Hartenkreten over werk

Zeg oma, ik moet m’n kamer opruimen, maar het is zo ongezellig in m’n eentje mag ik je bellen? Nou hoeven ze dus nooit te vragen of ze mogen bellen, want dat mag altijd maar in dit geval is het een kind dat opruimen echt het allerergste vindt wat een mens moet doen… Ze ziet kans om alles neer te leggen waar ze staat en stapt voor het gemak overal overheen…

De heren, gekleed in de grijze kostuums die zo graag een dikke sigaar opstaken of een kneepje gaven in het achterwerk van de blonde secretaresses, zaten rond een tafel en verklaarden mij: wij moeten jou niet en: jij past niet binnen de cultuur van dit bureau. Negen jaar trouwe en volhardende diensten van mijn zijde waren aan dit decreet voorafgegaan…

Tilburg kent als erfenis van en stoffelijke herinnering aan haar industriële verleden nog vele fabrikantenvilla´s, her en der verspreid over onze stad. Gesitueerd aan de bredere straten, maar ook meer afgezonderd en geïsoleerd gelegen en verder weg van het stadshart. Aan de Gasthuisring, op korte afstand van ons Wilhelminapark, treft men ook zo´…

Ons Hilvarenbeekse Safaripark, landelijk bekend en befaamd, waar de wilde dieren gehuisvest zijn die daar ronddartelen op de velden die veel weg hebben van Afrikaanse steppes en savannes kent tevens op haar grondgebied een klein, rond huisje, omgeven door glazen wanden, een wellicht curieus paviljoen dat is als een klein museum waar relicten, embryo's…

Het Kringloopbedrijf is gevestigd in een mistroostige, trieste loods vlakbij een kanaal met zwart, spiegelend water. Hier is de oude troep ondergebracht en opgestapeld die niettemin een aantrekkingskracht voor de bevolking bezit als honing op de vliegen. Het is een koude, troosteloze novemberdag als ik hier mijn opwachting ga maken, als een uitgestotene…

Ook de Hopliedenkade valt onder het beheer en onder het beleid van een Woningcorporatie in onze contreien die vele woningen onder haar hoede heeft. De gebouwen strekken zich uit langs het zwarte water van de Piushaven. Het is zeer aannemelijk dat het uitzicht op deze desolate watervlakte allerminst aanleiding geeft tot de blijdschap die het leven…

De lange Bosscheweg, omzoomd door villa's en eerbiedwaardige oude bomen, vindt haar begin in Tilburg en haar einde in Den Bosch en verbindt als vanouds beide Brabantse steden. Eens, toen de armoede zegevierde in mijn leven, bevond ik me in wanhoop en nodeloze afwachting in een pad tussen twee villa's, vertwijfeld hopend dat het huishoudelijk werk…

De hoofdredacteur van de bescheiden Wijkkrant, die er echter grootse ambities en pretenties op nahield, leek aanvankelijk vervuld van uiterste zorgzaamheid en mededogen voor de nieuwe vrijwillige journaliste die ik was en het is bezwaarlijk, pijnlijk en lastig een omschrijving te vinden voor het vuur en voor de passie waarmee de overige vrijwilligers…

Plotseling stonden we tot mijn verrassing oog in oog in de supermarkt. Ze droeg een rozerode jas en verklaarde dat ik haar eens geïnterviewd had en wel betreffende haar geboorteland Argentinië. Mijn werkzaamheden voor de Wijkkrant lagen ver achter me in de diepe krocht dan wel in het ravijn van mijn verleden. Ze was een van de velen die in lang vervlogen…

Na een "carrière" in bedrijfsleven en overige sectoren van de maatschappij die men met recht desastreus of rampzalig in plaats van fortuinlijk of voorspoedig kan noemen, had ik mij aangemeld voor het schoonmaken van een kippenhok. Via een ruilhandelssysteem, speciaal ontworpen voor armoedzaaiers en paria's, kon ik op deze manier wellicht wat …

"Woont u hier al lang, mevrouw?" vragen de beide heren elektriciens. Het medelijden en de meewarigheid druipt van hun gezichten. Ze torsen een zware, zwarte koffer, gevuld met schroevendraaiers en ander materiaal, voldoende om een hersenoperatie te volvoeren. Ik antwoordde zonder in detail te treden, hoewel ik zeer had willen benadrukken dat ik…

De straten rondom het gigantische complex van het Zorgcentrum dragen namen van kleuren zoals "vermiljoen" of "indigo". Ik nader het witte gebouw met de vele ramen waarachter de appartementen van de bejaarden schuilgaan. Mijn toekomstige begeleider staat al op me te wachten bij de receptie. Ik geef hem een hand en hij voert me naar een tafeltje…

Mevrouw neemt al in de vroege morgen de taak, die haar baan haar oplegt, ter harte. Het terras moet gereedgemaakt worden voor het publiek dat op deze zonnige dag in juni zeker zal toestromen en dat dit zal bezetten. Zij sleept de zware kunstplanten (de palmen en andere planten) naar buiten en ze plaatst ze tussen de tafeltjes en stoelen en de kussens…

De vader van mijn celibataire collega C. had haar eens naar het grote kantoor gebracht waar we onze dagtaak volvoerden. Mevrouw was nu als het ware getrouwd met haar werk en ze draaide haar rondjes op de waanzinnige carrousel van wat men een kantoor noemt. Tegenover mij gezeten aan het massieve bureau sorteerde zij razendsnel de papieren en ze hanteerde…

In de avond staat Woonzorgcentrum "De Kivitshorst" in de schijnwerpers. Stalen trappen staan tegen de gevel die voeren naar de hogere verdiepingen. De nieuwbouw is in volle gang. Eens was ik als vaste maar vrijwillige journaliste welkom in de zalen, kamers en gangen van "De Kivitshorst". Kennelijk werden mijn artikelen voor de Wijkkrant gewaardeerd…

In de massieve zwarte kolos die in de Tilburgse volksmond wordt betiteld als "de doodskist" vond eens het zoveelste onheilspellende, rampzalige en tot wanhoop stemmende toneelstuk plaats op het onzalige toneel of podium van mijn leven. Gezeten aan de computer behoorde het tot mijn taak als een vorm van productiewerk de hele dag de heilloze formulieren…

Ach, hoezeer bekommerde de hoofdredacteur van de wijkkrant zich aanvankelijk om "zijn" journalisten en ook om mij en om mijn longziekte! Nieuwe bezems vegen schoon en mijn bemoeienis met de lay-out en mijn commentaar op de inhoud van de krant was zozeer gewenst! Kansen kreeg ik echter niet. Een eerste aanzet tot een tekst werd niet gewaardeerd en…

Hij had aangebeld en hij verscheen aan mijn voordeur om spoedig aan de slag te gaan om de klus in het souterrain te klaren. Ik had de sleutels van de berging weer eens verloren. De klus die hem opgedragen was bleek een rotklus. Na zeer geruime tijd daalde ik naar beneden, de drie trappen af om te gaan kijken hoe het ervoor stond. De verlichting had…

Altijd al was in de Kwaadeindstraat, onopvallend ingeklemd tussen de huizenrij en onvermoed, niet ver van het De Pont Museum en het Wilhelminapark de zaak van de sleutelmaker gevestigd. Het is begin september, de wereld is nog gelardeerd met de bloei van de zomer als ik voor het eerst de sleutelmaker ontmoet en meteen al glimlacht de nog jonge man…

Het was zelden verbijsterend onaangenaam te vertoeven op de Afdeling Tekstverwerking van het grote administratiekantoor. De cheffin, mevrouw J., soms gekleed in haar wollen roze jurk, waakte als een kloek over de kuikens over de aan haar zorgen toevertrouwde typistes. Een poster van een lieflijk veulen sierde de wand in de ruime kamer waarin de dames…

In de Noordstraat in Tilburg bevindt zich vrijwel onopvallend tussen de huizenrij een breed pand met hoge ramen. Van binnen bevat het onvermoed een vergaderzaal en tevens de werkkamers van secretaresses en directeuren. Veertig jaar geleden stond ik bovenaan de met lichtgroen vinyl belegde trap die de verdiepingen scheidde, gekleed in het zelfgemaakte…

De verjaardagskaart lag in de brievenbus, gesierd door mijn naam en adres, geschreven in haar aloude handschrift, dat in veertig jaar tijd onveranderd was gebleven; het handschrift van destijds, waarin zij eens de notulen had aangeleverd, die ik als haar assistente moest uittypen. Zij is er nog, hoewel zij evenals ik de zeventig gepasseerd is; mijn…

"Ik woon daar nog steeds" verklaarde ik toen ik haar onlangs voor de tweede keer tegenkwam op de Tilburgse markt. Ze zei dat ze onlangs tevergeefs op de fiets uit Goirle was gekomen en eveneens tevergeefs had ze rondgedwaald in mijn buurt en naar mijn adres gezocht. Nu wisselden we telefoonnummers uit die ze noteerde op een klein briefje dat ze bij…

We hebben nooit veel met elkaar gesproken maar onze stilzwijgende verstandhouding stond buiten kijf. Haar forse zwarte bril maskeerde haar blinde ogen. En zo bezocht ik haar en zo bekeken we samen de vijver achter het Zorgcentrum en de helgroene hals van de eenden omdat mevrouw zo van dieren hield en tijdens de Bingo genoot mevrouw nog zozeer van het…

Ineens dook hij op uit de krochten van het gebouw waarin ik mij bevond en als het ware uit de diep verzonken krochten van het verleden, noemde hij mijn naam ("Ineke!") en stak zijn hand uit. "Meneer Van de M." repliceerde ik en de avonden doken razendsnel voor mijn geestesoog op. Avonden gevuld met en gedomineerd door mijn notuleerwerk; met het…

Eens was aan de zuidrand van onze stad een soort boerderij waar vrouwen en kinderen samenkwamen. Hun leidinggevende, genaamd Yvonne, ontmoette ik jaren na dato plotseling en onverwacht in een kringloopzaak, gesitueerd aan de haven. Ze verklaarde mij dat de genoemde vrouwen destijds onwillig waren geweest om de vele kansen die hen wel degelijk geboden…

Buslijn zeven "legt aan" bij haar halte aan de Dillenburglaan als een trots schip aan de kade. Boven haar voorruit blinken de oranje letters van haar bestemming: "West, Twee Steden Zkh". Ze is op weg naar mijn wijk, waar mijn mensen wonen, voor wie ik eens werkte, wier verhaal ik beluisterde, wier stem ik vertolkte. Bij de stuurse, onwillige…

De trouwe en edelmoedige chauffeurs van de Regiotaxi nemen hun taken en lasten op hun schouders. Zij ontpoppen zich frequent als verkapte pastores, filosofen of zeer humanitaire weldoeners der mensheid met een overtuigende visie op de "condition humaine" en een visionaire, clairvoyante blik. Zij sjouwen met rollators en rolstoelen en hijsen deze hun…

Een turquoise gloed die men ook als "zeegroen" zou kunnen omschrijven, weerkaatst in de kelkjes van de glazen die als in een rangorde zijn opgehangen achter de koffiebar bij Café-Restaurant "Anvers" aan de Oude Markt in Tilburg. De imposante klokken van de Heikese Kerk beieren om (weer) een begrafenis aan te kondigen en om deze te begeleiden. Ik…

Vroeg in de morgen was het geluid al te horen; de heren wegwerkers waren gearriveerd. Kennelijk verplaatsten ze stenen of werkten ze ondergronds aan de bekabeling. Ze riepen elkaar van alles toe, zoals, naar men zegt, sommige vogels met elkaar communiceren in de hoge bomen. Op de achtergrond is aanhoudend het dreunende geluid, het geraas van de motoren…