Alle inzendingen

Het middaguur verstijft, stilte hangt als een groene huif boven gewonde bomen en vliegen zitten roerloos op hun stroperige melk. In schamele hutten wachten rubbertappers met schrijnende ogen op de koelte van het donker. Misschien zal de man uit de stad morgen wel iets meer betalen...

Als ik kon schreeuwen Van woede en verdriet Maar het kan je niets schelen En ik kan het niet Als ik zou kunnen gillen Maar mijn keel zit dicht Al zou ik het willen Ik zie je lachende gezicht Ik kan je niet haten Je lieve ogen en je mond 'Je mag me niet verlaten!' Ik zou h...

Strekte mijn hand niet steeds jouw richting waren mijn woorden niet vol dwalingen en abstractie was mijn lijden niet de vrijwillige die jou zocht? Hoe kon ik worden ik ben in jou Wij zijn bestemd in samengaan Liefde is de zachte wind onder je vl...

Waar ik sta daar blijf ik verder gaan er is geen lucht zonder klank anders is het licht of getemde wind en ik stroom door in de gangen van de mond het roodaangelopen festijn knikt de zwarte nek van het geluid -gelukkig is er lucht- zo smaakt alles opgekropt of zoet of bitter of n...

Het onschuldig licht in zomerblauw de kleur die zij zich voorstelt aarzelend maar toch volkomen Waarom vreesde zij zich bloot het lichaam de ingewijde intieme volmaakt opnieuw eenzelfde sfeer De zee staart naar haar verdampen ijskristallen richting evenaar zucht dubbelzinnige woorden

ik schreeuwde pijn liep rond waar nooit een eind kon zijn ik was het kind ben gestopt met weg te lopen verzamel moed en maak met scherp mezelf bang open een wiegend kind ver in de hoek gekropen ogen dicht de rug heel licht gebogen ben zo terug zeiden mijn moeders ogen ik keek haa...

Al een paar keer stuitte ik al zappend op het programma “Blik op de weg”. Blik op de weg is een programma waarin een team van de politie de televisie misbruikt om hun ongebreidelde hang naar macht te etaleren. Onbegrijpelijk dat een zender als de AVRO zich daarvoor leent. Blik op de weg ach...

Ergens had ik het al verwacht. Mij er zelfs op voorbereid. Toch bleef ik immer dat sprankeltje hoop houden, ook al omdat mijn omgeving ervan overtuigd was dat het wel zou meevallen. Niet dus! En dat valt tegen. Het verdict is er nu. Hard, meedogenloos, want er is geen zachte manier om te zeggen ...

webben spinnen niet doch spinnen spinnen webben als een ragfijn lied

op het strand ligt een klok daar aanbeland na een ramp vlakbij een schip gezonken op en in de zee een man of vracht teveel, te veel de klepel op de bodem verstomd wordt dit verhaal niet meer gebracht dan door die getuigenis in brons in het mee vergane want zeilt niet langer wind maar waar...

Ambtenaren. Klerelijers! Zo, dat lucht op. Ik wil ze niet allemaal over één kam scheren hoor, maar typisch is het wel weer. Als ze nog maar dénken dat ze moeten werken, krijgen ze het al Spaans benauwd. En als je er dan nog iets over durft te zeggen, dan heb je de poppetjes helemaal aan het danse...

"Ha, de Rijn in!" dacht de watervlo, "die heeft voldoende H2O". Maar daar vond, ach, vaak gaat het zo, de watervlo zijn Waterloo

Een klein alpinopetje op een gaafgladgezichtje groenglanzend naar bruin, netjes verankerd aan in grondgeworteld hout Morgen valt het gelijk de zijnen in het aardse slijk als voer voor de zwijnen of vergaat tot stof onder dicht kreupelhout Maar, misschien heel misschien dat dit én...

ga maar slapen doe je ogen even dicht laat de wereld zachtjes rusten zet je zorgen uit het zicht proef de vrijheid van niet wezen als je in je dromen zakt om een andere kant te lezen waar de zon je ziel weer pakt waar de wind je mee laat rijden op de vleugels van je geest ver verwijder...

Daar ginder, al over de heide daar ging ik te morgen een gang, mijn voeten liepen zo blijde, zo blijde klonk mijn zang. Doorzichtige wolken, ze gleden en weken àl wijder en wijd, àl schoonheid omhoog en beneden, àl zomerheerlijkheid. Hoog-open de lucht met het gouden gewemel van het ...

in momentopnames betreur ik mijn menselijkheid mogelijkerwijs een ervaring om te koesteren wanneer ik niet langer meer deel uit maak van het leven dat zo vanzelfsprekend lijkt.

Arme Joost. Het tij is gekeerd. Eerst ging Joost er vol bravoure tegenaan. Lastig journaille moest de mond gesnoerd, GeenStijl moest terug in zijn hok en de Forensenbond moest inbinden. Maar de NS houdt niet meer van hem, en heeft hem publiekelijk te kakken gezet. Een afsluitende terugblik. Inder...

zij telt de dagen af en hoeveel stappen van hier tot aan de finish oneindig in het vierkant blijft een cirkel vicieuze eeuwigheid verdeeld door wat onmetelijk is wordt ook zij -uitgeteld tot nul herleid

Een schoonheid die ik niet kan vatten, die raakt aan 't diepst van mijn gemoed: muziek van Mozart, bloemenkleuren en zoveel dat me danken doet: een avondzon, een witte vlinder, de dageraad met parels dauw, de held're vriendschap tussen mensen en liefde die niet wijken wou. Ik weet: er is...

In hun barkassen en feloeken glijden ze aan mijn oog voorbij. De horizon kleurt karmijn en rimpelt nauwelijks na. 'Oh nee, rietmaaiers, daar toch niet! Om godswil niet mijn laatste nachtegaal het zwijgen opgelegd.' Feloeken en barkassen glijden ginds tegen de horizon voorbij, ver van m...

Tegen je aan leunt mijn verlangen In handen op je rug, laat los In lippen op je hals, dichtbij waar Regen een paar druppels liet De langste dag zo vlug voorbij Gekras van eksters, in een hoge boom Het licht doorheen, de open poort Een kier op morgen, tot hier, tot jij Tot in de kleine do...

ze staan in groepen bij elkaar hun kleuren steen te bloeien vlakte geeft mijn vrijheid aan hemel is mijn ruimte om te groeien ik dwaal soms naar de rand de ruines van mijn muren mijn leven is daar vaak gestrand in pijn van waardeloze uren ik bouwde met teleurstelling bescherming tegen l...

Duistere vijver, in het roerloze water ontstaat een gedicht: goudvissen in een cirkel drinken van de watermaan.

Jouw mooie lieve ogen jouw lichaam mooi en slank Jouw on-evenaarbare lieve karakter waarvoor ik God nog dagelijks dank Dit durfde ik nooit te dromen toch viel het mij ten deel Ik verwachtte eigenlijk heel weinig en kreeg zo ongelofelijk veel

Geluid leidt door mijn oren Je woorden verstoren Alles dat wat eens was Verdoven als dodelijk gas Alles wat ik ooit had gedacht Dat wat ik ooit verwacht Smelt weg in mijn geest Niets is meer zoals het is geweest

Ik heb het nog Draai elke man gek Met mijn heupen Zwierend, zwaaiend Mijn rok nadert zijn hemd

Een prachtig woord, beter dan verbrandingsrest is er niet, spoort aan tot niet begraven. Een leven dat eindigt, ellendig creperen vraagt derhalve om cremeren. Wil je het nog een beetje bij elkaar houden dan laat je jezelf opsluiten in een urn, maar verstrooid als ik ben zie ik mezelf liever terug op...

Jan Smit heeft weer een single uitgebracht En alsof dat nog niet voldoende jammer En ongewenst is, heeft de Volendammer Sinds kort óók nog zijn eigen klederdracht Maar goed: ik wil best in z’n kleren lopen Als ik die plaat dan maar niet hoef te kopen

Dansend gaat ze 't leven door, houdt zó van mooie dingen. Ze neemt zich immer voor, dat lieve lied te zingen, in de zon, daarboven, van eeuw’ge schoonheid en geluk. Ze kan maar niet geloven: De vlam is hier en dol op de mooiste vlinders. Hij wil vooral de lol. Vlinders, zijn er ...

De leegte in je ogen Toont de inhoud van je ziel Die, geruisloos verdronken In de rivier van jouw heden, Je ver weg voert van mij, Onstuitbaar onbereikbaar Voor de herinnering Aan ons kolkend verleden. Jouw blik van herkenning, Voor altijd verzonken In de peilloze dieptes Van het on...