Geweld zonder gewicht
‘He’s my Friend,’ murmelde de Amerikaanse baas tegen de pers, waarmee hij doelde op de Russische baas bij een trio-top, een toptrio, een trivium, op en aan de enorme onderhandelingstafel. Op deze driesprong van de toekomst zien we de Chinese baas met de Amerikaanse baas gearmd op de roltrap van het luxeresort Kylin in de Zuid-Chinese stad Shenzhen.
Buiten op straat speelt zich al het andere af.
Dit had Boris moeten zien; was mijn eerste gedachte tijdens de journaalbeelden waar Grand Theft Auto gepresenteerd werd. Bij allen bekend; van horen zeggen, tot zeer intensief spelen; van flauwe associaties, tot visuele orgasmes. We kenden wel iemand die het speelde, of we herkenden onszelf niet meer omdat we het speelden.
Ik stond te roken op het balkon van de Jacobusgang en keek naar de voorbijgangers die beneden door de Walstraat schoven. Binnen klonken schoten en het gegil van een vrouw; daarna de gierende banden van een auto.
‘Kijk dan,’ riep hij, terwijl er een mitrailleur begon te ratelen. Ik drukte m’n peuk uit in een bloempot en ging weer naar binnen voor een vervolg van de demonstratie die me ten beste werd gegeven. Hij zat op z’n hurken met een raketwerper op z’n schouder; op de achtergrond een dof ritmisch gefladder in de verte, wat binnen enkele tellen aanzwol tot een laag lo-fi gezoem van snijdende rotorbladen. Een zwart-witte Maverick van de S.A.P.D., met een fel zoeklicht struint door straat en tuin. Geen kans. Een rood vierkantje op het scherm en een constante piep, hebben het lot van de bemanning reeds bepaald.
‘Lock on!’
En binnen een seconde – net voor de verwoestende vuurbal die een moment de nachtelijke hemel van San Andreas verlichtte, en ons spontaan liet juichen – de zwaar gecomprimeerde sub-bas-impact, gevolgd door een laagfrequent gedreun met een lichte digitale vervorming uit de speakers.
Toen de brokstukken die avond in Los Santos zijn nog hurkende gestalte kliefden en bedolven, verscheen er op beeld in dramatische gotische sierletters het woord: Wasted. Maar hij draaide zich om en lachte, en liet me zien hoe je heel makkelijk opnieuw kon beginnen.
Enschede, 18.11.'26
... Boris is mijn helaas veel te vroeg overleden maat die mij dit spel leerde spelen ...
Schrijver: Patrick Schuiling, 19 november 2026Geplaatst in de categorie: actualiteit

Er zijn nog geen reacties op deze inzending. Schrijf de eerste reactie!