De zilveren stilte

Er lag een zilveren stilte over de landerijen aan de rivier. In de vroege ochtend, toen de dauw nog als een ijle deken over het gras hing, stond het rund roerloos in de weide. Zijn volkomen verschijning vormde een scherp contrast met de rest van de wereld — die boze, jachtige wereld die dit dier allang leek te zijn vergeten. Er was geen schepsel dat zo perfect opging in dit grasland als hij.
Vroeger, toen de hectiek van het leven nog ver weg was, stapte het dier vlak naast mijn schoenen. Ik was nog onschuldig toen ik toekeek hoe zijn zware hoeven diepe afdrukken achterlieten in de zachte aarde. We deelden een zwijgzame band, een moment in de tijd dat nu toebehoort aan het verleden.

Nu zijn de tijden veranderd, maar de landerijen liggen nog altijd onbewogen aan de rivier, badend in het zachte ochtendlicht. Kijkend naar het rund, dat traag zijn kop opheft en over het kabbelende water staart, kan ik niet anders dan geloven. Ik geloof in de zilveren stilte van zijn dromen, een geheimzinnige rust waarin de tijd voor even stilstaat.

rund landschap stilte

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

4.0 met 1 stemmen 41