Alle inzendingen van henny

Mijn vrouw zei: 'Ik wil uitleg van je en ik wil de waarheid.' Ik zei: 'Je moet wel weten wat je wilt.'…

Als Johan geen schoonfamilie had gehad was-ie nog gewoon een Cruijff. Als ik hem bel dan weet ik zeker dat hij thuis een week ruzie heeft. Dus bel ik maar nooit.…

jij blaast woede door kleding in de kast vult gaten en naden met pijn die je hecht met scherpe naald en ijzergaren rijg je wonden aanéén tot de laatste druppel bloed uit je lekkende hart zich heeft vermengd wachtend op wat verder leeft en erbij komt liggen…

De bloemetjes komen weer uit de grond, het zonnetje, kleur op je wangen, zo gezond. Lieveheersbeestjes en vlinders vliegen af en aan, lammetjes proberen op hun pootjes te gaan staan. Genieten van de zon en de vogels die fluiten, de mensen trekken allemaal naar buiten. Lekker wandelen, fietsen of tuinieren en bestrijden van wespen, bijen en mieren…

het dekbed opgevuld doorgestikt met pijnnaden en opgedroogde tranen je hangt het elke morgen uit het dakloze raam om door te luchten met frisse wind de beklemmende lucht hangt als een ijzige koude winternacht…

De vroege morgenstilte breekt en sluit. In die korte spanne slaat de specht.…

Oceaan, broedplaats, moederschoot, woonplaats van de dorenhaai, de hamerhaai, de franjehaai, de mensenhaai. Speelplaats van de zuigervis, de ombervis, de vleermuisvis, de dwergwalvis. Vloeibaar paradijs. Zware olie doet je tranen, doet je huilen, doet je sterven. Daar is het verdriet: de pijn, om wat je bent en straks zult zijn…

Voor mijn geliefde speel ik, zing ik, zoek ik, vorm ik de zoetste tonen tot een melodie, die door mijn adem haar ontroert en mij de adem weer beneemt als ik haar tranen zie.…

hoor ik het zwijgen door de bladeren ritselen voetstappen breken woorden die kabbelend in golven verloren gaan…

ze waren vergeten dat je verjaardag drie dagen later zou zijn zonder ons te laten weten hadden ze jou te logeren gehaald de cadeautjes waren vergeten lagen nog in de kast nu vieren we samen jouw verlate verjaardagsfeest wij hier beneden jij boven jou mooie engelenfeest…

bibberend van angst moed en tranen staken uit je zakken lekkend vanuit de ooghoeken keek je me smekend aan de uitgedoofde vlammen met ingebeitelde wonden schaven helpt hier niet balsemen van zachte woorden verlichten geen pijn van krammen diep ingeniet…

ogen turen onzeker op onbekend terrein met zwakke enkels betreed ze de oneffen wegen niet wetend welke afslag ze bij de kruising zal nemen slaat haar gewonde vleugels uit laat zich meevoeren op de zachte melodie van de wind het donzige lied van de wolken zacht en teder wordt ze geleid om genezing te vinden…

vanmorgen toen ik wakker werd was alles een paar centimeter verschoven je zag het niet eens maar toch de poten waren van slag de voetstappen die ik zetten wou lagen al voor de deur de dag stak zijn stekels uit was me al aan het behoeden voor wat nog gesluierd…

de ondergaande zon glanst over de waterlelie die haar blad laat hangen grassprietjes buigen onder snoeren regenkralen waar onzichtbare vogeltjes elkaar oppiepen in de ochtendmist…

Ik heb mijn laatste rekening betaald, geboet voor zonden die ik had begaan, en met mijn oude schulden afgerekend en, voor zover 't in mijn vermogen lag, de vrede weer getekend. Ik heb een streep gezet en de balans ziet er niet gunstig uit, maar goed genoeg om weer opnieuw te starten.…

doe de luiken van het leven dicht klop 't even op leg het teder neer op bed strijkvrij om op adem te komen ontwaak in het ochtendlicht om verder te dromen af te stoffen en glad te rimpelen de ruwe kanten van het leven…

ik hoor het gieren van de wind onrustig in oktobernacht omarm het duister zwijgend in mijmering ik buig net zoals jij we neigen naar elkaar niets wat ons verbond bedreigt ik heb je bladeren verwacht…

Weer voel ik warm mijn vaders hand en hoor zijn stem in mijn gedachten, als ik de geur van spijkers in een roestig blikje ruik, die lang vergeten in een schuurtje wachtten…

Ik kan me verbeelden een geduldig landschap te zijn, dat in de winter wacht op andere tijden. De werkelijkheid is anders. Het is meer een stervend landschap in de herfst, dat een strenge winter wacht en dan moet lijden.…

Ik dool door mijn hoofd op dit late uur en kom langs stille wensen, niet uitgesproken gedachten, vage herinneringen, smeulend vuur. Ik dool langs niet geheelde wonden, onverwerkte angsten, heimelijke zonden, zacht verdriet om mensen die er niet meer zijn. Ik zie ze aan met weemoed en met pijn. Het is de blues…

Zes rijtjes huizen naast elkaar, een heel klein schooltje, een bazaar, een pleintje afgezet met draad: de Gravenstraat. De huizen, scheef gegroeid en moe, zijn bijna aan vervanging toe. Ellende is ze aangepraat: de Gravenstraat. Op 2 en 6 een Turks gezin, een Poolse woont daar tussenin. Een neger is op 5 gezien, een Ierse leeft op 17.…

Nog een paar weken, en wij mogen als burgers voor of tegen de grondwet gaan stemmen. Als ik de berichten in de kranten lees lijkt het erop dat er meer tegenstanders zullen zijn dan er voor, omdat velen de overheid niet meer vertrouwen. Dit ondanks het feit dat het kabinet verwoede pogingen doet om de Nederlandse bevolking ervan te overtuigen dat…

Het is het Europese beleid eindelijk gelukt na een strijd van oorlog 40 – 45 een eenheid te vormen en beloofden elkaar na die verschrikkingen om voortaan alles samen te doen! Daarom besloten zij na lang overleg een nieuwe Europese grondwet in te voeren om te voorkomen dat er nooit meer een oorlog zal komen… Amerika en Azië het initiatief in handen…

In mijn gezichtsveld kreeg ik een droom… Een schim doemde op uit de duistere nacht en uit het woelige water van de zee. Hij had ogen en een mond vol grootspraak. In mijn droom zag ik nog meer, want hij deed krachtige dingen, grote tekenen aan de hemel, en hij verleidde de mensen die op de aarde woonden door bedrieglijke wonderen en toverij met allerlei…

Tussen de cakewalk en de achtbaan speelt het leven. De kist blijft leeg ook als je er een handvol konijnen in verbergt. Je ziet iets en je ziet het niet. Het is er en het is weer weg. Alleen je hoofd is vol en soms je hart. Maar voor de rest is het de cakewalk en de achtbaan.…

Dat waren de uitspraken van Ayaan Hirsi Ali onlangs in het Algemeen Dagblad. Het is bedroevend dat je in een land als Nederland niet meer mag zeggen wat je wilt. Het is verschrikkelijk dat een politicus die voor haar mening durft uit te komen bedreigd wordt door moslimfanatisme. Maar zij is vastberaden en laat zich niet in de hoek drukken, en gelijk…

Zij dachten de langste adem te hebben en dat hen niets kon overkomen. Zij zaten veilig in het vliegtuig die hen naar de plaats van bestemming zou brengen. Ze hoefden zich nergens druk over te maken en waren eensgezind. En mocht de wereld eens vergaan – als die Jezus toch eens terug zou komen om de wereld te veroordelen hadden zij nog altijd hun supermoderne…

De hoogwaardigheidsbekleders, de machtigen der aarde hadden met hun wereldleider een heel belangrijke bespreking. Ook uit de Nederlandse volksgezondheid gingen twee belangrijke mensen er heen om deel te nemen aan dit zeer belangrijke onderwerp. Er was veel veranderd na de oorlog, maar nog altijd was het er niet veel veiliger op geworden. Over de…

Hoor je wel het geschreeuw uit de vele kelen, en hoor je het gejuich? Opgejut door hun leider op het podium. Gretig zuigt het volk zijn woorden in, ademloos luistert men, niet beseffend hoe de mens door onwetendheid wordt meegelokt naar ongekende oorden, naar een paradijs met wuivende palmbomen en de vele gekleurde bloemen in het veld. O, die wonderlijke…

Niets is van de dag in de nacht. De tijd is vreemd, de kleuren uit, geluidenritsel en gerucht. Vertrouwd is dan het lieve lijf dat naast je schuilt en heeft bemind. De tijd is goed, de kleuren aan. Geluiden en geruchten? Ach...…