Alle inzendingen van Joop+van+Teil

Wie telt de spreeuwen nog boven de stenen dorpskerk in duindorp? Het was een zwarte wolk van onbezonnen kinderdromen, daar in het stille oord aan de lijdende duinen. Je herinnert je de witte meeuwen boven het koude water; een bitter besef dat een eenvoudige afkomst moest opboksen tegen een passie die in het donker verlangde. Je wilde het grootser…

Het gefluister begon toen de eerste schaduwen over het water vielen. Florian zat aan de rand van het meer, de plek waar de wereld ophield en de wildernis begon. Over de wilde zwanen wilde hij nadenkend spreken. Het liet hem niet onberoerd hoe het met deze vogels ging, vliegend in den vreemde, hoog boven een aarde die ze allang waren ontgroeid. Boven…

Zijn hoeven sloegen als een verre donder tegen de aarde. De manen wapperden in de wind, wild en vrij, alsof ze de storm probeerden te vangen die al dagen in de lucht hing. Hij galoppeerde door woeste dromen van leegte en oneindigheid. De wereld om hem heen leek te vervagen tot strepen van grijs en goud. Hier, op de grens van de wildernis, tartte het…

De papegaai Klara had zijn hele leven dezelfde monotone woorden geleerd. Korte zinnen die tot de verbeelding spraken van mens en dier. Nu de kooi leeg was en het felle verenpak voorgoed roerloos bleef, hing er een ongewone stilte in de kamer. Jarenlang had de vogel de ruimte gevuld met zijn dagelijkse ritueel van klanken. Het waren geen ingewikkelde…

Het graf was al maanden stil, maar de raaf bleef vliegen. Zijn gitzwarte veren vingen het weinige licht dat door het grijze wolkendek brak. Onder hem lag het landschap er verlaten bij, gehuld in een ijzige nevel. Voor de buitenwereld was hij slechts een vogel. Maar vanbinnen droeg hij een onbegrepen ik. Hij voelde zich een indringer in zijn eigen leven…

Er lag een zilveren stilte over de landerijen aan de rivier. In de vroege ochtend, toen de dauw nog als een ijle deken over het gras hing, stond het rund roerloos in de weide. Zijn volkomen verschijning vormde een scherp contrast met de rest van de wereld — die boze, jachtige wereld die dit dier allang leek te zijn vergeten. Er was geen schepsel dat…

De grote koning buigt zijn zware hoofd, het vuur dat in zijn lichte ogen doofde. De aarde wacht, die hem de rust belooft, terwijl hij zacht zijn laatste adem loofde. Zijn sporen blijven in het goudgele blad, zijn kracht leeft voort in kalveren en hindes. De cirkel sluit op het vertrouwde pad, gedragen door de adem van de winden. Geen strijd…

Het was een van die dagen waarop alles zwaar voelde. Sinds de verhuizing leek de wereld buiten haar vertrouwde cirkel te snel te draaien. Sanne trok de kraag van haar jas omhoog tegen de gure wind en liep met zware stappen het modderige pad op naar de wei. Niemand op school merkte echt hoe eenzaam ze was. Voor de buitenwereld hield ze haar rug recht…

Misschien was er iets in het verlangen dat gevleugeld door zijn heimwee was vergeten diep in de door het vuur bedreigde wildernis van zijn zelfgeschapen groene loofbomenwoud en er waren ook andere duistervogels dan hij die hetzelfde dachten over zijn naderende dood. De laatste uren duurden langer dan voorheen het geval was onhoorbaar…

De brandende zon hangt als een koperen plaat boven de droge Afrikaanse savanne. Jula, de ervaren matriarch, heft haar zware hoofd. De aarde is dor en gebarsten. Haar kudde slentert lijf aan lijf achter haar aan, hun flanken schuren zachtjes tegen elkaar in de verzengende hitte. Onder hun zware poten danst het gewicht van de aarde, maar de tijd dringt…