Thomas D. en de ansichtkaart

Thomas D. was gekleed in een bruine broek van stevig linnen en een blouse van dezelfde kwaliteit toen hij keek naar de ansichtkaart met daarop de kwetsbare aap die geheel alleen geen kleren droeg. De tekst die Thomas D. zorgvuldig had opgeschreven was een nieuwe uitnodiging, een breekbare poging om de brug te slaan die tijdens hun laatste zomer in Frankrijk pijnlijk was ingestort. Hij wist dat hun gesprekken tegenwoordig vaak aan elkaar hingen van misverstanden, ingewikkelde stiltes en ongemakkelijke blikken. De ansichtkaart glansde in het zwakke licht van de leeslamp, als een plengoffer aan een moeizame liefde. De kwetsbare aap stond symbool voor alles wat Thomas ontbrak. Lef en onbevangenheid.

De klok van de oude hoofdstraatkerk sloeg vier zware slagen toen Thomas het stoffige woordenboek der liefde eindelijk dichtsloeg. Om hem heen rook de gemeentelijke bibliotheek naar vergeeld papier, boenwas en de lome stilstand van een doordeweekse middag. In zijn trillende hand hield hij de frisse kaart vast, klaar om gepost te worden. Toch voelden de zinnen erop nog altijd als een spagaat in de conversatie. Het was de conversatie met Jaap, de eerste man met wie hij ooit de liefde had bedreven en de enige die werkelijk tot zijn kern wist door te dringen.

Zijn gedachten dwaalden onwillekeurig af naar hun fatale vakantie. Wat een romantische ontsnapping had moeten zijn—een spontane puurheid gevangen in de regels van een zelfgeschreven liefdesbrief—was uitgelopen op een psychologische beproeving. De vileine woorden hadden zich destijds al snel voortgesleept door de Franse hotelkamers. Thomas D. veranderde op reis in een man die klaagde over alles wat los en vast zat. Zelfs de lengte van het dagelijkse stokbrood was destijds niet goed genoeg. Alleen over de dadendrang en de radicale theorieën van zijn eigen idool, een obscure Franse filosoof uit de negentiende eeuw, raakte hij simpelweg niet uitgepraat.

Jaap S. had destijds zo intens gehoopt op de ongrijpbare magie van vroeger. Net als toen, die ene legendarische nacht in New York, toen de woeste wind de wilde zaden door de straten van Manhattan blies en alles in hun leven nog mogelijk leek. Hij wilde die gedeelde dynamiek zo graag nog een keer samen overdoen, ver weg van de dagelijkse sleur. Maar de onvoorspelbare veeltonigheid van Thomas' karakter maakte hem tijdens de reis onherkenbaar. De man die in zijn brieven zo poëtisch, zacht en teder kon zijn, bleek in de harde realiteit van een vakantiedag scherp, cynisch en volkomen onbereikbaar.

Thomas D. stond nu resoluut op uit zijn houten stoel, liep de verstilde bibliotheek uit en voelde direct de frisse herfstwind in zijn gezicht snijden. Zonder nog langer te twijfelen liet hij de ansichtkaart in de rode brievenbus op de hoek van de winkelstraat glijden. Het was een gewaagde gok, een allerlaatste poging om de verloren reiziger uit zijn eigen liefdesbrief terug te vinden.

vakantieliefde spijt ansichtkaart

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 10