Inloggen

biografie: Paul m. Borggreve

[Lunteren 1973]

Na een studie godgeleerdheid aan de Universiteit Utrecht vestigde Paul zich in 1997 in de Noordelijke Hoofdstad, Groningen. Hoewel hij ook in de twintigste eeuw schrijfstift en typmachine hanteerde is Paul sinds 2002 degelijker bezig met het schrijverschap.

Kortstondig was hij lid van de schrijfgroepen Noachs en Noorderwoord tot de vrijgevochtenheid meer lokte.


In 2000 was Paul mede-oprichter van Stichting de Algehele Aanraking, een stichting voor kunst, literatuur en wetenschap uitgever van het in het Noorden al bijna vermaarde periodiek Kladblok, podium voor de vrije kunst.

Paul M. Borggreve schrijft korte verhalen. Niet ervaring, maar betekenis is de motor achter zijn woorden. De tonelen van zijn verhalen zijn uitheems, doch alleen thuis in Nederland.


Publicaties zijn verschenen in Kladblok en Noachs Kat. Paul leest geregeld voor op podia in Groningen en probeert middels performance de aandacht voor de verhaalliteratuur te verbeteren. Paul werkt ook samen met kunstenaar Petra van Kalker en fotograaf Johann Kuiper.

Meer informatie: ploegpaul.verhalensite.com


Inzendingen van deze schrijver

17 resultaten.

Dobbelstenen

verhaal
3,0 met 7 stemmen 1.551
De hitte van de dag bleef onder een deken van wolken hangen. Zelfs de krekels zwegen. De oude waarzegster Christina kon de slaap niet vatten en liep naar beneden voor een slok water.
‘Waag het niet om te gillen!’, siste plotseling een stem in haar oor. Een hand greep ruw naar haar keel. Het blinken van een scherm lemmet was het enige licht.
‘Je hebt pech oma! Je was liever blijven liggen. Dan had ik in stilte mijn werk gedaan. Kijk nog maar eens goed. Het is de laatste keer dat je het ziet.’
De oude vrouw verstijfde. Een moment klonk alleen het zuchten. De inbreker verstevigde zijn grip....

De roos

verhaal
1,6 met 7 stemmen 2.418
Op een kille morgen in mei kwam de leerlinge Hsu bij de meester Li. Zij keek bedrukt en vroeg: “Waar eindigt verduring?”
“Kom mee”, antwoordde Li en bracht haar naar de tuin van het klooster. Het regende een beetje. Onbehagelijk stond Hsu te rillen terwijl Li haar een enkele roos wees en zei: “Meer heeft een mens niet nodig”.
De roos blaakte prachtig rood en geurde heerlijk, maar toch keek de leerlinge nors.
“Wat is er?”, vroeg Li, “houd je niet van rozen?” ...

Bakemastraat in 592 woorden

verhaal
2,0 met 3 stemmen 755
De queeste naar het atheletisch lichaam brengt mij in de Bakemastraat. Ik jog aan de dure kant, maar mijn blikken zijn gevestigd op de rijtjeswoningen. Mijn gang wordt al trager. Een afro-hollandse man is bezig kinderfietsjes naar openstaande garagedeur te slepen. De rijwielen zijn duidelijk op slot. De wielspaken rammelen tegen de sloten.
Iets te opzichtig en te lang blijf ik kijken. De man kijkt terug. Ik voel me betrapt en gegeneerd. Ik staar wel erg lang denk ik in een flits, ben ik niet een beetje een racist?
“De oprit moet even struikelvrij. Mijn vrouw komt zo terug en dan moet de praktische gezinswagen hier weer staan”, geeft de man uitleg van zijn werkzaamheden.
“Je hebt hier ook niet zoveel ruimte”, hakkel ik ongemakkelijk....

Kromhoutstraat in 555 woorden

verhaal
1,3 met 7 stemmen 1.036
Uit de serie: avonturen in nieuwbouwwijk De Hunze

Mijn benen zijn stijf vanavond. Ik puf wat uit bij de avondzon in de Kromhoutstraat . Mijn handen rusten op de knieen. Een kat schaart zich bijna onmiddellijk aan mijn zij. Ik aanschouw de steigers om één van de groengerande witte bouwwerken.
Een evenzogroenbelaarsde vrouw spuit met een hogedrukreiniger haar oprit schoon. Als de waterstraal naakt doe ik een stap opzij....

De vijf pijpen

verhaal
4,0 met 3 stemmen 1.527
De fietsbanden knarsten in het verse split. De teer dampte in de hete julizon. De vermoeide mannen duwden nog een keer de benen laag op weg naar Stad, op weg naar huis.
“Daar de vijf pijpen! Nu is het niet ver meer”, riep de geleerde Arminius triomfantelijk. “Laten we even stoppen bij dit moment, mijn Pancratius. De briesende rossen werden snerpend tot stilstand gedwongen.
“Wat een prachtig gezicht toch”, begon Arminius de lofrede, “daar de vijf pijpen van de Helpmancentrale. De vijf getuigen van Gronings daadkracht. Hun wilde smook is de tastbare levensadem van de grootste handelsstad van Noord-Nederland. Zie hoe teer hun wasem vandaag is!”
“Ik heb dorst. Jouw gepraat over rookkanalen verergert dat”, onderbrak Pancratius....

De drie natuurlijke gangen van het paard

verhaal
2,5 met 6 stemmen 964
Prins Igor die zich altijd in draagkoetsen had laten voortbewegen, was tot de slotsom gekomen dat ook hij paardrijden diende te leren. De grote vorsten van de wereld voor hem hadden immers hun onderdanen bestierd hooggezeten op de rug van het edel dier. Uit Mongolië ontbood hij daarom een bekwame paardentemster die hem de fijne kneepjes van het paardrijden zou leren.
“Het paard”, legde zij uit, “heeft drie natuurlijke gangen: de stap, de draf en de galop.
De stap is de langzame gang waarin de ruiter zijn omgeving op zijn gemak kan keuren.
De draf, de tweede gang laat de rijder de wereld doorkruisen zo snel als zij gaat. ...

De Bladhark

verhaal
1,6 met 5 stemmen 1.063
Annika vertelde haar leerlingen over haar lerares Mara, die op een dag bij Arimasatu de prinses van Girogengen kwam. De prinses was erger nieuwsgierig naar wijsheid en na de gastverplichtingen, vroeg zij de geleerde: “Wat is van al mijn rijkdommen de verstandigste aanschaf?” Daartoe liet ze Mara haar schatkamers zien. Mara keek er wat keurend rond en zei toen: “Hier is niets bij, maar u heeft in uw bezit wel hetgeen wat wijs is”.
Het was november en de bladeren waren van de kersenbomen gevallen. Mara bracht de prinses naar buiten in de tuin naar het tuingereedschapschuurtje. Daar verklaarde Mara: “Hier is het dan. Wijsheid ligt in eenvoudige dingen”.
Arimasatu begreep het niet en Mara wikte even en zei: “Dan leg ik het u anders uit. Ga naar het gazon en begin de gevallen bladeren op te ruimen. De prinses begon de bladeren op te rapen en Mara nam ondertussen vanuit het tuingereedschap de bamboe bladhark en zette die tegen het schuurtje. Na een tijdje raakte Arimasatu vermoeid. Ze kreeg pijn in haar rug en koude vingers. Ze schoot nog weinig op ook. Begerig keek ze naar de bladhark die verleidelijk tegen de schuur stond. “Goed zo”, zei Mara tegen de prinses toen ze moegeworden was, “neem nu maar de bladhark en ondervind wat wijsheid is”. Arimasatu nam de hark, begon te harken en in korte tijd had ze een berg blad bij elkaar geharkt. Het werk plezierde haar. Het gekras over het gras en het zachtjes kraken van het bamboe klonken haar heerlijk in de oren. Toen ze klaar was, vroeg ze Mara: “Wel, dat was aangenaam, maar waarom een bladhark?”. Mara antwoordde: “Dat is de wijsheid: het juiste ding op de juiste tijd. Nu is het herfst. Nu ligt er blad. Met alleen maar schatten ruim je niets op, met alleen je zelf schiet je niet op, maar met het juiste op de juist tijd, komt verstand waar het moet zijn”.
“Ik begrijp”, zei Arimasatu en boog diep voor haar lerares. Onder de indruk van deze les, liet de prinses in het vervolg elke herfst het gazon met bladharken schoonharken als het blad gevallen was. Daarom werd haar paleis beroemd, niet om haar schatten en praal, maar om haar bladharken. Elke novembermaand kwamen wijsheidszoekers om te zien hoe de sierlijke dienaressen met de zachtkrakende bamboeharken het wijze woord vorm gaven”...

Linealen en passers

verhaal
2,0 met 6 stemmen 720
De schilders Hyperballontus en Nimius waren in hun dagen gevierde kunstenaars, doch in het heden voeren zij een door de genadeloze tijd vergeten bestaan. Naast hun liefde voor de schilderkunst en gekookte witlof, deelden zij ook twee gruwelen. De ene was de lineaal waarmee rechte lijnen worden getrokken. “Wie dat niet uit zijn losse pols doet, kennen we de ergste beledigingen toe”, zeiden ze dikwijls. “De lineaal dient enkel tot nut om luie leerlingen tot beweging te overreden”. De andere gruwel was de passer, waarvoor zij geen enkele handige toepassing konden bedenken.
Elke vrijdag kwamen ze bij elkaar om elkaars nieuwste kunstwerk uit te lachen. Op een vrijdag had Hyperballontus die toen momenteel in constructivistische fase verkeerde, een schilderij gemaakt met alleen maar cirkels. Nimius kwam die dag binnen met een schilderij met louter rechthoeken.
“Haha”, lachte Nimius toen hij het schilderij met de cirkels zag, “ik wil niets zeggen, maar het valt me tegen dat je je vergrepen hebt aan de passer”. Hyperballontus liep rood aan en riep: “Wat? Dat zeg jij met je rechthoekjes? Als je in het vervolg een lineaal gebruikt, moet je toch wat netter werken, je lijntjes kronkelen!”.
Nimius kookte nu ook en zijn aanvankelijke vrolijkheid verdween. ...

De eend

verhaal
2,0 met 2 stemmen 789
Een van de eerste dingen die de nieuwe aga Dusunce deed toen hij zich in Athene vestigde om die stad voor de Sultan te bestieren was om raad vragen. Door een wat eigenzinnig optreden van zijn voorganger was de Griekse bevolking nogal morrig geworden en werd er alom over de Turken geklaagd. Daarom nodigde Dusunce, de in die tijd beroemde filosofe, Homophrosyne uit, die als wijste van de stad bekend stond. Met haar wilde hij eens dineren en onderwijl wat zaken bespreken die de wellevendheid van de stad ten goede zouden komen.
“Om het eten neem ik uw uitnodiging aan”, liet Homophrosyne weten, “maar wat betreft goede raad: dat is maar tijdverdrijf, waar alleen de wind graag naar luistert”.
Zo gebeurde het dus dat niet veel later de wijze vrouw aanlag bij de aga in zijn paleis en zich door schone maagden liet voorzien van wijn en versnaperingen.
“Jullie zijn Grieken”, merkte Dusunce op nadat de koeien en kalveren besproken waren, “Wij Turken. Door het lot of het toeval zijn wij tot elkaar veroordeeld. Nu merk ik een bepaald onprettig resentiment hier in de stad en waarom toch? Gedane zaken nemen toch geen keer. Wij hebben met elkaar te stellen. Wat moeten we toch met elkaar?”...

de steunbeer

verhaal
0,8 met 24 stemmen 1.163
De oude Ping kwam met een hoop goud en zijn luie verwende zoon, de jonge Ping, naar meester Li en smeekte:
“Dit is mijn luie zoon. Neem hem alsjeblieft in dienst. Dan heb ik niet geheel gefaald als opvoeder”.
Li liet de gouden munten door zijn vingers glijden en knikte: “Voor het geld doe ik het niet, wel wat ik er voor koop”.
Zo trok Li met zijn luie verveelde leerling door het land en de jonge Ping bracht de oude meester behoorlijk in opspraak door zijn slechte manieren....

drie gangen menu

verhaal
1,7 met 52 stemmen 2.331
De beurt om te spreken in het symposium was nu gekomen aan Cypriotis. Hij hief de beker met zijn vrije hand en snel schoot een dienstmaagd aan zijn zij om die te vullen met aangelengde wijn.
“Je bent wat je eet”, begon Cypriotis zijn betoog, “aan zijn voedsel herkent men de mens”.
Het samenzijn was al zover gevorderd dat zijn wijsgerige disgenoten alleen nog instemmend gromden voor ze de kelken aan hun lippen zetten.
“Laat mij het toelichten”, vervolgde de redenaar....

Het groot geluk

verhaal
3,0 met 6 stemmen 1.005
Er was eens een mens die altijd op zoek was, maar hij was onhebbelijk. Vriendschap sloeg hij af, vraag om hulp negeerde hij, want hij meende altijd dat hij het te druk had.
Op een dag had hij geluk en vond een koperen vat. Toen hij het vat opnam en erover wreef steeg een wensgeest op. Deze sprak: "Ik ben een wensgeest. U, die mij opgeropen hebt, zal ik dienen. U kunt mij alles vragen". De mens zei: "Ik heb maar één wens. Ik wil God zien".
"Goed", zei de geest en nam de mens op haar rug en bracht hem naar de hoogste berg. Toen de mens de hoogte zag, was hij overweldigd. De eeuwige sneeuw, de ijle lucht en het oorverdovende huilen van de wind ontroerden hem diep. De mens vroeg: "Geest, is dit dan God?". De geest antwoordde: "Nee, dit is de hoogste berg". "Maar Geest", zei de mens, "ik wilde God zien. Breng me daar naar toe". De geest knikte, nam de mens op haar rug en bracht hem bij de sterren. Toen de mens de sterren zag was hij overdonderd. De eeuwige langzame banen van de volmaakte hemelingen, de versteende koude en de beklemmende stilte ontroerden hem diep. De mens vroeg: "Geest is dit dan God?". De geest antwoordde: "Nee, mijn heer, dit zijn de sterren". "Maar Geest", zei de mens, "ik wilde God zien. Breng mij daarnaar toe". De geest zei: "Zoals u wenst", nam de mens op haar rug en bracht hem naar de Zon. Toen de mens de Zon zag was hij stomverbaasd: de zuiverheldere kracht, de allesverlichtende warmte, de adem van de schepping. De mens was eerst stil en vroeg toen zacht: "Geest, is dit dan God?". De geest schudde haar hoofd en zei: "Nee, dit is de Zon". De mens zuchtte en zei: "Maar, ik wilde God zien. Breng mij daar naar toe. Toen nam de geest de mens weer op haar rug en bracht hem naar de diepste zee, het verste punt, het mooiste juweel en naar duizend plaatsen meer. Maar telkens vroeg de mens: "Is dit dan God" en telkens zei de geest: "Nee" en de mens liet zich verder voeren.
Uiteindelijk speelde onhebbelijkheid in de mens op en hij sloeg de geest in haar gezicht. "Ik beveel het voor de laatste keer: breng mij naar God!". De geest antwoordde: "Als gij dat wenst, zal ik dat doen". Zij nam de mens op haar rug en bracht hem naar een zinderend vuur dat eeuwig brandt. Toen wierp zij hem daar in en hij verteerde onmiddellijk....

De appel

verhaal
2,8 met 13 stemmen 1.591
Op de berg Ratna stond het klooster van Het Gouden Pad. Daar onderwezen de monniken en nonnen de leken in het bewandelen van de leer. De opleiding genoot overal een hoog aanzien. Novicen vonden maar één minpuntje. Onder het lerarencorps was de non Cerpise gevreesd, omdat zij de opleiding ernstig verzwaarde door haar manier van lesgeven.
"Zo moet het", was wat ze zei, "en zo moet het niet!" en bestrafte degenen die anders dachten. Iedereen die les bij haar volgde, kreeg tegenzin. Uiteindelijk bereikten langzaam de klachten en zuchten de overste van Het Gouden Pad: "Cerpise heeft maar één idee van juist, wat daarvan wijkt, beantwoordt ze met gesnauw. Ons plezier in leren gaat zo verloren".
"Dat is niet goed", dacht de overste, "het eerste wat we moeten bieden is vriendelijkheid en dan pas wijsheid".
"Ik zal met haar spreken", zei hij tot de novicen en stelde hen zo gerust....

Het vingerhoedskruid

verhaal
1,5 met 15 stemmen 1.909
De geleerde Arminius, dezelfde die beweerde dat er maar vier soorten voedsel zijn, wilde aan zijn confrere Pancratius proefondervindelijk aantonen hoe op een eenvoudige wijze een toestand van ultiem genot bereikte kon worden.
'Genot is de bevrediging van de zintuigen', stelde Arminius.
'Dat klopt' stemde Pancratius in.
'Wel dan. Hoe meer zintuigen bevredigd worden, hoe hoger het genot'....

De echte man

verhaal
1,5 met 21 stemmen 1.392
De heersers van het heelal waren eens op Aarde en daar vernamen zij van het bestaan van mannen. Omdat nergens op hun andere werelden dat soort wezens voorkwamen, wilden ze weten wat die mannen dan wel mochten zijn. Ze vervoegden zich bij de wijze Hulda, die er om bekend stond dat ze alles wist en ze vroegen haar wat een man was.
Zij antwoordde: "Echte mannen zijn onvervaard en moedig, willen het goede doen en het kwade nalaten. De rest zijn wormen".
Met die inlichtingen gingen ze op zoek en kwamen onderweg een herderin tegen met haar hond.
"Pardon", zeiden de heersers, "mogen we wat vragen? We zijn op zoek naar een wezen dat onvervaard en moedig is, geneigd tot het goede doen en nalaten van kwaad". ...

De Kikker

verhaal
2,9 met 27 stemmen 1.909
Varamihira, de beroemde astroloog liep op een avond door het park achter zijn huis. Hij wandelde langs de gesloten lotusbloemen, staarde in de hemeltrans en struikelde toen over een kikker. De kikker kwaakte klagelijk en Varamihira verontschuldigde zich: "Och, kikker. Het spijt me. Ik zal in het vervolg beter uitkijken" en wees daarbij op de hemel. Hij stapte verder en daar zag hij een teken aan het firmament. De planeet Brihaspati en Candra, de maan hadden een negatief aspect met Varamihiras lagna.
"Duidelijk daar staat het", zei de astroloog tegen zichzelf, "een klein ongelukje kruist mijn pad. De sterren hadden weer gelijk!" Op de weg terug naar zijn huis, in zichzelf vergenoegd met zijn kennis, struikelde hij opnieuw over de kikker.
"Kwaak", zei het arme dier. "Dit is geen toeval", vond Varamihira. Hij nam de kikvors op en besloot: "Dit betekent iets. Ik zal deze kikker eens kussen. Hij zoende het dier op diens wang en deze begon goudkleurig op te gloeien. Een stem ergens vandaan klonk: "Varamihira je hebt geluk! Nu je de kikker gekust hebt, mag je kiezen: een wijs woord of een mooie prinses".
"Een mooie prinses lijkt me wel wat", vond Varamihira en zodra hij dat gewenst had, verscheen een prachtige prinses....

de vuurvlieg

verhaal
3,6 met 8 stemmen 1.186
Toen de leerling van de wijze Echousa vroeg wat de zin is van geduld verzon de wijze die dol was op absurde dingen het volgende experiment.
Zij zette de leerling in een duistere kamer slechts verlicht door een enkele vuurvlieg. Onder het gezoem diende de leerling zich te concentreren op het volgende verhaal, dat Echousa in haar moeilijk leesbare handschrift op een beduimeld velletje had neergepend:
Meester Shu wilde eens weten of genot groter of kleiner dan lijden was, als het in een zelfde omstandigheid wordt ervaren. Shu verduisterde zijn kamer en sloot zich er in op met een vuurvlieg. Het kleine lichtje van de vlieg in het duister verschafte genot, het gezoem van de vlieg lijden. Zo zat Shu de hele nacht in de duistere kamer. Het genot van het lichtje gaf een beetje rust in de voordurende irritatie over het gebrom. Shu weifelde en probeerde vol te houden, maar op een gegeven moment hield hij het niet meer uit en opende het raam. Juist viel daar de eerste zonnestraal naar binnen. De zenuwachtige vlieg baande zich gelukkig een weg naar buiten. Haar gezoem ging op in het geruis van de bladeren en haar licht loste op in de zon. Hoewel Shu geen oplossing had gevonden, vormde zich een weldane glimlach op zijn lippen.
Heel de nacht was de leerling bezig met dit verhaal, want het licht van de vuurvlieg was erg gering en het gezoem daarbij leidde hem erg af. Maar toen hij las dat Shu het raam opende, stond hij op en deed hetzelfde....