Alle inzendingen over Bejaarde weduwnaar

Een schrijver moet de weduwnaar zijn van zijn eigen verbeelding.…

Toen begon ze weer, en zei: ''We waren net tien jaar getrouwd en ben daarna een hele tijd weduwe gebleven, maar kreeg toen kennis tijdens een vakantie in Spanje met een weduwnaar, ook een Nederlander, met hem ben ik heel gelukkig geweest, maar het noodlot sloeg weer toe, hij kreeg een beroerte en stierf een maand later.'' Ze had nog niet verteld…

… Negentien… twintig… één -…- Theo telde automatisch de treden maar bleef nu hijgend staan. Het was heet, snikheet, 33 graden Celsius in de schaduw en windstil. Zijn grijze hoofd telde bijna 81 jaar. Met zijn gerimpelde, magere handen omklemde hij de ijzeren leuning van de trap, die naar de bovenkant van de dijk voerde. ,,Moeders, ik mot effe bijkomen…

Ik zie hem naderen vanachter een boom. Een opgewonden uitdrukking op zijn tanige gezicht. Hij is niet groot. Een middelmatige man. Op leeftijd. Op een ouderwetse fiets, zo’n degelijke met trommelremmen. Het chroom glimt, een lamp die nog aangedreven wordt door een dynamo steekt groot af onder het breed uitlopende stuur. Er is een regenpak onder de snelbinders…

Bejaarden heb je in soorten en maten en op een dag, ben ik het ook. Dus liefste vlucht nu het nog kan. Vlucht nu we nog dansen,lachen en praten, vlucht voor het grijze spook. Want wat krijg je dan: Gemier en gemeier, gezeik en gezeur. Zo doof als een kwartel, dement als een deur. Lekkende blazen, verzuurd tot het bot.…

Op een bankje in de zon zit hij naar niets te staren. Hij weet nog hoe het eens begon. Nu tellen ze, die jaren. Niet lang geleden - gisteren nog? - moest hij een knie verbinden. Zijn kind dat viel, hoe kwam dat toch? Hij kan de draad niet vinden. Dat kind is groot, al lang getrouwd. Zijn vrouw al lang begraven. Zijn huis verkocht, 't…

Zonder Frankrijk is de wereld weduwnaar.…

Zonder Frankrijk is de wereld weduwnaar.…

Voor het tehuis zaten zeven bejaarden in een rolstoel van het zonnetje te genieten. Boven de tachtig spreken de mensen niet langer van de zon maar liefkozend van het zonnetje, aangezien elke straal de laatste kan zijn.…

Isidoor kijkt door het vensterraam naar buiten. Hij zwijgt, omdat alles al gezegd is. En er niemand meer is die luistert. De winterzon is een lentezon geworden. Haar stralen belichten de bruine vlekjes van zijn uitgemergelde hand. De schommelstoel waarin hij zit, wiebelt alleen als iemand hem een duw geeft. Nooit meer. Zijn moegekeken ogen dwalen af…

Toch behoorde ze officieel nu ook bij de bejaarden had een zoon haar glimlachend verteld en naast een fantastisch cadeau voor haar verjaardag ook een geranium meegebracht. “Kun je er vast achter gaan zitten”, had hij glimlachend gezegd. Humor hadden die twee mannen van haar wel.…

De grijze golf komt er aan en geen macht kan hem nog keren; bejaarden, die ook willen profiteren van ons overdadige bestaan overspoelen stad en land een elk gelijk in rang en stand.…

De burgemeester was er ook en ik hoorde van een bejaarde man, dat hij erg populair was, omdat hij de drank niet verafschuwde. Hij had de gewoonte bij nieuwe maan de dorpelingen op het stadhuis uit te nodigen om het Wilhelmus te zingen en daarna een borrel te drinken.…

En als de muze weg is, goed beschouwd als dood; maakt alles wat ik met u schreef, al klinkt het nog het mooist van al zo leeg van woord, een weduwnaar. Geef dan dit als laatste daad, van uw as gewicht dit dicht; dit requieum niet zwartomrand voor u, niet jou, verlaat mijn hand.…

Op een stoel dicht bij het raam Zit een man ineengedoken Een nare stilte om hem heen Hij wordt nooit aangesproken De eenzaamheid dat is de prijs die hij nu moet betalen Het wachten op z'n laatste reis Wie zal hem komen halen Dit heeft hij toch niet verdiend Geknokt en lamgestreden De dood zal komen als zijn vriend Verlost hem uit dit heden…

......na deze bezigheid gingen we wel eens aan de wandel door de gangen van het tehuis. Daar lag in een verre uithoek een zaaltje dat voor de gelegenheid verduisterd was en waar dames en heren met grijze hoofden en geplaagd door de vele kwalen die door een gulle, maar misdadige, onbekende hand uitgedeeld worden op grenzeloos onrechtvaardige wijze, zich…

In de herfst van vorig jaar heeft hij zijn vrouw verloren in de bloei van z'n leven werd hij weduwnaar.…

Gezegend ben je, als je verstaat dat mijn handen beven en mijn voeten langzaam geworden zijn. Gezegend ben je, als je er aan denkt dat mijn oren niet meer goed horen en dat ik niet alles meer versta Gezegend ben je, als je weet dat mijn ogen niet meer goed zien, als je niet kwaad wordt omdat ik de mooiste vaas liet vallen of omdat ik voor…

hij voelt de adem uit zijn longen groeien de woorden staan stijf in zijn keel zoals zijn lichaam dat een plank is en langs alle kieren kraakt vol wormen en vol sporen van regen de foto in zijn handen is niets dan een vlekje vertroebelde troost dat hij tegen zijn dovend hart drukt en indommelt…

De Duitsers die van voor de oorlog zijn Die willen zich niet laten interneren Ze zorgen dat ze snel capituleren En melden zich op tijd bij Magere Hein Want zelfmoord plegen lukt niet zo heel goed Wanneer je bent vergeten hoe het moet…

Het bejaarde ventje – en zeker niet met een air van een seigneur – vroeg met een ietwat zwakke stem twee retourtjes voor senioren naar Brussel. Ik had het wèl gehoord maar de “dubbele meter” blijkbaar niet.…

Mensen, die dagelijks demente bejaarden wassen, aankleden en liefdevol verzorgen, verdienen een pluim. Ze verrichten hun werk in stilte en worden er slecht voor betaald, maar toch kunnen hun inzet en toewijding nooit genoeg worden gewaardeerd!…

Op de tweeëntwintigste augustus j.l. was ik op weg om via de Beneluxlaan het grote Zorgcentrum te bereiken dat bij aankomst hoog boven me oprees met haar sequenties van eendere ramen, waarachter de appartementen van de bejaarden schuilgaan en dat op haar gevel trots de naam "De Adelaarshorst" draagt.…

Hij opende de zware schuifdeur die de grote zaal begrensde, waardoor een windvlaag over de broze gestalten van zijn mede-bejaarden streek en een cognackleurig gordijn baldadig naar binnen woei en strooide het brood verwachtingsvol op de grijze tegels van de binnenplaats waarop nog klonters sneeuw getuigden van de strenge winter en wachtte af tot de…

In die tijd waren m’n broers en zussen allang het huis uit zodat ik als enig kind was overgebleven met een stel bejaarden. In huis struikelde ik geregeld over de rollators en andere hulpmiddelen. Ik had nog één geluk. De trap kwamen ze niet meer op dus de bovenverdieping was helemaal mij.…

Bejaarden, die niet iedere cent hoeven te keren Heer Balkenende, laat onze bejaarden niets ontberen!!!!…

Even de situatie inschatten: bejaarde meneer, loopt moeilijk met stok; ja prima kandidaat om voor op te staan. Tijd voor actie! "Meneer, wilt u misschien zitten?" vraag ik op mijn allervriendelijkst. De meneer in kwestie snuift, zegt bot: "hoezo?", en draait zijn hoofd weg.…

Een oude man en een iets jongere (beiden sinds kort weduwnaar) zaten naast elkaar op een bankje in de zonnige tuin van een bejaardentehuis.…

Demente bejaarden zijn echter niet psychotisch; het zijn oude mensen die liefde en aandacht nodig hebben! Zie hiervoor o.a. "In de wachtkamer van de dood" van Anne-Mei The.…

in dit poldermodel worden bejaarden langzaam aan drooggemalen.…