Adriaans landschap

De eerste strepen op het doek waren uit dwaasheid gezet. Adriaans hand trilde van onzekerheid, terwijl hij probeerde de lenige oeverwilgen te temmen. Het fraaie landschap liet zich echter niet zomaar beteugelen door het stugge linnen.
Om hem heen ademde de natuur een serene rust uit. Het was een vroege nazomerochtend vol dansende muggen en zwijgende vogels. Tussen het weelderige groen door zinderde de belofte van een snikhete dag. Adriaan legde zijn penseel even neer, liep naar de waterkant en dronk het koele, heldere water uit de rivier. De rustgevende stroom bracht zijn ademhaling omlaag.
Toch flitsten er plotseling rode vlekken door zijn hoofd—flarden van een bijna vergeten oorlogsgebied. Snel greep hij naar de donkerbruine verf om de opkomende weemoed te smoren. Met krachtige streken schilderde hij de aarde en de bomen, totdat zijn gedachten, net als de rivier, volledig verstilden onder de brandende zon.

 Het linnen was nu warm onder zijn vingers. De donkerbruine verf, dik en pasteus aangebracht, vormde een barrière tussen hem en de flitsen in zijn hoofd. De rivier stroomde traag voorbij, glinsterend onder de felle zon die inmiddels hoog aan de hemel stond. De dansende muggen waren verdwenen, verdreven door de zinderende middaghitte.
Adriaan deed een stap achteruit om zijn werk te overzien. De wilgen stonden er nog, maar hun takken leken minder op een temperamentvolle oever en meer op tralies die de donkere aarde erachter gevangen hielden. Het was geen idyllisch landschap geworden. Het was een schuilplaats.

Plotseling verbrak een geluid de serene rust. Het was het droge, scherpe knappen van een tak in het kreupelhout achter hem.

Adriaans spieren spanden zich direct aan. Zijn ademhaling, die hij net met zoveel moeite had gekalmeerd, stokte in zijn keel. Zonder erbij na te denken klemde hij de steel van zijn penseel vast alsof het een wapen was. Hij draaide zich langzaam om, zijn blik gericht op de dichte bosjes waar de schaduwen nu diep en ondoordringbaar waren.

Het struikgewas week uiteen, maar niet voor een mens of een dier. Wat naar voren trad, leek rechtstreeks uit het stugge linnen van zijn doek te zijn gestapt. droomgestalte zonder duidelijke vormen—geen man, geen vrouw, geen wezen van vlees en bloed. Het was het donkere natuurwezen zelf, een levende schaduw geweven uit vochtige aarde, knoestige wortels en de diepe, ondoordringbare duisternis van het bos.

Het wezen bewoog zonder geluid te maken, alsof het over de zinderende bosgrond zweefde. Waar het liep, leek de middaghitte even te wijken voor een ijzige, eeuwenoude koelte. Adriaan verstarde. De steel van zijn penseel sneed in zijn handpalm, maar de reflex om te vechten of te vluchten loste op in pure verbijstering. Dit was geen flits uit zijn oorlogsverleden, geen rode vlek van weemoed. Dit was de pure, rauwe ziel van het landschap dat hij zo wanhopig had geprobeerd te temmen.

Het natuurwezen stopte vlak voor hem en richtte zijn gezichtloze blik niet op Adriaan, maar op het nog natte schilderij.

landschap schilderen adriaan

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 7