Openstaande tijdelijkheid

De geur van verschraald bier en nat asfalt trok door de openstaande deur van de hippe cocktailbar. Buiten jankte de tram door de bocht en schreeuwde een junk naar zijn eigen schaduw. De grote stad was een woest kabaal van ronkende diesels, piepende remmen en de harde, anonieme stemgeluiden van passanten die elkaar omverliepen. Een kakofonie van beton en staal die je keel dicht snoerde. Maar daar, aan de plakkende bar onder de flikkerende Tl-buis, klapte de hectiek in elkaar.

Het was al opgemerkt door de rode oren van de barman, die met een vuile doek glazen stond te poetsen. Tussen hen tweeën gebeurde iets. Hun stemmen ontmoetten elkaar rauw en onversneden. Geen beleefde praatjes, maar schokkerige woorden en levendige zinnenspinsels die over de toog vlogen. Tussen de grauwe muren werd ter plekke een nieuwe sound geboren.
Het had een volstrekt eigen, pulserende intensiteit. De snerpende stadsgeluiden leken te muteren: de agressie van de straat loste op in zachte melodieën, die werden voortgestuwd door een opzwepende, bijna hypnotiserende harmonie. Elke sneer, elke lach had een vitale intonatie vol herkenning. Het was de taal van twee beschadigde stadsnomaden die plotseling dezelfde code kraakten. De pulserende bas uit de speakers op de achtergrond viel synchroon met hun hartslag.

Zij tikte de as van haar sigaret en keek hem recht in zijn vermoeide ogen. "Ik kan me bij jou thuis voelen," zei ze, haar stem schor van de rook maar snijdend helder. Het klonk niet als een romantisch cliché, maar als een rauwe bekentenis. Een overgave.
Hij nam een slok van zijn goedkope whisky en knikte traag. Geen van beiden geloofde in sprookjes of een 'lang en gelukkig'. Dit hier was een openstaande tijdelijkheid. Een geïmproviseerde schuilkelder in een vijandige wereld. Het was een raam dat even openstond, wetende dat de tocht het straks weer zou dichtblazen. Die vergankelijkheid maakte het niet minder echt, juist urgenter. Ze claimden dit gestolen moment, vlak voordat de stad hen weer kapot zou filteren en zou opslokken in haar grijze massa.

Toen de lichten in de bar aangingen en ze de ijskoude motregen in stapten, beukte de stad weer ongenadig op hen in. Sirenes loeiden een paar straten verderop en een fietser sneed hen vloekend af. Maar de openstaande tijdelijkheid zat onder hun huid. De nieuwe sound trilde na in hun botten—een rauwe, vertrouwde melodie die het woeste stadsgedruis voor even buitenspel zette.

bier whisky ontmoeting

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 3