Inloggen

biografie: Shalimar


Inzendingen van deze schrijver

9 resultaten.

Het rijexamen

hartenkreet
3,7 met 9 stemmen 311
Ze is groot, dik, getrouwd en moeder. En ze is haar brommobiel, die niet harder kan dan vijfenveertig kilometer per uur, meer dan beu. Dat geldt andersom ook. Het wagentje kreunt en steunt onder haar gewicht. Bij beiden was de vreugde dan ook groot toen manlief zei: “waarom ga je niet eens een rijbewijs halen en in een gewone auto rijden!” Ook de twee kinderen van tien en acht jaar reageren verheugd. Want ze willen liever niet gesignaleerd worden met hun moeder in de brommobiel.

En zo breekt de dag aan dat Eva Jonkers eindelijk haar officiële rijexamen mag doen. Het is hoogzomer en ze draagt een wijde rok met gebloemde blouse. Om geen last te hebben van een belemmerd uitzicht heeft ze haar lange haar in een paardenstaart gebonden. Ze meldt zich stipt op tijd bij het bureau waar haar rij-instructeur nog even de belangrijkste punten met haar doorneemt. Er verschijnt een oudere man met gemillimeterd grijs haar in de wachtruimte, met in zijn hand een ouderwetse pijp.
“Mevrouw Jonkers?” klinkt zijn knarsende stem. Ze hijst zich overeind en schudt hem de hand. De man stelt zich voor als “Nollens.” Zwijgend lopen ze naar de auto. Eva neemt de tijd om zich goed te installeren op de bestuurdersplaats. Ze schuift de stoel naar achteren zodat haar buik de ruimte krijgt, verzet het binnenspiegeltje en voelt of ze overal goed bij kan. Omdat ze zo druk bezig is merkt ze niet direct dat de man naast haar zijn pijp vult met tabak en de vlam erin steekt. Pas als de rook haar neusgaten prikkelt kijkt ze hem verbijsterd aan....

Personeel gevraagd

beschouwing
4,0 met 8 stemmen 845
Het samenstellen van een duidelijke personeelsadvertentie blijkt voor veel werkgevers een moeilijke klus. Ze eisen van alles van een sollicitant maar spreiden zelf weinig creativiteit en fantasie ten toon. Nietszeggende oproepen met grote kans op nietszeggende reacties.
Een orthodontistenpraktijk zoekt een tandartsassistente. Ze moet kindvriendelijk, zelfstandig, handig, spontaan, representatief en flexibel zijn. Dus elke huismoeder kan met een gerust hart solliciteren.
Helemaal duidelijk is de oproep van een schoonmaakbedrijf. Zij vragen een interieurverzorgster. De enige eis die ze stellen is goed Nederlands kunnen spreken én schrijven. Een kok moet kunnen koken, een chauffeur moet kunnen rijden, een piloot moet kunnen vliegen en een schoonmaakster moet goed kunnen schrijven. Logisch toch.
...

Schaapachtig

hartenkreet
4,0 met 4 stemmen 810
In de wijk waar ik woon ligt een groot, braakliggend, veld. Er stond ooit een internationale school maar die is gesloopt. De grond is eigendom van een Amerikaan die hoog en droog in Amerika zit en weigert zijn lapje grond aan de gemeente te verkopen zodat zij het niet vol kunnen bouwen. Een man naar mijn hart.

De gemeente weigert op haar beurt het veld te onderhouden en in de zomer staan de grasaren meer dan twee kontjes hoog. Af en toe kwam er een boer met een tractor die blijkbaar opdracht kreeg vanuit Amerika om het veld te kortwieken. Hij mocht dan letterlijk het gras voor de voeten van de gemeente wegmaaien.
“Cut the grass, please, and do it short!”...

Zonnige tijden

hartenkreet
4,2 met 4 stemmen 323
Het belooft een zonnige dag te worden. Met de Mexicaanse griep in het vooruitzicht is dat een geruststellende gedachte. Er is een zweterige zomer in aantocht.
Toch zal niet iedereen met klamme handen lopen. Zo zijn er zonnige tijden voor de farmaceutische industrie. Fabrikanten van Tamiflu en griepvaccins raken koortsig, maar niet van de griep. Zij zien de miljarden al binnenstromen. Luxe vakanties worden geboekt om de epidemie te vieren. Wie weet hebben zij zelf het virus ontwikkeld. Het zou niet de eerste keer zijn dat er mysterieuze zaken gebeuren rond virussen. Het Parvovirus, dat honden treft, is ook door een “foutje” in de wereld gekomen. Een experiment dat een beetje verkeerd liep. Hardnekkige geruchten dat Aids met opzet in Afrika is uitgezet blijven ook maar de ronde doen.

Zonnige tijden zijn er ook bij de banken. Zij kunnen marchanderen wat ze willen, hoeven het niet zo nauw te nemen, want als het misgaat, krijgen ze miljoenen. Hebzucht loont! ...

Dier en gezondheid

hartenkreet
2,8 met 5 stemmen 424
Het is schrikbarend slecht gesteld met de gezondheid van huisdieren. Met name hond en kat lopen de deur plat bij de dierenarts. Aandoeningen als suikerziekte, kanker, nierfalen, hartkwalen, ernstige huidziekten, chronische darmproblemen, auto-immuunziekten, hyperactiviteit en zelfs depressies, niemand kijkt er nog van op.

En dan heb ik het nog niet over aangeboren afwijkingen door onzorgvuldige of ronduit illegale fokpraktijken. Goede fokkers laten ouderdieren testen op erfelijke aandoeningen en zullen absoluut niet fokken met een dier dat niet goed uit de test komt. Helaas zijn er velen die niets laten testen en gewoon in het wilde weg nestjes kweken want er moet geld in het laatje komen en dieren kun je daar mooi voor gebruiken. Met alle gevolgen vandien. Zoals pups of kittens die jong overlijden of met allerlei kwalen bij hun nieuwe baasje terechtkomen. Goedkoop is duurkoop.
...

Potjedommele

verhaal
0,3 met 6 stemmen 361
Het is op zaterdagochtend druk bij de bank. Voor de balie staat een rij wachtende klanten en ook bij de geldautomaten duurt het even tot het uitgespuugde geld in hebberige handen kan verdwijnen. Voor de deur stopt een taxi. Een oude dame stapt moeizaam uit en schuifelt naar binnen. In haar handen klemt ze een boterhamzakje met wat muntgeld. Vanachter haar bril zoeken priemende ogen naar de geldstortautomaat. Het hypermoderne apparaat maakt een vijandige indruk alsof het wil zeggen “verboden voor bejaarden.” De vrouw buigt zich voorover en bekijkt het apparaat aan alle kanten. Ze betast de toetsen met haar rimpelige handen en leest de instructies. Maar die zijn alleen te begrijpen door klanten die dagelijks in het virtuele leven vertoeven, niet voor oudjes die nog handgemalen koffie zetten.
“Potjedommele,” mompelt het vrouwtje.
Ze kijkt hulpeloos om zich heen. Niemand lijkt haar op te merken. Dan sluit ze aan bij de rij voor de balie, het muntzakje krampachtig vasthoudend. Als ze eindelijk aan de beurt is doen haar benen pijn van het staan.
“Kunt U me even helpen?” vraagt ze aan de baliemedewerkster en houdt het zakje met geld omhoog. ...

Energiebedrijven

hartenkreet
4,0 met 1 stemmen 173
De privatisering van de energiebedrijven in Nederland heeft een hoge vlucht genomen. De klanten zijn daarbij de laagvliegers. Want de overname van de bedrijven door buitenlandse energiereuzen heeft ook buitenlandse taferelen bij de klantenservice teweeg gebracht. Hoewel het personeel gewoon uit kaaskoppen is blijven bestaan heeft men toch grote moeite om het Nederlandse woord en geschrift te kunnen bevatten. Het Babylonië is herrezen. Menig klant heeft zich moeten ziekmelden na contact met de klantenservice. Het is gemakkelijker praten tegen een stoeptegel. Na twintig keer een klacht indienen over een foute nota mag je al in je handen wrijven als het wordt opgelost. Aan te raden is om je baan op te zeggen als je in conclaaf moet met een dergelijk bedrijf, dat vermindert het risico op een burn-out. Ook kun je maar beter niet te blij zijn als je een antwoord ontvangt per brief of mail na een ingediende klacht. Je krijgt namelijk altijd een fout antwoord dat kant nog wal raakt, of je krijgt het goede antwoord met allerlei beloften die vervolgens niet worden uitgevoerd. Ik heb afgeleerd om meteen gebak te gaan halen als ik denk dat de hele ellende tot een goed einde is gekomen. Want net als je de eerste hap van een overheerlijke slagroombol hebt doorgeslikt zie je op je rekeningafschrift dat er toch weer dat foute en torenhoge termijnbedrag is afgeschreven. Natuurlijk kan er alleen betaald worden met automatische incasso. Zo plukken ze je leeg. Zonder enige scrupule wordt er zomaar een groot bedrag geïncasseerd waardoor de klant naar de voedselbank moet om de rest van de maand nog door te kunnen komen.
De Toezichthouder heeft een aantal bedrijven op de vingers getikt. De klantenservice moest verbeteren. Zo vraagt men tegenwoordig aan sollicitanten of ze toch wel met een computer kunnen werken. Natuurlijk kunnen ze dat, lekker internetten onder werktijd. Vandaar dat ze altijd zo afwezig klinken aan de telefoon en je alles tien keer moet uitleggen. Terwijl de medewerker online zijn vakantie zit te boeken van de teveel geïncasseerde termijnbedragen, zit jij met een broodje van de voedselbank je verhaal te doen. Het wordt een gewoonte. Wekelijks even bellen of schrijven, je vergeet gewoon je sportclub of het koffiedrinken bij de buurvrouw. Dat kan allemaal niet meer. Je leven heeft een doel gekregen. Nooit meer hoef je na te denken wat je eens zult gaan doen. Het enige sociale contact dat je nog hebt is met de medewerker van het energiebedrijf. En dat was het dan, uitgemergeld lig je de hele dag nog maar op bed met de telefoon en de rekeningen bij de hand. Je hoeft niet eens meer op te staan. Het energiebedrijf regelt je leven en beschikt over je geld wanneer ze maar willen. De burger murw, de bedrijven met miljarden op de bank. O ja, soortgelijke problemen doen zich ook voor bij de Telecombedrijven. Daarom is het handig om een partner te hebben. Dan kun je samen de hele dag thuisblijven om te bellen en te schrijven. Want in je uppie red je dat echt niet meer.
Voor alle gefrustreerde klanten: helaas wordt Valium niet meer zomaar vergoed vanuit de basisverzekering....

Zak eens lekker door.

hartenkreet
3,5 met 4 stemmen 3.311
Dit is de titel van een bekend carnavalslied. Het is ook het credo van schaatsminnend Nederland. Er is heel wat doorgezakt de afgelopen tijd. Wij, Nederlanders, zijn gewend om onder de zeespiegel te leven dus waarom ook niet onder het ijs? Gezien het hoge aantal analfabeten hebben de bordjes gevaarlijk ijs nog niet tot de gewenste resultaten geleid. Net zomin als dat het nut had de bordjes te plaatsen bij ijskramen waar de vliegen geen brood van lusten.
De brandweer is eens commercieel gaan denken en wil nu alle onverlaten, die de wakken voor de eenden hebben bevuild door er in te vallen, een gepeperde rekening gaan sturen. Tevens worden er kosten in rekening gebracht voor het veroorzaken van dierenleed. Elke keer als er weer iemand onder water verdwijnt, staan de eenden luid te snateren van schrik en boosheid. Om nog niet te spreken van de vissen die geheel in paniek raken van zo’n haai met schaatsen aan. De dierenbescherming juicht het plan toe. Zij willen geld zien van alle schaatsers want het gebonk op het ijs is niet goed voor de vissen en de microben in de ijslaag hebben zwaar te lijden van de diepe sneden.

Nu zijn Nederlanders niet voor een gat te vangen, en zeker niet als het om geld gaat. Op kosten van de staat neemt men graag een risico. Om te laten zien hoe leuk het kan zijn onder het ijs en dat het helemaal niet gevaarlijk is, is een aantal duikers heerlijk gaan ijszwemmen. De mensen bovenop het ijs konden zwaaien naar de duiker eronder en andersom. Hoe spannend kan het leven toch zijn. Je zou spontaan zin krijgen in een wak te springen. Ondertussen maakt de brandweer overuren. Sommige mensen zijn al meerdere malen uit het ijs getrokken, die hebben echt de smaak te pakken. Want de brandweer is er toch als het mis gaat? Wat het kost om zo’n auto met bemanning te laten uitrukken is niet belangrijk, als je maar even lekker hebt kunnen wakken, toch? Want met de klimaatverandering zal lekker doorzakken tot het verleden behoren als we de weerkundigen moeten geloven. Tot die tijd blijft het (k)wakkelen geblazen....

Gooi het daar maar neer.

verhaal
3,2 met 4 stemmen 1.982
Ik trek mijn jas aan en pak nog snel het zakje met afgewerkte batterijen uit de la. Die kan ik vast wel ergens inleveren in het winkelcentrum. In een fris voorjaarszonnetje zet ik er flink de pas in. Onderweg zie ik een postbesteller, met een pakje onder zijn arm, driftig op een deurbel drukken. Niemand doet open, behalve de buurman.
“Gooi ’t daar maar neer,” roept hij. De postbode laat het pakje achteloos voor de deur vallen en stapt weer in zijn busje. Gelukkig maar dat het pakje niet voor mij bestemd is want ik heb juist een porseleinen theepot besteld. In het winkelcentrum ga ik eerst op zoek naar de Hema want ik heb gehoord dat daar batterijen ingeleverd kunnen worden. Het is druk in de winkel. Tussen de armen, benen en jassen speur ik naar een bordje lege batterijen. Maar er is nergens iets te vinden. Ik schuifel door de hele winkel. Een moeder met haar dochtertje staat me in de weg bij de afdeling met elektrische artikelen. Het kleine meisje heeft een lolly in haar mond.
“Mama, ik lust het niet meer,” jengelt ze.
“Nee, Senna, niet zeuren, gooi ’t daar maar neer.” Het kind laat de lolly voor mijn voeten op de grond vallen. Daar heb ik niet op gerekend en ik trap in de plakkerige rommel. Inwendig vloekend probeer ik hinkend op één been de kleverige aanslag van mijn schoenzool te trekken. Het lukt maar ik sta nu wel met een half opgegeten lolly vol zever in mijn hand. ...