Hartenkreten over individu

Ik denk niet rechts en ook niet links. Ik ben niet open, noch ben ik slinks. Ik vlieg niet hoog, maar zeker niet te laag. Ik ga niet snel, ik ben ook niet traag. Ik denk niet zwart en ook niet wit. Ik ben niet koud, noch ben ik verhit. Ik denk niet groot en ook niet te klein. Ik ben niet grof, maar ook niet fijn. Ik ben niet arm, ik ben ook niet rijk…

Deze keer eens een inzending, waarvan de impuls tot het schrijven ervan nog geen uur geleden in mij is ontstaan. Dit is voor mijn doen best uitzonderlijk te noemen en in de afgelopen zes jaar slechts zelden is gebeurd. Daarbij is, achteraf, altijd gebleken, dat dit de meest pure en direct uit het hart komende gedachten waren. Geen dagenlange overpeinzingen…

Ik heb er niet voor gekozen, dit leven is mij opgedrongen, ooit zaaide een man mij in een vrouw. Het duurde best wel lang eer ik besefte dat ik een spel moest meespelen. En nu dans ik macaber, steek ik in ruggen en lach u uit, midden in uw gezicht. Uiteenrijtend trek ik mijn zwaard terug, houten kerststalfiguren zwijgen stil de jaren vijftig, ik ben…

Ik vond laatst wat losse scherven van de oude tijd. Zij lagen her en der in mijn herinneringen verspreid. Die vaas van toen was nauwelijks nog te repareren, de randjes waren te scherp, dat zou teveel bezeren. Sommigen spreken van scherven brengen geluk, anderen denken dat wat kapot is, is vooral toch stuk. En als je pech hebt snijdt zo'n scherf…

In mijn puberteit ben ik fanatiek literaire romans gaan lezen, poëzie en biografieën. En alles wat daar tussen in zit. Wanneer anderen van mijn leeftijd buiten voetbalden of ijshockeyden, zat ik in mijn slaapkamer mezelf suf te lezen in Hollandse, Franse, Duitse en Engelse literatuur. Ik moest en zou er alles van af weten, een wandelende encyclopedie…

Ik staarde drie seconden in haar ogen en wat ik zag was wonderbaarlijk schoon, ogen die straalden van miraculeuze vreugde, een ziel die zich in de Christusgeest heeft verankerd, een lichaam zo mooi als men zich niet voor kan stellen, kleine en grote lieden, niet zoals ik, het prototype van lijdzaamheid en zelfgave, een geboren engel, die blijft jubelen…

Vijf jaar geleden kwam ik, bij toeval, op deze site terecht en las groen en rijp door elkaar, maar toch verdeeld in tab en categorie. De vermaledijde tweedeling had nog niet plaatsgevonden. Schrijven was mij niet vreemd, het notitieblok lag er niet voor niets naast mijn bed. De volgende ochtend (momentopname) las ik vaak in verbazing gisteren terug.…

Goed beschouwd is deze inzending moeilijk in één der tabbladen van deze site onder te brengen. Het onderwerp is beschouwend bedoeld, maar in het geheel niet onderbouwd door de overtuiging en feiten van derden, inhoudelijk te saai voor een verhaal, te lang voor een bewering en tot slot: niet interessant genoeg voor een hartenkreet. Over het begrip…

Een zeer a-sociale eigenschap, het onvermogen tot vieren. Verjaardagen, jubilea, recepties, feesten, maar ook andere bijeenkomsten zoals vergaderingen maken mij doodongelukkig. En onmachtig. Mijn haren gaan recht overeind staan, mijn benen en voeten raken hun contact met de grond kwijt. Mijn lichaam verliest z'n samenhang. Kortom, in plaats van…

Ik dacht op deze site een punt te kunnen maken, een gestolen verleden, zorgzaam onverhoeds een vrouwlijk heden, ik gooi mij eruit. Beken een crimineel verleden, ik heb een dubbeltje gejat uit de portemonnee van mijn moeder, ben ik niet trots op. En nu, nu zorg ik voor de mens die zichzelf niet verzorgen kan, heb ik elke sleutel in handen. Ik laat ze…

Een fantastische verrassing, een prachtig aanbod. Overrompeld ben ik, gevleid en vereerd. Alleen ...., een nee past niet in het plaatje. Een vanzelfsprekend ja hoeft al haast niet uitgesproken, hoogstens een dank je wel. Er piert iets, onrust en een hinderlijke kriebel. Elke ochtend vind ik mijn dekbed op de grond, en één keer mezelf. Tot ik midden…

Het silhouet van het kind van toen zit verscholen, achter de kennis en ervaring in de schaduw van het masker. Maar ik verklap je dit: het zit er nog, avontuurlijk ondeugend, lichtend, wachtend, steeds zoekend en is vrijwel on-zichtbaar verwerkt in het mozaïek, ondanks alles.…

Twee zwarte alpenkauwtjes vliegen over en langs me heen. Sierlijk zeilen ze op de luchtstroom tussen de bergen mee. In alle richtingen spelend met de mogelijkheden die de ruimte biedt. Hun eigen capaciteiten volop benuttend in deze glijvlucht. Alsof ze me uitnodigen: kom, verlaat je nest, sla je vleugels uit en ga!…

Lopend over het zand speuren naar sporen. Mijn voeten maken zich kenbaar. Tien tenen ieder hun eigen afdruk in een ongerepte ondergrond. De strakke vlakte af en toe onderbroken door kleine vogelpootjes. Ook deze teentjes vertellen van aanwezigheid. Grote mensenvoeten kruisen mijn pad. Andere tenen, andere hakken. Ik kan het niet laten en zet mijn eigen…

U kent dat wel, op rookwaren worden al enige jaren waarschuwingen meegegeven. Roken is dodelijk, beschadigt sperma, verstopt bloedvaten en valt het hart aan. Kortom, roken is beroerd. Nu willen bepaalde, nmi behoorlijke kortzichtige, mensen hetzelfde trucje uithalen met alcoholische versnaperingen. Dat schept precendenten bij de vleet, de jurisprudentie…

Begrijp je het dan niet!? Wat je ook zegt; het is teveel van het “ik”! Je praat alleen maar over jezelf. En als ik dan eindelijk aan de beurt ben om te spreken, dan ga je niet in op wat ik zeg. Je haakt in op het onderwerp, niet op wat ik zeg. Je gaat na wat het voor jou betekent. En alweer gaat het gesprek over jou. Ik ben overigens best geïnteresseerd…

Ik wilde even een lans breken voor een netgedicht van Fred, een beetje weggestopt dan wel min of meer vergeten, en ach, schuiven we hem er tussen, achteraf. Reclame is niet mijn ding, maar Google voegt hier kreten toe, en dan is het mij niet te min om voor hem een kaarsje te branden, een theelicht op te steken. Bomen en bos, 'krakende takken…

Vreemd en eenzaam, zo voelde ze zich. Eigenlijk was dat heel vreemd, want ze had genoeg te doen. Deze dag zouden er drie dames komen eten, een gezellig ploegje van vier voor haar ronde tafel. Natuurlijk had ze een heerlijk diner voorbereid, waar ze het behoorlijk druk mee had. Alles moest immers perfect zijn. De tafel keurig gedekt, kristallen…

Elke dag een stukje beter. Ik heb al zoveel dingen meegemaakt en vaak in negatieve zin. Het meeste hiervan heb ik opgeschreven en daarna doorgestuurd naar deze site. Ik vind dat ik nu het elke dag een stukje beter gaat dit ook wel eens mag vertellen. Het is een heerlijke gewaarwording als je merkt dat je na zoveel gebeurtenissen voelt dat je eigen…

Ik zal niet in de top eindigen, zelfkennis genoeg. Literatuur zegt mij niets, dat is iets van oude mannen achter een typemachine, of zelfs een kroontjespen, schoonschrijvend blijven zij tussen de lijnen hangen. Krullen, haken en ogen, ouderwets perpetua of bodoni, schreefjes die recht doen aan letteren die mij alleen maar belemmeren, irritante creaturen…

Sinds kort weet ik dat ik geen Nederlander ben, ondanks mijn Rotterdamsche vader en een Haagsche moeder, sappelend zetten zij mij neer in de armoedige jaren vijftig. Een decade waarin je lopend de binnenstad bereikte om de fameuze etalages van de grootwinkels te bekijken, je zag de touwtjes wel die pakjes in en uit schoorstenen deden bewegen, je doorzag…

Niet langer leef ik voor het verhaal ik mag beginnen met het verhaal, mijn leven.... Wanneer ben je eigenlijk iets? Wanneer je er de erkenning voor hebt genoten? Is iets pas realiteit als het bevestigd is? En zo ja, waar baseert het bewijs zich dan op? Ik praat mezelf klem in mijn hoofd, besef dat deze monoloog nergens heen gaat, en staak…

ik knuppel graag in het hoenderhok, ik schop af en toe tegen schenen, ik vloek in de kerk en ik huil met de wolven in het bos, het liefst naar de maan. en dan kan ik zo maar stil vallen, prachtschubwortel en bosanemoon benemen mij de adem, bosgeelster zet mij op m'n plaats, poezenkind vraagt mij om haar onder handen te nemen. ik heb nergens om…