Alle inzendingen

Een blik Die ik niet kan loslaten Van dit jongetje, een gewone en simpele blik waar zoveel van uitstraalt uitstraling van onschuld en ongedurfde dromen Hij kijkt zo intens en hopeloos zonder van iemand iets te verwachtten of begrip van medemens Hij heeft het al opgegeven en heeft ...

Met het toegangsbiljet ferm in de hand, bereikte 'k ruim op tijd voor het duel het voetbalstadion aan de achterkant, want ik kwam niet alleen voor het balspel. Mijn vroege komst werd hogelijk beloond, wan op mijn biljet stond de begeerde - ik heb het opgetogen vaak getoond - naam van de s...

Toen jij voorgoed bij me wegging keek ik naar voetbal op de buis. Droef en in grote verwarring, stond ik plots alleen in het huis. Ik had jouw vertrek niet verwacht, maar zoals ik later vernam, was slechts ìk er niet op bedacht, want dat het einde in zicht kwam had jij al naar buiten gebr...

’t Is met de verzen van de dichter Als met zijn huis, dat ge in wilt spiên*: Al schijnt de zon, al blinkt het licht er, Kunt ge in ’t voorbijgaan weinig zien. Ge ziet van buiten door ’t gordijntje, Zo tussen hor en valgordijn, Van ieder voorwerp slechts een schijntje, Een onbepaalde ...

Hans Liberg heeft gelijk als hij beweert dat men klassieke muziek verhevener acht dan popmuziek omdat een confrontatie met ongewenst gedachtengoed van de componist vaak uitblijft bij gebrek aan lyriek, zodat de hypothese ''mijn componist is fatsoenlijk (en ik dus ook)'' niet gefalsificeerd kan w...

Begrippen zonder naam vormen per definitie een bedreiging.

Trots en ijdelheid hebben meer ziekenhuizen gebouwd dan alle deugden bij elkaar.

De manier waarop mensen in langdurige relaties ingespeeld raken op hun partner vertoont overeenkomst met de ontwikkeling van een parafilie.

De meeste mensen letten niet op de inhoud van een betoog, maar slechts op de vormen van de presentatie en van de presentator.

als de nacht nog stil is en een enkele ster nèt door het zachte wolkendek ontbloot in schittergloed zijn licht verspreidt van vèr onaantastbaar schijnend voor verval en dood zie ik een glans, die ons na lichtjaren bereikt wellicht gebroken in het tijdsgewricht eeuwigdurend, zoals het hier op...

Door veel minder belasting en regels En meer vrijheid voor grote bedrijven Gaat Verdonk rechtslinks en rechts inlijven Zo paait ze het land met zicht op pegels Maar tot nu toe heeft ze heel oprecht getoond Dat er in haar vooral een dienstklopper troont

Vandaag negentig jaar, de tijd loopt hem voorbij. Het leven valt hem zwaar.. Alles wat hij heeft zijn wij. Wazig kijkt hij in het rond, naar de mensen om zich heen.. Vorig jaar nog kerngezond, en onafhankelijk van iedereen.. Nu niks meer in eigen hand. Alles wordt voor hem gedaan.. De ...

halsreikend uitzien naar het marktritueel op ‘t Sint. Jansplein als aperitief verse karnemelk daarna dineren bij het karakollenkraam elk één want ‘t zijn dure tijden die laatste blijft bij me tot thuis en ik slik plaats voor de verse sprot die mijn keelgat streelt dromend van ...

Niet langer bij wijze van spreken, maar in de precisie van huid en haar, een schoonheid met leeftijd en wereld: ik wil een antwoord, geen vraag. Ik wil een kamer zonder verbeelding, een vrouw die is wat ik lees. Honger die het verlangen kan breken, wrevel wordt, vlees op vlees. Ik wil je...

O, de eenzaamheden van de zomer, het ongebreideld ruisen der bomen, bruisende korenvelden uit zwarte aarde. O, de eenzaamheden van de zomer, de branding der terrassen, tinkelende glazen vol bedwelming. Zo eenzaam is de zomer: de zachte roep der duiven in het woud; het dorsten naar h...

Verwarring, de hete zomer is een tol, de koele bomen het water langs mijn slapen. Vrouwen, nixen roepend uit stille vijvers, de lelies van hun ogen blinden blinkend wit. Vrouwen, elfen zingend doorheen loverruisen, duizelen me zoetelings ten val. Verwarring, speelbal van de hete zom...

ik zit hier in mijn blote bast wacht een wolkje af maar voel je vingers dartelen op mijn huid eindelijk komt ook de lentezon voor licht en warmte uit we zijn een lange weg gegaan de eerste jaren in vol leven hebben elkaar zoveel gegeven kom kijk niet om zie vandaag de zon die s...

Door jou kan ik niet meer slapen mijn hart bonkt uit mijn lijf Ik kan de rust pas vatten als jij terugkomt en blijft Pas dan kan ik functioneren en weer zijn die ik ooit was Ik heb altijd van je gehouden maar besef dat nu zelf pas Soms zie je pas wat je had als je het even hebt verloren...

ik zag een kind vallen uit een boom het ademde een woord. een eerste woord. blind. vader bevroor het kreeg omtrek en wat vormen hij droeg haar naar de dag. een eerste nacht. donker. het kind bevroor de wind liet niets blijken en schoof verder voorbij het veld van verborgen mos. doof. mo...

Mijn opa van al bijna honderdzes heeft Parkinson en wil zich bij het scheren door al dat beven nogal eens bezeren - hij doet dat ouderwets, met zeep en mes. En snijdt zich dan ook vrij vaak in zijn vel maar daar hij steeds beweegt geneest het snel.

ik praat van jou al zeg ik dode woorden zoek in schimmen van verboden lijven restanten van jouw liefde die mij ooit behoorden ik wieg dan verstarde gedachten om verdwaald gevoel, doorheen wel duizend nachten, in teder maanlicht te verzachten wacht op mij als de dag begint te...

Er loopt een erg rare gevangene door het cellencomplex. Een zonderlinge, kalende zestiger. Aan iedere cipier vraagt ie: “Spaart u zegeltjes? Hebt u een bonuskaart?”. Met een verdwaasde blik mompelt hij “Volgende keer wel een mandje pakken, hoor...” tegen zijn medegevangenen. Ach ja, die zijn...

Sommige mensen bezitten de benijdenswaardige eigenschap om alle onaangename dingen te vergeten.

De literatuur is een snelbuffet. De publicatie van het lijstje met de toptien zou verboden moeten worden evenals de uitgeversadvertenties en dan ook maar de boekbesprekingen. De liefhebbers zouden zelf op zoek gaan en misschien een eigen smaak ontwikkelen.

wilde narcis bolgewas Griekse praal schittert in het gras je verwacht heel wat maar wat een prutbloem in de vaas slappe was kroon diepgeel toont trompet matgele slippen vormen bloemdek kleurt zoals het voelt alles zo week de schede kan ermee door bruin kleurt van perkament ee...

we wisten, goede vriend, dat jij ging sterven je kroon viel af, je kon niet blijven staan de leegte nam bezit van onze laan we mochten slechts herinneringen erven je levenstaak verrichtte jij met verve de drukte zag je onverstoorbaar aan tabee ... barmhartige Samaritaan we kunnen nu geen ha...

We worden geboren, we leven, we sterven. Sommigen van ons hebben een rijk en gelukkig leven. Anderen hebben een leven vol zorgen, moeite en verdriet. Wat is de zin van ons bestaan? Waar leven we voor? Dat is moeilijke vraag. Zelfs hooggestemde antwoorden zoals “voor mijn kinderen” of “voor mij...

beschouw dit vers als een steen van betekenis. als een sleutel ter ondersteuning van het geheugen. om de passage te hervatten nu de tijd het toelaat.

jouw woorden in een stank van poepluiers afbuigend langs de afvoerput van deze wrange wereld jouw poëzie verschoond in regengordijnen gladgestreken met een vooroorlogs strijkijzer jouw zinnen eens geschreven in een brevet van onvermogen verzinsels in een taal die ons wereldvreemd is ...

Wat zou ik die twee toch graag eens de waarheid vertellen. Zeggen dat ik hun smoesjes niet meer pik. Dat ik niet meer inga op uitnodigingen van hun kant en dat ik ze zeker ook zelf nergens meer voor uitnodig. Wat zou ik de zusjes graag vertellen dat ze de klere kunnen krijgen en dat ze wat mij betre...