DOL HEIDELEVEN

In een klein boomhol woonde een volkje van wilde bijen. De honingzoekstertjes keken uit over een heideveld, omringd door de landduinen van Loon op Zand.
Deze vlijtige diertjes kenden geen andere bloemen dan die aan de heidestruikjes. Ja, dat grote veld was voor hun volk genoeg om al het benodigde voedsel te vinden.
In de maand September werden de diertjes neerslachtig, zaten stil op het paars, dat hier en daar bruin werd.
"Onze zegenrijke bloempjes gaan sterven," zoemden ze treurig. "Hoe moet het nu met ons?"
Een ver, maar aangenaam gedruis, wekte de bijen op, en lokte hen naar zich toe.
Ze vlogen verder dan ze ooit geweest waren. Na een wilde vlucht landden ze op de Efteling.
"Wat een reusachtige bonte bloemen voor ons allemaal!!"gonsden de bijen luid. Nog nooit hadden ze iets anders dan heidebloempjes gezien...
Allemaal tegelijk doken ze in rozen, dahlia 's en wijde kelken van andere bloemen. Dol werden ze van het gulzige zuigen. Eindelijk waren ze het zat, rustten gezamenlijk op een grote bloemenbak.
"Wat voor lawaai horen we?! Dat kunnen we moeilijk verdragen!"
Ja, overal dat gejoel van luidsprekers. Dat waren onze bijen niet gewend.
"Kom, terug naar onze hei," besloten ze.
Daar gingen ze; het was al avond. Maar ze waren te moe om nog bij hun woning te komen. Loom lieten ze zich neerzakken, en sliepen heel de nacht op het mos, tussen dichte struiken.

De volgende morgen vlogen ze vrolijk door het bos. Hier en daar lieten teunisbloemen en haagwinde zich zien. Daar lieten de nieuwsgierige bijen de nectar ervan zich smaken.
Met een ruimere levensblik kwamen ze in hun woonboom terug.
Zowel de uitbloeiende hei als de bosbloemen van het najaar gaven hun des te meer levenskracht en ondernemingszin.

Schrijver: Han Messie
7 september 2026

hmessielive.nl

heide honing

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 4