Alle inzendingen over Bossen Begraven Leven Sterven Opstanding

Werkzame bijen en vlinders zorgen voor welbesteed en opgewekt leven. Bij stralende zon, grauwe lucht of onweer strijkt Gods adem over dit blije oord van bezinning en rust na Aards leven.…

Waar het om gaat (zegt Rogier van Aerde met zoveel woorden), is dat we pas echt iets hébben aan een geloof in Jezus' geboorte, leven, lijden, sterven en opstanding, als we dat alles op ons eigen leven betrekken, als we existentieel beseffen dat wij zélf hem verloochenen, verraden en doden telkens als wij in ons eigen leven de Liefde verloochenen waarvan…

Wist hij, dat hij een ingebeelde dood zou sterven? Dat hij niet meer zou kunnen bestaan Ter verklaring van jarenlange stilte In opstand tegen burgelijk schoon Liet hij zich escorteren door drang De reis naar nooit meer terug bleek kort.…

herfst is de zoete geur van voorbijgaand bederf een tijdelijk sterven regen klettert uit eindeloze grijze luchten op kale takken ruist op verterend blad grauwe ochtendnevels hullen de bossen in sluiers van tranen traag druipend langs zwartgroene stammen die wachten op de zon…

Van de vrienden die ik heb begraven wier geluk weigerde af te glijden, verbaas ik, gezeten bij hun graven, mij over hun aller angst te sterven -een troost voor mij voor ik bezwijk; dat doodgaan voorspoed kan bederven geeft van mijn conclusie blijk: waar je ook om liep te dolen of wie je waar ook om beminde, de kunst die sterven heet ligt…

een wonder dat hij toch zo helder wit nog vertrekt weg van het geel de spuiten vol spiritus slechts herinnering ontkurkte wijn van gisteren zo voelde koud toch warm in ons hart nog boven de grond begraven bedolven onder kransen lelies onschuldig nog macht verweven loosheid en liefde…

Het heeft er alle schijn van dat paus Franciscus vast besloten is in het harnas te sterven. Christus heeft gisteren Zijn lijdensweg beëindigd door Zijn opstanding, maar de lijdensweg van Jorge Mario Bergoglio zal ook niet lang meer duren.…

Het is nooit meer zaterdag, nooit meer zondag nooit meer: gewoon ik geef je onbevangen een hand onbevangen, ja wel een zoen ik heb, had leven lief, liever dan. Ik denk: waarom zijn merels gelijk mussen adelaars zijn er nog bomen met loof, ergens kastanjes, huttentutten kinderen leven en lust witte schorten.…

Wat er leeft is het leven van allen wat er sterft is de dood van ieder…

Hoe verschrikkelijk het ook is, zonder sterven heb je geen leven op aarde.…

Het levenspad wordt stervensvaak betreden.....…

een ceintuur het werd in de kiem gesmoord de bossen worden uitgemoord die plek die ben ik kwijt maar van de gedachten neem ik geen afscheid…

bodem van je getergd hart zweven ergens nog vele duizenden letters welke als woorden nooit uitgesproken zijn gesmoord door jou helse angsten en pijn Onder jouw zelf geplante muur van poreus steen sprankelt een bron van jou ware levenskracht Dus… laten we zachtjes met onze blote handen graven om de pijn bij je levensbron voor altijd te begraven…

geven en groeien op als eenling aan de rand, een leven aan de zelfkant…

Al weken en speciaal de laatste dagen zat ik in spanning hoe het met de kat zou gaan. In maart 1995 kregen we een kat voor mijn toen 13 jarige zoon. Heel toevallig beloofde ik mijn zoon op een dag eens rond te gaan kijken naar een katje voor hem in ons dorp. Eigenlijk wist ik wel dat het die middag niet zou lukken, maar we gingen toch naar de dierenwinkel…

Mijn opa had een wandelstok waar hij op leunde als hij liep en ik moest lachen als hij riep verhip, ‘ik lijk net ‘n ouwe sok! De luie stoel waarin opa zat die kon je helemaal verstellen en hij wist altijd te vertellen dat hij hem niet echt nodig had Mijn opa had in zijn levensjas de kreukels van vergane jaren maar zei zelf in verwonderd…

als een dichter sterft bij leven heeft de ebbe zich te vroeg doorgezet en verschraalt het kunstig zinnenweven tot knopen van een versleten letternet hij teert slechts op zijn scheppend verleden dat stilaan zo zijn glans verliest een poëet dient tot de dood zijn rijmen te smeden: een onvoltooid vers is waar hij voor kiest…

Ooit eens opgejaagd door herfstlijke stormen die de bleke naaktheid van mijn wezen herkennen even meedogenloos ontbloot tot wanhoop geborgen tussen sterven de zwarte bladeren die stilte krioelend benaderen met wormen de draden een rottende humus die langzaam verteert hier wacht ik op de zon wijl de broeierige hitte in de grond rondom mij…

Beleef je leven, je weet niet wanneer je gaat.....…

mijn hart, het heeft te vaak gebloed ontroostbaar in verleden tijd en te opstandig in het heden wil ik nieuw en anders om de lijn te trekken die weer een nieuw begin markeren zou zoals het daglicht dat ik niet verdraag omdat ik in donker beter lieg dan zo zelfs als ik de waarheid in ere herstel ben ik naakter dan in het eerste begin voel…

hij stond daar in volle glorie, zijn vetgemeste buik duidelijk en doelbewust naar voren geschoven, hij was wel voor communicatie maar duldde geen tegenspraak en door zijn vele dubbele vette kinnen, kon hij amper een gesprek beginnen zijn woorden legden meer gewicht in de schaal dan van menig ander, dat kwam door zijn…

De zon gaat onder. In mij wacht, Ongeduldig, Een klein duiveltje Klaar om De ketenen der macht te verbreken. De zon gaat op. Het duiveltje Is alweer in slaap gesukkeld Vol verwachtingen Voor de komende nacht. De onuitgekomen beloften zwijgen.…

Het motief was moe maar een patroon te zijn in het vloerkleed. 't Wou de wijde wereld in, en ging als een klimoprank in het ijle. 't Rekte zich, op zoek naar een verband, dat er niet was dan in het kleed. Dapper steigerde het motief tegen de hemel, helmboswuivend. Omweef nu, hand, met wand, met warme kleur en klank, die wandelende tak.…

is beweging om een middelpunt draaiing en vernieuwing niemand heeft het zonder sterven aangekund…

in dit licht gedicht hoort men alleen de zwakke echo van gedoofde klokken lopend over grind, dat hoort bij rouwen, graaf ik het graf van vertrouwen ik kwam zag en verloor ik ga maar, stilaan, weer op mijzelf bouwen…

ik droomde dat je hart en pols het begaven en dat ik jou daarna moest begraven ik was alleen en eenzaam en stil en dacht aan jouw leven te kort en te pril de mensen om me heen, ze hadden pijn en snikten mijn wervels braken en enkels zwikten Nu lig je hier tóch, en ik ben wakker je leeft bent lief en warm en zacht je streelt mijn…

Laten we de strijdbijl maar begraven ook al zullen we nooit vrienden zijn graaf een gat en gooi die bijl erin de opluchting daarna is fijn 'k weet niet eens meer hoe het gekomen is want zelfs vrienden waren we niet toch vlogen we elkaar steeds in de haren en juist dat geeft toch verdriet en al zullen we nooit vrienden worden wat natuurlijk…

Het is jammer dat de betekenis van Goede Vrijdag (het sterven van Jezus) en Pasen (zijn opstanding) zo langzamerhand uit onze samenleving zijn weggesijpeld en hiermee ook vaak de zin van ons bestaan.…

een koning machtig en rijk regerend over het gouden koninkrijk zijn troon saffier de muren van diamant zijn dienaren mooi, sterk, elegant zij bewoonden onbekende planeten bezaten een kennis waar wij niets meer van weten zij dienden hun koning met vleugelen van vuur niet gebonden aan tijd of duur een opstand brak uit in het vrederijk…

De enige leidraad in mijn leven, de enige mogelijkheid om authentiek te zijn en volledig de verantwoordelijkheid op te eisen; om op geen enkele manier anderen de schuld te kunnen toeschuiven van het slagen of (vooral natuurlijk) het mislukken, is door absoluut vertrouwen te hebben in de innerlijke vermogens van onszelf.…