Achter de horizon

Het water was zo zout dat het zijn ogen brandde. Samuel stond tot aan zijn knieën in een stroom die er gisteren nog niet was. Aan de oever zat zijn vader. De man huilde niet hoorbaar; er waren geen snikken, alleen een eindeloze, stille vloed die uit zijn ooghoeken welde en de bedding onder Samuels voeten vulde.

"Vader," zei Samuel, maar zijn stem loste op in de zware, zonloze lucht.
Boven hem dreven tientallen gekleurde luchtballonnen, roerloos in de schemering. Onder de mandjes hingen de silhouetten van kinderen, slapend in de ijle lucht, alsof ze wachtten op een bries die hen ergens heen zou blazen. Samuel keek omhoog, zocht naar een bekend gezicht, maar de schaduwen waren te dicht.

Hij stapte uit de rivier van tranen en liep het ritselende gras op. Verderop, onder de kale takken van bomen die treurden om de droogte van verre woestijnen, sliepen de moeders. Ze lagen zij aan zij in stijve, zijden japonnen, onbeweeglijk als standbeelden. Tussen hun slapende lichamen door krioelde de grond van de activiteit. Samuel boog voorover. Grote, grijze insekten, niet groter dan kevers, sjokten door het gras. Op hun ruggen zaten mieren, die met minuscule teugels de reuzen bestuurden.

Het was een land dat niet mocht bestaan. Een wereld gebouwd uit de scherven van alles wat Samuel had weggestopt.
Toen voelde hij het. Een plotselinge vlaag van warmte tegen zijn koude gelaat. De lentewind. Het ademde de geur van natte aarde en bloesem met zich mee, rechtstreeks van achter de horizon. Samuels oogleden werden zwaar, maar de wereld om hem heen begon te trillen. De moeders ademden in. De vaders droogden hun gezicht.

De horizon brak open.

horizon vaders

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 15