Als je ouder wordt……

Ach weet je, als je ouder wordt, begrijp je pas beter- veel beter trouwens- waarom de oudere mens van pak-weg 30 jaar geleden,
steeds weer begon over: weet je nog van vroeger?
Ja, nu snappen we het wel, toen vonden we het steeds terugkerende liedje heel lastig en wilden we maar wat graag een ander deuntje opzetten…

Tja, dat was toen en nu: nu zijn wij degenen die het liedje van herhaling zingen, van weet je nog van - vervolgens komt het verhaal
van tig jaren geleden….
Het immense verschil van de tijd die de grootouders mee maakten met alle gevolgen van dien: de tijd van ouders die dingen meemaakten,
geven dat wij nu de ouderen zijn die verhalen van toen: vertellen.
Tegen elkaar maar ook tegen onze nakomelingen.

Leuke- maar ook minder leuke dingen want die waren er evengoed, net als nu met wel een heel groot verschil?
Wanneer in de tijd van werken eega thuis kwam, was er het gebruikelijke ritueel, een kus, een pilsje en hij vertrok naar de douche,
logisch na een dag werken toch?
Wanneer ik thuis kwam van weken, stond m’n bad klaar en een boterham, omdat ik altijd trek had als ik thuis kwam…
erna werd nog even gezeten en tv gekeken, heel gewoon dus, ja toch?

Maar: als je nu kijkt naar het thuis komen van ouders dan is er heel vaak geen sprake van begroeten, men komt binnen,
kijkend op de mobiel, in een ruimte waar de rest van het gezin eveneens met de ogen gericht op het scherm van: een mobiel,
iPad of laptop zit.
Het komt zelfs voor dat: als een kind de ogen van het schermpje kan losrukken opkijkt en zegt: oh, ik wist niet dat je thuis was!

Dat is de tijd van nu en ik vraag me dus alleen af: als deze lichting kinderen dus onze leeftijd hebben bereikt,
waar zullen ze dan de gezinsleden ( of anderen ) mee verblijden wat ze in hun jeugd hebben mee gemaakt?
In elk geval niet een verhaaltje ( zoals mijzelf overkwam) toen ik 9 jaar was, brak ik tijdens het elastieken buiten,
twee voortanden af of: bij bordje tik liep ik het struikgewas in om de bal te pakken en liep met m’n scheenbeen
tegen een punt glas aan? Gevolg een gat in m’n been en bloeden als een rund!

Of: ik was als de dood voor Sinterklaas?
Nee joh, dat soort verhalen raken, net als veel andere dingen, uitgestorven, komen niet meer voor en verdwijnen uit beeld….
eigenlijk best jammer…..

... Jeugd en ouderen ...

ouders

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

4.0 met 1 stemmen 43