Florian en de wilde zwanen

Het gefluister begon toen de eerste schaduwen over het water vielen. Florian zat aan de rand van het meer, de plek waar de wereld ophield en de wildernis begon. Over de wilde zwanen wilde hij nadenkend spreken. Het liet hem niet onberoerd hoe het met deze vogels ging, vliegend in den vreemde, hoog boven een aarde die ze allang waren ontgroeid.
Boven hen hingen de zachte somberwolken van een genadeloze tijd. De klok tikte door, maar in hun vlucht leek de tijd vloeibaar. Ze zochten naar de zegen van boven, een onzichtbaar baken dat hen door de stormen loodste. Florian raakte ze niet kwijt uit zijn gedachten. Precies honderddertig minuten lang bleef hij daar zitten, de blik strak op de horizon gericht. Dat was de tijd die ze nodig hadden om de grote oversteek te maken. Honderddertig minuten waarin de wereld stilstond en hij alleen nog ademde in hun ritme.
Terwijl hun silhouetten kleiner werden tegen de grijze lucht, begon Florian te spreken. Hij vertelde oude verhalen, mythen die zo oud waren als de wind zelf. Het waren vertellingen die de wilde zwanen verstonden in alle gevleugelde talen. Hij sprak over koningskinderen die in vogels waren veranderd, over trouw die sterker was dan de dood, en over de drang om altijd weer terug te keren naar de geboortegrond. Zijn stem was niet meer dan een zucht, een trilling in de koude lucht, maar hij wist dat het hen bereikte. De wind droeg de woorden omhoog, langs hun klappende vleugels, als een warme deken in de ijzige hoogte.
Lange tijd was Florian onverstaanbaar voor de mensen die toevallig passeerden. Ze hoorden slechts het prevelen van een eenzame ziel aan de waterkant, een vreemd geluid dat opging in het ruisen van het riet. Pas toen de honderddertig minuten bijna verstreken waren, veranderde er iets. De letters vormden heldere klanken, de zinnen kregen een aardse betekenis. Hij werd eindelijk weer voor mensen verstaanbaar.
Op dat exacte moment braken de zwanen door het laatste wolkendek heen. De zon ging onder en kleurde hun witte veren goud. Ze waren aangekomen op hun bestemming, een veilig baken aan de overkant van de wereld. Ze waren uiteindelijk toch aan zijn stemgeluid gewend geraakt, alsof Florians verhalen hen al die tijd over de afgrond hadden getild. De rust keerde terug op het water, en in de stilte die volgde, wist hij dat de zwanen hun rust hadden gevonden.

florian zwanen geluiden

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 17