Mystieke vogels

Wie telt de spreeuwen nog boven de stenen dorpskerk in duindorp?
Het was een zwarte wolk van onbezonnen kinderdromen,
daar in het stille oord aan de lijdende duinen.
Je herinnert je de witte meeuwen boven het koude water;
een bitter besef dat een eenvoudige afkomst
moest opboksen tegen een passie die in het donker verlangde.
Je wilde het grootser beleven — een groteske, fatale hoogmoed.
Als een vogel met het uitzicht over de falende mensheid.

De jaren zijn voorbijgegaan, onopgemerkt en grijs,
terwijl de marktplaatsen beneden stiller werden.
Men spreekt niet meer over de grootsheid die je zocht,
noch over de offers die de trots eiste van het bloed.

Alles verwaait in de stegen, zoals het zout van de branding
dat langzaam de fundamenten van de oude huizen opeet,
totdat slechts de echo van een oud verlangen overblijft
en het dorp zich neerlegt bij zijn eigen, stoffige lot.

Nu is het nacht. De lachende maan werpt een bleek gezicht
door het takkenwoud, waar de eenzaamheid haar jurk uittrekt.
Een blauwe schemerlamp verlicht het vreemde postpakket:
een blonde kinderspiegel, gestuurd door een dode tante
wier gezicht al lang uit de familieregisters is gewist.
Het doosje was kaal en zonder zegel, reizend buiten de tijd om.
Maar de brief van die ene vriend, geschreven in het purperen uur,
spreekt nog steeds tot de stilte van je herinnering.
Hij schrijft over mystieke vogels die naar een horizon van passie vliegen,
een grens waar geen reiziger ooit nog iemand bereikt.

Het zijn er velen, die vogels — veel meer afscheidsbrieven
dan jouw slapende mond in dromen had kunnen verzinnen,
omdat je zijn schaduw maar niet kunt vergeten,
daar in het verre dorp, zo dicht bij de onverschillige zee.

Zo dragen zij de broze overblijfselen van alles wat ooit heilig was.
Zij zijn de bewakers van het onuitgesproken, de donkere gidsen
die klapwiekend stijgen boven het verval van vlees en steen.
Geen storm houdt hun purperen vleugels tegen;
ze zweven tussen de lijdende aarde en de blinde sterren,
totdat de laatste brief is verwaaid, de spiegel is gebroken,
en alleen hun verre, melancholische schreeuw nog weerklinkt
als het sluitstuk van een liefde die de tijd heeft overleefd.

vogels mystiek verwerking

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 4