De onbetrouwbare markiezin van Burgos

Graaf Manuel de Padilla van het Kasteel van Belalcásar en graaf Alfonso de Velasco van het Kasteel van Almodóvar del Río verveelden zich al geruime tijd en dus besloten ze om een gewaagde en bij voorbaat legendarische diefstal te plegen. Zij hebben daarbij de hulp van hartogin Jimena de Godoy van het Kasteel van Iznájar, markiezin Elvira Prim y Prats van het Kasteel van La Calahorra, markiezin Eugénie Mora y Aragón van het kasteel van Velasco in Burgos en gravin Constanza de La Cerda van het Kasteel Venta de la Cebada in El Pinar ingeschakeld. Deze vier adellijke dames verveelden zich al net zo stierlijk en zij zagen de spannende diefstal meteen zitten. Het gaat om een schilderijenroof in het Museo Nacional del Prado en Manuel heeft inmiddels contact gelegd met de museumbewaakster Amora Pimentel, die voor 100.000 euro bereid is om mee te werken. Manuel heeft daarbij zijn onweerstaanbare charme in de strijd gegooid en tijdens een diner in restaurant Botín in Madrid verleidde hij haar om een nacht met hem in het Meliá Palacio de Los Duques Hotel te verblijven. Zo dicht tot elkander komen heeft hen beiden erg goed gedaan. Zij hebben zeer intens de liefde met elkaar bedreven. Manuel heeft de tatoeage van Woody Woodpecker op de bovenkant van een dij van Amora gezien en Amora heeft de tatoeages van twee tepels op de billen van Manuel gezien. Het vertrouwen in elkaar is gegrondvest. Beiden hebben erg veel zin in de diefstal en de vrijpartij is zeker voor herhaling vatbaar. Het hoge libidogehalte van Manuel doet hem bij vele vrouwen in bed belanden. Om zijn kop erbij te houden, bezoekt hij gravin Mencía de Moncada van het Kasteel van Montefrio. Mencía heeft al bezoek van barones Juana de Luna van het Kasteel van Lopera, maar Manuel en Juana kennen elkaar door en door. De dienstboden van Mencía Valencia de la Cerda en Florencia de Noronha zijn ook geen onbekenden voor Manuel. Tijdens het diner gaan er steeds meer kleren uit en weldra wordt er nudistisch gegeten en gedronken. Naast de Vega Sicilia Vega wijn wordt er ook absint gedronken. Verder roken allen Afghaanse hasj en snuiven zij van keurig neergelegde lijntjes cocaïne op antieke, porceleinen borden uit L'Alcora. Het mag duidelijk zijn dat Manuel zich daar optimaal vermaakt.

Het is zover, de dag van de schilderijenroof is aangebroken en iedereen staat op scherp. Alfonso was vannacht bij zijn favoriete minnares Tequíla de Guevara van het Kasteel Sohail in Fuengirola en dat heeft hem uitermate goed gedaan. Hij straalt van top tot teen. In het kasteel van Manuel wordt de overval van a tot z doorgesproken en krijgt iedereen zijn eigen taak toebedeeld. Er wordt vooraf stevig gegeten en matig gedronken om volop alert te zijn. Iedereen krijgt een geladen Star Firestar M43 pistool en een niet al te felle zaklamp mee. Zodra de zon onder is, gaan zij op pad. Zij rijden in een Beulas Aura autobus, waarin zij diverse stoelen eruit hebben gesloopt om plek voor de schilderijen te maken. Alfonso rijdt en Manuel geeft nog de laatste instructies. Eenmaal bij het Prado Museum parkeert Alfonso de bus rustig langs de kant van de weg. Om klokslag twaalf middernacht begint het enerverende waagstuk. Amora heeft de afgesproken ingang ontgrendeld en iedereen snelt ongezien naar binnen. Manuel knijpt Amora even in haar welgevormde billen. 'Sluit de deur, hou je onzichtbaar en wacht tot we klaar zijn!', zegt hij. Ze verzamelen o.a. 'De Drie Gratiën' en 'De Geboorte van de Melkweg' van Peter Paul Rubens, 'Venus en Musicus' van Titiaan, 'Sint Barbara', 'Het stro poppetje' en Heksen Vlucht' van Francisco Goya, 'De Parel en de Golf' van Paul Baudry en 'Portret van Maria Anna' uit 1630, wat Diego Velázquez in Napels schilderde. Manuel gaat samen met Eugénie naar het depot, waar hij het voor de meesten onbekende werk 'Tepels van Napels' van Velázquez meeneemt. Dit schilderij toont vijf Napolitaanse schoonheden, die met hun handen hun borsten omhoog wippen, zodat hun tepels een duwtje in de rug krijgen om op te vallen. Velázques heeft hun door God geboetseerde tepels uitmuntend afgebeeld. Het zijn waarschijnlijk prostituees, maar één van hen lijkt als twee druppels water op Maria Anna van Spanje. Dit verklaart het vermoeden, dat Maria Anna een minnares van Velázques was. Dat is dan ook de reden, dat dit schilderij, met name door het Koninklijk Huis van Spanje, zo goed als uit de kunstgeschiedenis is gewist. Gelukkig heeft Amora Manuel getipt. Wanneer alle geroofde schilderijen klaar staan om naar de bus te worden gebracht, opent Amora de bewuste deur. De loopafstand naar de bus is nihil en van de spaarzame voorbijgangers kijkt er niemand op of om. De diefstal gaat gesmeerd en na het laatste schilderij sluit Amora de deur en zwaait zij nog even naar Alfonso, die zielsgelukkig met de bus, buit en kameraden wegrijdt.

Even buiten Madrid gebeurt het meest onverwachte. Markiezin Eugénie haalt ineens een Brugger & Thomet machinegeweer tevoorschijn, die zij al die tijd in haar rugzak verstopte. Toen Manuel haar vroeg, wat daar in zit, antwoordde zij: 'Graffiti spuitbussen om wat lelijke schilderijen mee op te vrolijken!'. Die zaten er dus niet alleen in. Eugénie schiet razendsnel om zich heen en alle vrouwen leggen het loodje. Manuel probeert zijn pistool te trekken, maar zij is hem voor. 'Gooi die maar even uit de deur en jouw blaffer ook, Alfonso!', roept zij, 'Alfonso, hier even parkeren en open de deur!'. Zodra de bus stil staat en Alfonso de deur opent, gooien Manuel en Alfonso hun pistolen naar buiten en roept Eugénie: 'Alfonso, jij ook naar buiten!'. Terwijl Alfonso op de laatste trede staat, schiet Eugénie hem in zijn rug en valt hij voorover. 'Jij neemt het stuur over en jij rijdt naar Burgos!', roept Eugénie tegen Manuel. Ze rijden de hele nacht door. Op een parkeerplaats langs de snelweg eist Eugénie dat Manuel haar tot een hoogtepunt moet beffen. Terwijl hij met de loop van het machinegeweer tegen zijn hoofd zijn dwangarbeid verricht, is hij compleet in de war van de muiterij van Eugénie, die hij nu als een slaafse hond zit te likken. 'Misschien kan ik haar tijdens de climax overrompelen!', denkt hij. Hij zet dus alles op alles om haar zo heerlijk mogelijk te bevredigen. Hij verwijdert haar clitoriscapuchon om haar magische clitoris nog meer van dienst te kunnen zijn. Zij begint inderdaad enorm te kreunen en zo af en toe haar ogen diep te sluiten, maar zij laat het niet tot een climax komen. 'Stop met likken, valse hond!', roept zij, 'tijd om verder te gaan!'. Eenmaal in Burgos moet Manuel van Eugénie naar het standbeeld van El Cid op Plaza del Mio Cid gaan. De zon komt bijna op, maar het is nog schemerig. 'Dit lijkt mij een waardige plek voor jou om jou aan mijn zwaard te rijgen!', zegt Eugénie, die inderdaad een zwaard uit haar rugzak haalt. 'Maak geen onverwachtse beweging, want ik heb mijn geweer nog steeds op jou gericht!', zegt ze, terwijl ze naar het beeld lopen. Bij het beeld krijst Manuel: 'Zij wil mij vermoorden!'. Op dat moment steekt Eugénie het zwaard dwars door zijn lichaam en stort hij ineen. Met haar geweer schiet zij nog op hem om daarna meteen naar de bus te rennen en weg te rijden. Enkele vroege vogels slaan het bizarre tafereel verbaasd en geschokt gade. Eugénie weet de bus in een geheime garage voor een kleinere bus in te ruilen en zij rijdt de buit ongehinderd naar haar Kasteel van Velasco.

De volgende dag komt Amora vermoeid terug van haar werk in het Prado Museum en steekt zij met trillende vingers haar huissleutel in het sleutelgat van haar appartement. Zij voelt dat er iemand achter haar staat. 'Dat geld mag je houden!', zegt Eugénie, 'maar als laatste getuige moet ik wel jouw leven afpakken!'. 'Neem dat vervloekte geld!', schreeuwt Amora tevergeefs. Na het schot wandelt Eugénie met de blik van een hellehond naar haar gloednieuwe GTA-sportwagen, die zij op afstand opent, zoals een koningin een lakei inschakelt.

markiezin schilderijenroo

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 3