met de drupneus, waarover zij niet uitgepraat raakte, natuurlijk hiermee niet concurreren. Maar wat kon ik mij gelukkig prijzen dat ik dankzij de blauwe, chique bloes nu eens niet genegeerd of met de nek aangekeken werd tijdens deze festiviteit en mee mocht genieten van de saamhorigheid alom

ouderen

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 0