DE KLEINSTE FAMILIE

Het was in de late winter. Over de grasvelden van Eftelings wandelpark slopen de onbekende dwergelfen voort. Deze wezentjes waren zo klein als de wijsvinger van een kinderhand. Niet te vergtelkijken met de elfen van Paleis Droomvlucht!
Ze kropen naar de sneeuwklokjes. Die witte bloempjes hingen slap aan hun stengels. Maar de dwergelfen wisten hun woordje te doen:
"Wij roepen de wind aan. Die zal de kracht van onze grote verwanten uit Droomvlucht naar ons toe blazen"
De dwergelfen verborgen zich tussen de grassprietjes, die koud aanvoelden. Want ze werden neergeduwd door een wind vol fluisterstemmen... Maar tot hun blijdschap verstonden ze de taal van deze wind en volgden zijn raad op.
Ze ademden tegen de sneeuwklokjes aan, gaven hen de lieflijke aard van de luchtelfen, die zo mooi in Droomvlucht zingen. Tegelijk ontvingen ze de strijdlust en sterkte van de grondelfen uit het donkere woud.
Deze samengestelde gaven bliezen de dwergelfen over de sneeuwklokjes. Die neerslachtige bloemen van daarnet voelden binnenin hen de kracht om zich desnoods door sneeuw en rijp heen te boren.
Met zachtzinnige uitstraling moedigden de sneeuwklokjes het wandelpark aan om snel zijn lentebloei te doen ontwaken.
De dwergelfen genieten de vrijheid om waar dan ook over de Efteling rond te zwerven. Zij vrezen de mensen niet.

Schrijver: Han Messie
9 februari 2026

hmessielive.nl

sprookjes hulp

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 11