Het zoete duister

Het bleef angstaanjagend stil in de kamer. De potloodstrepen op de muur bij de deur, ooit gehaast neergekrabbeld als een wanhopige poging om vat te krijgen op de angst, waren in de loop der jaren vervaagd. Vroeger bracht die stilte onheil. Het was een vijand die de eenzaamheid alleen maar groter en zwaarder maakte. In dat gedoemde alleen zijn leken de tikkende klok en het gitzwarte duister een angstaanjagend pact te hebben gesloten. Ze waren boezemvriendinnen die samenspanden om de toekomst zo onzeker mogelijk te maken.
Nacht na nacht lag hij te wachten. Te wachten op zware stappen in de gang die nooit kwamen. Te wachten op een literaire plicht, een vonk van genialiteit die zijn chaotische gedachten in een meesterwerk moest veranderen. Maar er kwamen geen loze antwoorden en geen zotte vragen meer. Altijd was er diezelfde, verstikkende eenzaamheid in de nachten. Het besef sneed diep: niemand zou er op hem wachten.
Maar vannacht veranderde er iets. Alsof de duisternis zelf een zucht sloeg, kwam zijn hoofd eindelijk tot rust. De koortsachtige chaos ordende zich. Het was alsof er een zware last van zijn schouders gleed. Hij merkte dat hij niet langer zocht naar het felle, verblindende licht van de buitenwereld, de erkenning waar hij zo lang achteraan had gerend. De droom hoefde niet langer geleid of geregisseerd te worden. De dwangbuis van de creativiteit viel van hem af. Er was geen verhaal dat móést worden verteld, er kwam geen gedicht dat de wereld moest redden.
In plaats daarvan begon hij simpelweg te luisteren. Niet naar de dreigingen van buitenaf, maar naar wat echt bij hem hoorde. Een diepe, warme rust daalde over hem neer. Het voelde als het passeren van een onzichtbare grens. Een gloednieuwe fase was nu definitief ingegaan.
Voor het eerst in tijden voelde hij zijn twee voeten stevig op de grond staan. De angst voor de leegte maakte plaats voor iets heel anders. Hij merkte dat hij plotseling gelukkig was in dit zoete duister. Dit was geen duisternis van de dood of van depressie, maar een vruchtbare, beschermende stilte. Een stilte waarin hij eindelijk kon luisteren naar zijn eigen innerlijke wereld.
Zijn lichaam was misschien moe, maar zijn geest was nochtans vitaal en krachtig gebleven. Vrij van de ketenen van de verwachtingen van anderen, bewoog zijn geest zich soepel en helder naar de milde droomwens van zijn ziel. Het duister was geen vijand meer, maar de plek waar hij zichzelf na een leven lang zoeken eindelijk had gevonden.
Zijn naam was Alfons Bortano. Hij leefde in het zoete duister. Een verslaving aan het schrijven van woorden hield zijn gedachten in bedwang.

man alfons prestatie

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 13