Vaticinium ex eventu
Dat er vorige week dus in het nieuws of in de media naar buiten werd gebracht dat er een mogelijke verdachte in beeld is gekomen na dertien jaar. De details zijn voor eenieder nazoekbaar. We moeten de hoop blijven vestigen op de onderzoekers die de moordzaak als een doodlopende zaak oppakten, of gekregen, of wilden hebben. Voor de gerechtigheid en de opheldering die is vereist om het af te kunnen sluiten.
Hij herinnerde zich haar als een nerveus ogende jonge vrouw die op straat ergens voor op de vlucht leek te zijn, en die op een stoffige zomerdag aan het einde van de eeuw had aangebeld met de vraag of ze koffie mocht komen drinken. Die had hij haar gegeven, samen met een rafelige pluk tabak waarmee ze de motlaag in haar pakje ruimschoots kon bedekken.
Ze droeg de last van een donker weten met zich mee. De hond had zich beschermend tegen haar aangedrukt toen ze was opgestaan nadat, in welke zin wist hij niet, de sfeer omsloeg en de woorden schuld en straf hand in hand door haar verhaal renden, steeds sneller en met intense handgebaren begeleid, in een stijgende paniek, die achteraf profetisch, als gedeclameerde hulpverzoeken hadden geklonken.
Het absurde mechanisme van de menselijke psyche is geen defect, maar een fysieke wetmatigheid die als een schaduw door de tijd met ons meereist. Soms een accurate maar te onheilspellende factor om door anderen serieus genomen te worden. Alleen het onvermijdelijke drama maakt het geloofwaardig.
Cassandra’s roep in de eenentwintigste eeuw ging verloren. Voor de enkeling die ze op oudejaarsdag aanklampte, op de tussenstations van haar grillige route naar het laatste licht, bleef ze een onbegrepen persoon.
Geplaatst in de categorie: actualiteit

Er zijn nog geen reacties op deze inzending. Schrijf de eerste reactie!