Alle inzendingen over literatuur

Brief uit den vreemde Ik woon hier in een stad zonder water, de bron is besmet. Stad van zand, zonder herinnering, niets dan zand. Woestijn zonder weg, en boven de ruïnes wijkt de hemel. Stinkende stad, strontstad! De kadavers rotten weg op straat! Ik ben verwikkeld in een vreemde, verre onderneming. Ik handel in het ongekende... Ieder jaar laait…

De zee is paars bij Piraeus. Een vlag kruipt uit de klokkentoren als de wind draait. Een man stapt over een hond. Een vrouw wrijft gebogen over haar ooglid. In een parapluwinkel valt een paraplu van de toonbank. Op een smalle tak zit een duif die eraf valt, fladdert en opnieuw gaat zitten de bes die te ver op het uiteinde van de twijg…

Levitatie (Cesare Pavese indachtig) De man, alleen, stond waar boven de Zee der Koude zonder bries of meeuw het merg tot sterren tintelde. Een licht bepoederde kom was deze zee die vorm gaf aan een uiterste heerlijkheid van stilte. De man, alleen, stond bijna zwevend in de afdruk van zijn zolen, vervuld door het verlangen naar de opkomst van zijn…

Ik had gedacht dat ik je kon vergeten, en in de zachte nacht alleen kon slapen, maar in mijn onschuld heb ik niet geweten dat ik bij elke windvlaag zou ontwaken: Dat ik de lichte trilling van je hand weer langs mijn sluimerende hals zou voelen - Ik die dacht dat het vuur dan in me brandde als de witte sterrenbaan zou zijn afgekoeld. Nu weet…

Het was anders voelde vreemd je bent geen deel meer van mij terwijl je mij naar je toe trekt en onbeantwoorde zoenen van mijn lippen neemt onwezenlijk wanneer je zo met elkaar vervlochten bent dat je dan zo vervreemd van het samen zijn dat de afstand fijner voelt je liever alleen bent juist met de pijn het voelt zo vreemd nu ik…

Les Confessions we hebben geluisterd naar god noch verbod is dat onze schuld we hebben elkaar een hof gemaakt zonder giftige vrucht zonder blad om mond of man mee in te dekken we wandelen er naakt en hebben een kasteel gebouwd veilig in de lucht waar geen aardse engelen komen er hoeft niet meer gevlucht Fransiska Louwagie is geboren…

Côte d'Azur Ik denk tegenwoordig dikwijls dat het is gelukt, dat ik je ben vergeten? Dat ik gelijk had met wat ik zei over tijd en wonden. Heel zelden nog lig ik wakker met je stem in mijn oren, mijn tong verlamd van wat ik nooit zal zeggen. Ik kan al denken aan Frankrijk zonder Côte d'Azur, kijken naar huizen en niet alleen het jouwe…

De brug Als je onder de brug van Beernem rijdt steek dan je hand even op naar de verdoolde mannen die daar staan. Wees niet bang dat ze een steen door je ruit gooien. Het zijn papieren vogels. Vrees niet dat ze je achtervolgen. Ze zien iedereen terugkomen. Schrik niet als ze je nummerplaat noteren of het gezelschap van een vrouw. Er…

Avignon Achter het pauselijk paleis keek ik naar spelende kleuters die achter houten paardjes reden ik liep langs bloeiende mimosa dronk ijskoude koffie op een terras in het water dreven witte vogels ergens ver weg verloor ik een vriend was ik bezig mij aan zijn geheugen te onttrekken en smeet ik ongewild de deuren dicht ik speelde…

Ik slaap tussen mijn boeken, die ik in de loop der jaren nauwkeurig verzameld heb, veel afgeschreven bibliotheekboeken en kringloopboeken, omdat ik moet rondkomen van een minima-budget. Het is echt jaren geleden dat ik het volle pond betaalde voor een boek, ik zie de zin er niet meer van in. De boeken staren mij aan als dreigende krokodillenogen net…

Wilde vinex Ik ga mijn eigen dood uitkiezen, ik ben een vinexvrouw, geen buitenmeisje. Ik loop in mijn vlinderbroekje op het terras, ogen ploppen overal uit, uit mijn benen, mijn buik en mijn broekje is zo klein, zacht en zo champagne, hier in deze wijk met houten kades zonder water, waar meisjesbenen tegen de gevel groeien. Ik ken een zwaluw…

Hoe je naar me keek Als je bovenop me lag Hoe geweldig ik je vond Hoe sterk Hoe je me vertelde Wat ik voelde Hoe ik mijn best deed Dat je me aaide En toen ik jou Daar Dat het mijn schuld was Dat je me lief vond Niet bang zijn Hoe je naar me keek Je ogen heel dicht bij In jezelf gekeerd Hoe je bewoog vanuit je heupen Hoe je toch niet…

Nur erhitzen het is maandag in tegenstelling tot vrijdag dus is dit hoe je de tijd doorkomt genoeglijke aandoening zover je kunt kijken er worden volop stillevens geboden (als niet bij jou thuis dan bij mij) na verloop van tijd wordt men verwijderd, uw kinderen en gekken hoeven niet verstaanbaar je pantoffels staan klaar pamflet van het…

Poging dertig Stel dat ik je thee aanbied, waarna een van ons vol ongemak op het verste kussen van de bank over het weer begint na een eerste stilte, die later zo waardevol wordt misschien, als ik dan om je grapjes lach, veel te terloops je been aanraak, waar jij dan rood van wordt en ik nog wat feromonen mors, waarmee etappe twee toch echt…

Ik heb natuurlijk talloze literatuurfoto's in mijn geheugen opgeslagen, want ik ben er nogal wat tegen gekomen in mijn leesgierig leventje. Heel veel foto's van literatuurmakers uit het verleden. Van Rimbaud bestaan enkele duidelijke jeugdfoto's, wat geschilderde/getekende portretten en enkele zeer onduidelijke in Jemen/Ethiopië. Die karige beeltenissen…

Zelfportret in vallend serviesgoed Ze diept blank aardewerk op Uit het teiltje. Zo is ze begaan Met de voortgang van orde En reikt me een schaal toe: dat liefde Als de onze van eenvoud kan worden. Dan in een glimp op het wentelen, Het gezicht waaruit ik mij ontspin: Een Romeinse neus en gifzwarte ogen. Voorts het plafond, beneden in licht…

De linkse is de droefste. Ze vertelt over liefde die eens door wolken en bladeren scheurde maar op een dag voor een minuut of tien vergeten werd. Tranen alom, de derde gedachte kent dat gevoel, bij haar is het soms alsof er een rivier ontspringt in haar buikholte. De ogen half gesloten laat zij zich zakken in haar zetel waar nummer vijf haar…

Gestrand Onder jouw wolkendeken van ochtendroze suikerspinnen vliegen uilskuikens. Vroege vogels omhuld door een lieflijk gebrom ontdekken iedere dag opnieuw de haast, de herrie, het supersonischsnelle draaien van de wielen. Noem me geen verrader nu ik dit zeg, ik heb immers zelf geen vaste grond onder mijn voeten. En ik hou van je ook al…

Het lijkt soms of de rijmdwang van vroeger is omgeslagen in een rijmfobie. Ik zag in elk geval vandaag weer negatief commentaar van iemand op het naar mijn smaak volkomen natuurlijke en ongezochte rijm in een gedicht.…

Nachtcafé Mijn ovale portret verdrinkt zwaaiend in koffie, meegeslingerd met wat suiker. Ik zit rechtop. Rechtop, met mijn laptop, plat, met vier hoeken, zes als ik hem openklap. De letters op het scherm steken statig over. Zwart, wit: een zebra die bloedt, of kwijlt, in een getuigen van mijn verdrinken. Of huilt van nostalgie. Verkorrelend…

Ik zal je Vandaag zal ik je vinden in de wereld van de stad. In ruiten, in rijen, in reppen en meer, in jassen, op trappen, met tassen. In alles wat ik zie zie ik je. Hoe je uit mij loopt, tot mij komt in middaglicht, een vreemd gezicht. Ik zal je treffen, raken, roepen. Zoals ik je zie sta je. Je gezicht open, je vingers verloren. Ik zal…

Brug in de tijd Je wist het water zuchten, de wolken in stukken geknipt door het ijzer. Je was klein in de tunnel van steeds bruiner licht wachtte een oude wereld die mompelde, beefde en honderden keren een nu in een kluis vol met lucht. Een afdruk van mensen en stemmen. Je was klein als de nacht met een plof op het water viel, reed je…

Ragazzi! - Joop, dat is Italiaans voor "jongens"-, er zijn drie soorten literaire critici. Zij die denken dat ze er verstand van hebben, zij die doen alsof ze er verstand van hebben en zij die anderen laten geloven dat ze er verstand van hebben. Er is echter maar 1 soort literatuurcriticus. Dat is iemand die zegt van literatuur geen verstand…

Vanochtend stond er een andere vrouw op uit mijn droom, het was half zeven en het was van haar gestommel bij de kleren kast dat ik ontwaakte. het kraantje in de hoek stond luidkeels open, bezong de ochtend door haar zwanenhals, bochten soepel nemend. mijn dikste badlakens lagen over tafel uitgespreid, het rook naar zeep en de scherpe citrusgeur…

Je hebt twee soorten literaire critici: mensen die ervan genieten om hun kennis van de literatuur te etaleren door veronderstelde fouten en zwakheden in het werk van een ander op te sporen, en mensen die anderen graag willen stimuleren om hun literaire gaven te ontplooien en daarom opbouwende kritiek geven. Critici van de eerste categorie jagen alleen…

Reïncarnatie Wil iemand in mijn benen lopen, in mijn mond zijn woorden leggen en in mijn handen stijve vingers soepel strekken voor pianospel of strelen - wie wil mij aan? Word ik de eerste keus of heeft een mooier lichaam niet gepast? Lig ik opgevouwen achteraan of hang ik breeduit in de etalage? Hoe weten zij hoe ik mij was? Welk…

Stemmen Stemmen deed ze nooit ze hoorde stemmen in haar hoofd stemmen die haar ontstemden kiezen deed ze nooit ze had kiezen in haar kop kiezen die knarsten en kraakten nee, waarom zou ze zich inlaten met het leven met al die zaken in haar brein? de boeken gingen branden panden werden leeg gesleurd en zij zat daar te staren zich nog minder…

Weg Niet altijd wijst de weg zichzelf. Er zijn er die zich verliezen in steeds meer en steeds minder doorzichtige stenige zijpaden, in omhoog en omlaag zonder duidelijk doel, en nog altijd is het een weg, met de sporen die daarop wijzen. Misschien, denk je ergens, halverwege of waar het ook mag zijn, als je in kalme angst meent verdwaald te…

Niet het schrijven, maar het schrappen is de kunst. Of dat voor iedereen zo is, weet ik niet. Enkele schrijvers zouden er volgens mij wel eens over mogen denken. Maar ik oordeel niet negatief over het werk van anderen. Ik ben dertig jaar leraar geweest en heb mijn zakken vol van kritiek leveren. Als ik iets goed vind meld ik dat een enkele keer graag…

De eeuwigheid is nu nieuw Er is leegte die men door oefenen afdwingt en er is leegte die men als genade krijgt. Deze laatste is de echte, levende leegte die ook volheid is. Afgedwongen leegte is meestal steriel, maar zelfs in dat geval kan de inspanning maken dat men plots toch de echte leegte krijgt. Steriele leegte herkent men aan het feit…